Alican Çakmak Kozoğlu

Yeni Yaş

2012-01-17T01:15:00.000+02:00

Sen, iki yıldan fazla bir zamandır benimlesin muhtemelen. Okuduğun için teşekkürler bugüne dek. Yaptığım onca imla hatasını ve bozuk düşüncelerimi anlayışla karşıladığın için de sağol. Büyüdükçe azalır diye düşünüyor insan.
Yine de, her daim yeni imlalar ve düşünceler var bozulacak. Biliyorsun sen de.
Bazen benim başımda ağrıyor imla ve düşünce bozuklukları yüzünden. Düşünsene, bugün bir yıl daha yaşlandım. 20 küsur insanı olma yolunda ilerliyorum. Hoşnut değilim diyemem hayatım için, gördün hep sen de, çok daha kötü günlerim oldu. Şu günler yanlarında bi' Paris Hilton, bi' Nil Karaibrahimgil günleri onlara kıyasla.
Ama ben, galiba yani ben, 20 küsur olduğumda çok daha başarılı bir senaryo tasarlamıştım kafamda ve onun gerçeğe dönmesini bekledim bunca zaman. Bazıları oldu tabi bunların, bazıları oluyor. Bazılarının olacağına olan inancım sarsılmadı. Boşvermedim hiçbirini demek güzel olurdu bak, onu biliyorum işte. Boşverdiklerim var, sen de biliyorsun onları.
Karma'ya minnet, elimdekiler için minnettarım. O ayrı. Ne olursa olsun yanımda olacağını bildiğim dört arkadaşım var. Oradalar yani, hissettiriyorlar orada olduklarını. Hareketlerimi kısıtlıyorlar bazen ya da itiyorlar yapamam dediğim şeylerin önüne beni. İyi geliyor. Her zaman böyle olması gerektiğine inandığım için belki de. Bazı bazı aramıyoruz birbirimizi, kötü gün dostluğunu yeğlemişimdir bir çok başka şeye, o da aşikar. İyi gün dostlarım için ise diyecek lafım yok artık. İyi günlerimi daha iyi ediyorlar, çok yaşasınlar.
Sen varsın bi' de. Kimsin, nesin, tanışıyor muyuz bilmiyorum ama varsın yani. İyi ki varsın. Sana ulaşamadığım günler, sana anlatamadığım olaylar yoruyor belki de beni biraz. Söz verirdim daha çok anlatacağım diye fakat dürüst olmamı seviyorsun sen bi' de benim. Bildiğimden demiyorum.
Ancak elimden geldiğince işte...

20 küsur oldum biraz daha, bir saati de geçti. Arkadaşlarımın baykuşları hediye getirecek diye bekliyorsam hala, korumam gereken değerlerimi iyi saklamışım demek bu. Yaşlanmaya başlamadım sanırım. Henüz büyümeye devam ediyorum. Devam da edeceğim. Korkma, herkesi bıraksam da geride seni taşırım yanımda.

İyi ki okuyorsun bunu. Ve doğum günümü kutladığın için teşekkür ederim Okur. Sen de iyi ki varsın.

Samimiyetle,
Alican

Bye Bye 2011

2011-12-31T13:52:00.001+02:00

So, here we are again...

Sanırım bu yıl benim için güzel geçti. Evet, biliyorum, ne olursa olsun 2011 Alican Yılıydı tadında bir güzellik değildi bu ama, 2010'dan güzeldi.

İyi şeyler oldu hayatımda. Ne olduklarını tam anımsayamasam da "Bir an evvel 2011 bitsin" modunda olmadığıma göre, iyi şeyler olmuş hayatımda demek ki. Hiç acelem yok sanırım bu konuyla alakalı. Telefonumu elime alıp gelen mesajlara/çağrılara geri dönüp güne başlamak için bile bir acele hissetmiyorum.

Belki de herkes 2011'i uğurlamaya başlamadan evvel, hak ettiği sabrı ona göstermeli.

2012'den bahsedecek olursak...

Öncelikli hedefim, sanırım, 2011'in kazandırdıklarını elimde tutmak olacak. Çoğu iyiydi bu kazanımların ama kötüleri de değişsin istemiyorum. Önümde yeni bir tablo, yeni bir yol var ve ben tamamıyla yeni olan yolun dün benim için iyi olan ve kaybettiğim bir şeyin dönmesiyle değişmesini arzulamıyorum.

