İzmir'de, eczanede , biz topuk çatlakları için vazelin ve toz halindeki salisilik asidi karıştırıp majistral bir krem yapardık ki bu krem kurumuş ve çatlamış deriyi yakarak yerine yeni ve sağlıklı bir deri gelmesini sağlar bu sırada vazelin bölgeyi nemli tutup acıyı dindirirdi.
Peki güven çatlakları için neyle neyi karıştırıp bir merhem hazırlanabilir?
Güvenmenin gittikçe zorlaştığı bugünlerde, zaten güven yoksunu varlıklar olarak gezen insanlar tam da güvendikleri birini bulduklarını düşündüklerinde acele ettiklerini/büyük konuştuklarını/Tanrı'nın kendilerine güldüğünü akıllarından çıkarmamalılar.
Güven eksikliğinden manyak olsun insanlar, demiyorum tabi ki. Ama...
Şöyle anlatayım, ben görerek ve bilerek inanan biriyim, pek çok diğer insan gibi. Hayatımdaki hiç kimse hakkında, kendim hakkımda bildiğimden daha çok şey de bilmiyorum. Buna rağmen, bazen kendime olan güvenim bile sarsılıyor ki bu cümlede geçen güven kelimesi özgüven kelimesinin anlamından çok 'yakıştıramamak' kelimesine yakın.
Peki 21yy. insanı kendisine ve babasına güvenemezken, oldu da birisine güvendi diyelim. Ve sonrasında güveni sarsıldı. Ne yapmalı?
Güvenkırıcının konusuna ve önemine göre değişebilecek bu ' To Do List' kişinin ve kişinin önemine göre de şekillenecektir. Eğer bu ademoğlu/havvakızı sizin güveninizi tekrar verme pahasına hayatınızdan çıkartamayacağınız birisiyse ikinci bir şans verin derim ben.
Belki de bu merhemin formülü olabilir. Sabır ve tekrar güvenme isteği.
Güvenkırıcının mevcudiyetine rağmen o kişi yakınınızda tutmanız salisilik asit misali sizi ( sizi burada iki kişi ) dağlayacakken tekrar güvenme isteğiniz sizi bir arada tutacaktır.
Ve eğer başarabilirseniz, bi' ihtimal, her şey eskisinden de iyi olabilir...
**********************************************************
Aşüftevi'den bu yana insan ilişkileriyle ilgili yazmadım, özlemişim. Şimdi efendim biz bloga dönelim madem...
Dün Oytun'la birlikte Yeditepe Üniversitesi'ne, Oytun'un ders kayıtlarını yapmaya gittik ve neredeyse bütün gün orada geçti.
Karin Karakaşlı'yla tanıştım bu arada ama sanırım daha canayakın birini bekliyordum. Çok meşguldü, belki sebep budur.
İçeri girişimizden yüzyıllar sonra okulda işimiz bitip Kadıköy'e doğru yola çıktığımızda Deniz'de kalmaya karar verdim ve karşıya geçtik.
Akşam da çok eğlenceli bir masa olduk ki masanın mevcut sayısı üçten başlayıp ona çıktı. Masadaki ezici çoğunluk İzmirliydi.
Geçen sefer Loren'dan fotoğrafları alıp koyacağım tarzında laflar edip hala o fotoğraflara ulaşamadığım için fotoğraf koyacağım yazmaya yüzüm yok ama umudum var.
Bir de... De la Bülent à l'Elif yazısını yazdığım sırada kardeşim olacak insansının Facebook'ta arkadaşının gönderdiği bir videoya yaptığı yorumun fotoğrafı aşağıda.
Annemi İzmir'e yolcu edeceğiz bugün. İki hafta göremeyeceğim onu ama sonrasında çok büyük bir ihtimalle buraya taşınacak. Gelirken ayağımı sürüdüp, niyetim İstanbul'u yirmi milyon yapmak.