Bir diğer hedefim de Mayalar'a yanıldıklarını kanıtlamak. Bunu hep beraber yaparız nasılsa.

Bir de... 2012'de Johnie'yi özleyeceğim günler olacak elbette, onu da biliyorum. Tıpkı 2012'nin Johnie'den bahsedeceğim son yıl olacağını bildiğim gibi. Cidden, ben bile bu kadar sıkıldıysam, kim bilir sizin başınızı ne kadar ağrıttım tek bir adem için.

Bir şekilde her gün görüşemediğim ya da zaten beni tanımayan insanlar için ise iki alt yazı geçmek istiyorum. Birincisi, uzunca bir süredir Johnie Johnie diye ölüp bitmiyorum. Hatta blog bunu bu şekilde yansıtmaya başladığı için, geçen sürede bir şekilde hayatıma girmiş diğer insanlara, evet başka insanlar oldu canlarım, haksızlık ettiğimi düşünmeye başladım. Johnie içi boşalmakta olan bir meta benim için. Belki bir ya da iki "iyi" yazılık gücü kalmıştır. Ben yazarken eğlenirim, siz okurken eğlenirsiniz.

İkinci alt yazı ise şu; insan olan, sizin benim gibi yaşayıp nefes alan Johnie, kötü biri değildir. Yani evet, müthiş iyi biri, müstakbel Santa Claus değil belki ama ortalama bir adem. Kötülük olsun diye kötülük yapan biri değil. Beni bırakması konusunda suçlu bile olmayabilir, kim bilir belki hakikaten de çekilmez bir hal almıştı ilişkimiz.

Bunu da açıklığa kavuşturmak istedim.

Ha, bu lafların ardından, en azından en yakın arkadaşlarım bıyık altından "Sanki geri dönse kabul etmeyecek, hah" diye gülüyor olabilirler, orasını, evet, bilemeyiz =D Neyse ki huyu değildir dönmek.

Velhasılı kelam; herkes için, başta benim için, güzel bir yıl olacak 2012 bence. 2011'in de hakkını yemeyin.

Noel Hafızası

2011-12-25T17:06:00.001+02:00

Arada bir, hala, kimseye anlatmadığım bir an geliyor aklıma, böylelikle zamanın göreceli olduğuna daha çok inanıyorum.
Yani, üç buçuk ay süren bir "şey"le alakalı nasıl olur da anlatılmamış anılar kalabilir ki, değil mi? Üç yıldır anlattığımı düşünürsek hele.
Bugün, evet, tam olarak bu şaşırmayı bir kez daha yaşadım. Sıkıcı pazar günlerine has bir beklentiyle, üzerimde pijamalarım ve pelerin yaptığım battaniye, oturmuş Baturay'ı bekliyordum -ki hala gelmedi-, birden aklıma Johnie ile birlikte Baturay'ın kampüsünde gerçekleştirilen bir konferansa katıldığımız gün geldi. Hemen ardından da devamı, tıpkı çorap söküğü gibi diyebiliriz...
O gün, o konferans sırasında yaşadığımız bir olay sonucu, oturum devam ederken, Johnie'yi terk edip salondan çıktım ben. Zamanında İmparatorluk'a hizmet eden binanın taş merdivenlerinden inerken, hatırlıyorum da, hem kızgın hem de haklı hissediyordum. Şu anda saçma geliyor ama sanırım gerçekten haklıydım. Ve sizi temin ederim, sinirlenmeme izin verecek bir haklılığım varsa çekilmez biri olurum. Uzlaşılması imkansız. Neyse ki çok nadir haklı olmaya özen gösteriyorum.
Yine de, o gün haklı olacak kadar şanssızdım. Ve haklı oluşumun geri adım atmama izin vermeyeceğini biliyordum. Johnie, olur da adım atmazsa ilişkimin bitmiş olacağı kişi, ben yanından kalkarken numaradan da olsa tüm dikkatiyle konuşmacıya odaklanmıştı.
Bittiğini hissediyordum. Kötüydü. Yine de, en azından, ben bitirmiştim.
Hukuk Fakültesi'nden çıkıp Sahaflar Çarşısı'na meyleden merdivenlerden inerken durmamı söyleyen bir mesaj aldım.
İki hafta daha sürsün her şey, Johnie beni yüz üstü bırakma şansı yakalasın diye durdum ben de.

L'Enfer, C'Est L'Autre

2011-12-18T23:37:00.001+02:00

Birini artık değiştiremeyecek, geri alamayacak kadar sevmek, sadece sevmek eyleminin kendisiyle gerçekleşmez.
Değiştirmeyi, geri almayı düşünmeye başladığında ortaya çıkan kızgınlık nefrete evrildiğinden, nefret sevginin alt kollarından biridir belki de. Çünkü insan ne kadar severse sevsin birini, özünde kendini daha çok sever, bilmese bile bunu. Kendisine sonsuza dek kızgın kalamaz ama bir başkasından nefret edebilir.
Bu yüzden, başkaları cehennemdir kişiye. Kendi hataları yüzünden gidecek olsa da cehennemden nefret eder. Ön koşulu unutur.
Unuturuz.
Tek fark, birisini sevmemiz gerektiği düşüncesi o kadar erken işlenir ki; içimize değiştirmeyi, geri almayı istediğimiz sevgiler nefrete dönüşürse ağzımız yaptığımızın hata olduğunu kabullense de beynimiz bu konuda kalbimizle uyuşmaz.
Kalp beyinden özerkliğini ister, biz de arafta kalır ve acı çekeriz.
Bu sevgi, üzerimizde beyaz satenden bir elbise varmış gibi iz bırakır arkasında. İçindekini güzelleştirse de bu iz, elbiseyi kirletir. Bir nevi, kullanılmış yapar onu.
Aşka tekrar inanma yetimizi elimizden alır, nefret edebilme yeteneğimizi elimizden alır.

Caroline Wozniacki & Malena Ernman

2011-11-19T19:20:00.001+02:00

Evet, bloga bir şeyler yazamıyorum, bu hiçbir şey yazmadığım anlamına gelmiyor ama bloga geçirmeye vaktim olmuyor işte.

Zira okul, iş ve arkadaşlar derken eve girip uyumaktan başka bir şeye vaktim kalmıyorum.

İnanır mısınız pazartesi ve salı ikişer sınavım var ve ben ikisinin derslerine hiç girmedim!

Bi' şekilde kıvıracağımdan eminim, orası ayrı.

Yine de benden bi' şeyler okumayı özleyenler için, evet evet sana sesleniyorum, lütfen WomanRoute® dergisi için yaptığım röportajlardan ikisini paylaşıyorum.

Başarılı tenisçi Caroline Wozniacki için buraya, İsveç'in en başarılı seslerinden Malena Ernman için ise buraya tıklayın.

Sizi seviyorum!

İlk Defa

2011-10-24T00:22:00.001+03:00

"Enteresan." dedim ben, O yataktan kalkıp sigara yakarken. Bugün bile sigara kokan erkek eli bana Johnie'yi hatırlatır. Her ne kadar kendisi birlikte olduğum ne ilk ne de son sigara kullanıcısı değilse de.
"Orgazm oldun ve benden sıkılmadığını fark ettin, değil mi?" dedi tekrar yanıma uzanırken. Dudaklarında ucuz bir sigara, yüzünde çarpık bir tebessüm, burnunda samanyolundan bir parça vardı.
"Evet."" dedim boş gözlerle, daha sonra pek çok kez ziyaret edeceğim, etmeme son verildikten sonra bile konforu konusunda hep olumlu cümleler kuracağım yurt odasının tavanına bakarken. Az evvel fark ettiğim ayrıntıları fark ettiğimin farkında değildi. Ama bana dönüp sol kolunu ve bacağını vücuduma sardığında, bunu hissettim. Vücudu soğuktu.
Ben zaten o vücudu ısıtımaya hiçbir zaman kabil olamadım galiba.
"Çünkü birbirimize aşığız." gibi bir şey söyledi, kendi cümleleriyle.
"Çünkü birbirimize aşığız." gibi bir şey yankılandı beynimde, onun cümleleriyle.
Öylece yattım orada. Tavana bakıp, İstanbul'un meşhur yedi tepesinden de yüksek bir yerden manzarayı seyrederken. Kanat takıp Galata'dan düşen adamdan bu yana kimsenin görmediklerini gördüğümü düşündüm.
O günden sonra, arkada bırakılana kadar, arkada bıraktıklarımı düşünmedim. Sanırım nereden geldiğimi de unuttum. Hatırladığımda ise, geriye dönüş yolu benim parçalarıma uymayan yeni çıkıntılar üretmişti bile.
İzmir'de de bu yüzden yapamıyorum. Arkada bıraktıklarımı düşündükçe o kadar küçük bir koyda yüzmemem gerektiğini düşünüyorum.
Nasılsa İstanbul'da devasa bir jakuzide verilen grup seks partisi gibi bir hayat yaşıyoruz. O sıcak suyun içinde belimize dolanabilecek soğuk bir bacak yok ve biz orgazm olduğumuzda fark etmiyoruz bile. Artık.

"Dünyanın senden geri kalanını, seni sevdiğim gibi sevemiyorum."

2011-09-09T01:08:00.000+03:00

Bütün. Ne demek acaba? Tüm ile hemen hemen aynı anlama gelirken, neden biri "n" diğeri "m" ile bitiyor?
Yaşlı bir kadın var bir yerlerde. Genç gösteriyor. Şen şakrak, hafiften şuh. Bu gece, onun hayatında önemli bir şey oldu. Ben, hep, o kadının hikayesini anlatmak istiyorum, olmuyor. Yine de bu gece, bir kırılma noktası yaşadığına eminim.
Bir keresinde "Dünyanın senden geri kalanını, seni sevdiğim gibi sevemiyorum." demiştim, o kadın da demiş olmalı. Bu gece o kadın eskilerden biriyle bir arada. Şarkılarda anlatılan, alt metni "Ben gençken günümü gün ettim, sen beni bekledin, şimdi yaşlandım, senden başka kimse bakmaz bana. Ne dersin, ikinci bahar?" olan senaryoyu yaşıyorlar, çok daha romantik yaklaşarak bu gerçeklere. Özlemenin yarattığı acizlik nelere kadir...
Çünkü bu kadın, aptal bir kadın değil aslında. Bazen siyahın beyaz, bazen de beyazın siyah olabileceğini yol boyunca yolcuların da, şoförün de, arabanın da, yolun kendisinin de değiştiğini pek çok defa görmüş.
Nelere şahit olmuştur kim bilir?
Ben, şimdilik, bilmiyorum.
Ama o adam yine gidecek. Kadından kırk yaş küçük bir başka kız çocuğu için. Kalbi, umuyorum kırılmamayı öğrenmiştir.
Soğuk, erken, milletin çoğunun daha uyuduğu bir İzmir sabahında, Alsancak kadar insansız kalmayı öğrenmiştir umarım.
Hayatına devam etmeyi başarır.
Çünkü bir süre sonra, bütün şanslar bittiğinde, insan hayatını yaşamaz, tüm fotoğrafı görebileceği ana ulaşmak için hayatına devam eder.

Denizhan Baturay Çalışkan

2011-07-31T00:25:00.000+03:00

Uzun süre boyunca sevgilinizi görmezseniz bir araya geldiğinizde ya soğuduğunuzu fark edersiniz ya da geçen süre içinde kızışan motorlarınızı soğutmak adına dur durak bilmeden sevişirsiniz.
Bu sevişme faslı her şeyin iyi, en azından yolunda gittiği anlamına gelir.
Uzun süre boyunca dostlarınızı görmezseniz bir araya geldiğinizde ya aranın kapanmayacak kadar açılmış, kopmuş olduğunuzu fark edersiniz ya da geçen süre içerisinde birbirinizi o kadar özlersiniz ki kenetlenirsiniz.
Bu kenetlenme faslı zamana karşı dayanıklılık konusunda verdiğiniz sınavı geçtiğiniz, dostluğunuzun gerçek olduğu anlamına gelir.
Bugüne dek sevgililerle de dostlarla da her iki seçeneği yaşamış biri olarak tecrübelerime güveniyorum. Tüm olay ilişkinizin genel rutinine bağlı. Arkamda bıraktığım bir sürü sevgili bir dolu dost var zamana yenik düşen.
Halil'i yılın belli bir döneminde konsantre süreç halinde görmeye alışığım mesela. Yılın geri kalanında ne yaparsak yapalım bir araya gelişimizde adamın yanında hissettiğim huzur, ipleri tüm kalbimle gözüm kapalı güvendiğim birine bırakmanın rahatlığı hiç değişmiyor.
Günlük koşuşturmalar yüzünden Ekin'le aynı şehirde yaşamamıza rağmen on beş günde ya da ayda bir görüştüğümüz olsa da yanyana geldiğimizde, oluşturduğumuz dilin açıklamalara gerek bırakamadan konuşmamıza olanak sağlaması ilişkimizin ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor bence.
Bu yüzden ikisiyle araya giren zaman tedirgin olmama sebep olmasa da bir istisna var.
Baturay.
Onunla kurduğumuz ilişki ikimizin de kurduğu diğer tüm ilişkilerden çok daha farklı şüphesiz. Diğerlerinden daha kıymetli, daha eğlenceli demek istemiyorum, mevzu bu değil çünkü. Aynı olaylara aynı tepkileri verip farklı yöntemlerle aynı sonuca ulaşan adamlar olduğumuzu düşünürsek iş birinci çoğul zamiri kullanmaya geldiğinde ortaya çıkan eşsiz uyuşma, ikimiz de asla bunu kabul etmeyecek olsak da, bizi ruheşi denen sağlıksız etikette buluşturuyor korkarım.
Bu sebeple yaz payitahtımız İzmir'e bensiz gidip beni kış payitahtımız İstanbul'da yalnız bırakmış olması yetmiyormuş gibi bu gece Kraliçe'nin ülkesine gidiyor olması katkısız bir hasetin yanı sıra bir de burukluk oluşturuyor içimde.
Eylüle kadar illa ki görüşeceğimizi bilsem de tüm hayat sorunlarına, hayatımıza ışık hızıyla girip topallayarak çıkan erkeklere karşı her gün birlikte göğüs gerişimizi özleyeceğim.
Tekrar bir araya geldiğimizde ortaya çıkacak bizden korkun.

So, my Beyoncé, the love and the man of my life, you are the one. And, deep inside your heart I know you feel exactly the same way I feel for you. Other men are just lucky enough to touch us. They come and they go.

Your Serene Highness, Denizhan Baturay Çalışkan, go and have fun with your absent-minded smile.

Sokağın Sonundaki Terk Edilmiş Ev

2011-07-03T13:05:00.000+03:00

İki gün evvel kocası evi terk etti. Yarı yaşında bir başka kadın için. Otuz yıllık evliliklerini hakkını vererek bitirmek adına, galiba, gecenin bir yarısı gizlice, arkasında bir ''açıklama'' mektubu bırakarak.
Mektuptan çıkan soru işaretlerini iyice sindirebilmek adına dün, battaniyesini kafasının üstüne çekmiş halde, hiçbir şey yapmadan uzandı. Evde onu görebilecek kimse olmadığını biliyordu oysa.
Önce oğlu başka bir şehire gitmişti. Sonra da kızı, kız arkadaşıyla yaşamaya başlamıştı. Kızının yaptığını kendisine yapılan bir ihanet olarak algıladığını düşünürsek, kızının babasına çektiğine inanması kimseyi şaşırtmayacaktır.
Bu sabah uyandığında hayatına böyle devam edemeyeceğini biliyordu. Yola koyulmak adına en sevdiği pantolonunu ve kızının hediye ettiği, kocasının giymesinden hoşlanmadığı, üzerinde denizci mavisiyle ''69'' baskısı olan beyaz tişörtü giydi.
Eve bir kez daha güzelce bakıp gaza bastı. Geri dönmeyeceğinden emindi, bavullarını da toplamıştı.
Hazırlıksız olduğu tek şey direksiyonun arkasında geçireceği aslında nereye gideceğini bilmediği bugündü. Kırk olsa belki daha az sorun olurdu ama bugün içinde bulunduğu yaş aralığı değişiyordu ve yaşadıkları kutlama yapmanın bir hayli enteresan bir yoluydu.

Bugün elli yaşına giriyordu.

Yine de il sınırından çıktıktan sonra hayata yeni bir başlangıç yapabileceğini hissetti.

İşte bu, neden çürümeye bırakıldığı anlaşılamayan güzel harabe evlerin arkasında yatan hikayedir.

02.07.11 - C'est La Vie / Okura Sesleniş

2011-07-02T20:23:00.000+03:00

Biraz değişiklik yaptım, daha düzenli durduğuna inanıyorum böyle her şeyin.

Umarım beğenirsiniz.

Bir süredir bir dergide çalışıyorum, bilen biliyor, yazmaya istediğim kadar zaman ayıramıyorum. Ama baskıya girdiğimizi düşünürsek, çarşamba günü raflardayız galiba, bu akşam rahat rahat yazacağımı garanti ediyorum.

Kendinize iyi bakın.

=)

Gitmişim Farz Edelim

2011-06-26T23:37:00.000+03:00

Havadan sudan değil de daha derin konuları açmaya çalıştığımda tepki veren tek şey algın ve o da kapanarak gösteriyor varlığını. Neden sustunu sorduğumda ise bundan bahsetmek istemediğini söylüyorsun. Konuşulmayanın ne olduğu çok açık.
Bir yol ayrımındayız.
Ben ne yaptığım, ne düşündüğüm hakkında sana bir kitap, deniz kadar açığım. Bu yüzden sen nereye gittiğini, kimlerle görüştüğünü gizlediğinde ister istemez muhtemel bir elvedanın eşiğinde olduğumuza inanmaya başlıyorum. ''Ama''lardan yoksun, dürüst bir tutuma ne dersin?
Bunu bana borçlu değil misin?
Eğer beni kaybetme fikrine dayanabiliyorsan artık, kalbinden geçen ok ben değilsem, beni öpmek başını döndürmüyor da dışarıda başkaları, iyileri var diye düşünüyorsan büyütmeye gerek yok...

Bir hatıra
Geçmiş zaman
Seni eskiden güldüren birinin tebessüm eden bir fotoğrafı

Kabul et beni de; gitmişim farz edelim.

Öylece, bitmişiz farz edelim.

Mea Culpa

2011-06-26T23:30:00.000+03:00

Bugünün geleceğini hep biliyordum, dünya yürüdüğümüz patikaların kesişmesini engelleyecek kadar büyük değil biliyordum, işte buradayız halimize bak. Ne derim diye hep merak ettim, yalan mı söylerim acaba hayat çok güzel, bak yamadım eskisinden daha iyi durumda kalbim diye. Yoksa diplomatik mi oluruz diye. Gerçeği söylemek zor olur gibi geliyordu düşünürken ama aşamadım seni, işte söyledim. Hala üstesinden gelemedim bende kalanların, sen yoluna devam ettin suçlamıyorum seni. Yine de tek yapmak istediğim sana ulaşıp benim için sadece sen olduğunu söylediğini işitmek. Söyledim işte, içten içe, yeşil gözlerini kocaman açıp senin de beni özlediğini, senin de beni istediğini duymayı bekliyorum. Sanırım asla benden tam olarak gitmene izin vermeyeceğim, geçen zaman da benimle hemfikir. Düştüğüm duruma bak Johnie O Doe, hayır hayır bakma. Kafamda kurduğum gibi davranmam gerekirdi. Denedim ama hala buradayım işte. Basitçe gülümseyip kafamı çevirmeliydim dışarı çıkmasına izin vermekten gurur duymayacaklarımı görme diye. Hata yaptım, yine.

Anneler Her Şeyin En İyisini Bilir

2011-06-26T23:18:00.000+03:00

Endişeyle çarpıldı yüzü ön kapıda kızının bindiği arabaya bakarken. Bir tanecik kızı yerleşirken koltuğa bağırmak istedi aslında. Ama yavrusunun zihni sağırdı o anda bu tarz uyarılara.

Karanlık yollara sapma / Hele böyle gözüken bir oğlanla / Duymak istediklerini söyler / Geri dönüşü de olmaz ha

Donnie Darko'nun rüyaları kadar karanlık bir geceydi. Kimse kızın hayır dediğini duymadı. Vurdu ve tekme ve çığlık attı ama çocuk onu arabadan dışarı ittiğinde olanlar olmuştu.

Yolun kenarında bir çam ağacı olacak / Vahşi otlar gibi yerden bitmiş / Ne oldu sadece Tanrı bilir / Bari sen karanlık yollara sapmayacak ol

Eve dönmek için ağlayarak kilometrelerce yürümesi gerekti. Vardığında herkes yeni girmişti yataklara. Annesi nasıl olduysa biliyordu neler olacağını, bir saat önce evde olması lazımdı.

Sessizce odasının ışığını açtı / Gözleri de elbisesinin eteğindeki lekeler kadar kırmızıydı / Annesinin hıçkırıklarını duysa da / Sinsice babasının beylik tabancasını aldı

Elinde silahla tekrar evden çıktı. ''Anne sen haklıydın.'' demektense hapiste yatmaya razıydı. Geldiği karanlık yola geri döndü. Çocuğu orada buldu. Orası çocuğun kaderinde bulunması kararlaştırılan son yerdi.

Şimdi yavaşça tekrar söylüyorum bu şehrin en bilindik tekerlemesini sana...

Karanlık yollara sapma / Hele böyle gözüken bir oğlanla / Duymak istediklerini söyler / Geri dönüşü de olmaz ha

Babam Böyle Pasta Yapmayı Nereden Öğrendi?

2011-06-23T00:33:00.000+03:00

Gerçeklik, Johnie, karın ağrısı gibidir. İkisi de seni başka insanların yaptığını bilmelerini istemeyeceğin şeyler yaşatmak için yerli yersiz tuvaletlere sürükler. Başına gelenleri, içinden çıkanları sen görürsün tuvalet aynalarında. Kusursuz kapağının altında saklı kalanları kendinden gizleyemezsin.
Diğer erkekler ne gerçekliğini ne de karın ağrılarının sonuçlarını görmek istemezler hiç.
Sahi, o erkekler sana da gittikleri tatil beldelerinden kartpostal atarlar mı?
O erkekler nasıl da geçip giderler değil mi?
Peki senin de güzel yüzün gitmek istemeyeceğin yerlere götürdü mü seni? Olman gereken yerler yaşı yaşına çocuklarla parlak ışıkların altıyken, sabır kaynaklarının uyuşmazlığından daha karanlık adamlarla daha yaşlı yataklarda buluyor musun kendini?
Seni mi yıprattın beni, o kartpostallar mı yoksa hala karşıma çıkanlarla deniyor olmam mı tüketiyor beni?
Aynalardaki görüntüyü elde tutabilmek, elle tutulabilir hale getirmek başlı başına bir yorgunluk.
Papağanların içinde de televizyonun içine giren küçük adamlardan mı var?
Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi?
Sahi, belki de tüm Johnieler'in başkanı odur, belki.
Benim cezam da onunla enseye tokat göte pandik olamamış olmamdır.
Sendromuma karar verebilseydim bari. Oedipus ve Elektra'nın ikisinden de çuvallamış olmak, hele yirmi yaşındaysan, çok zor.

Johnie Ex Machina / Aynanın İçinden Düşen

2011-06-18T00:39:00.000+03:00

Yolda eski sevgililerini yeni flörtleriyle gördüğünde hafif meşrepliği ele alıp bir anda dünyanın en sıcakkanlı ve yakınlık kurmaya meyilli insanken ben, rüyalarımda, sanırım bu sefer rüyalarım gerçek oluyor.
Düşündüğümde, yaşlandığımda seni yanımda görebiliyorum. Çok seksi bir görüntü değil ama yine de, sonsuza dek yanımda olacağını bilmek, bunu bilmenin verdiği güven diğer şeyleri önemsiz kılıyor.
Ya bu akşamı bir başkasıyla geçirseydim? Evde olmak yerine dışarı çıksaydım? Başka bir gün gelebilecek miydik bir araya? Her şey, her taş yerine oturuyor gibi.
Annem ''Yalnız geçireceğin akşamlar bittiğinde aşık olursun demişti bana.'' Bu sefer olacağım, biliyorum.
Bu akşam olacağım, pek çok şey olacağım; senin olacağım, seninle olacağım, aşık olacağım biliyorum.
Şu anda sahip olduğumuzdan güzel tek bir şey var. Toprak. Ayaklarımız, çıplak ayaklarımız hafif nemli, kahverengi toprağa temas ediyor olsaydı salonun bej halısı yerine dünya yerinden oynayabilirdi benim için.
Johnie Ex Machina'm. Gerçekten oradasın.
Buradasın. Tenimin altında.

İçimdesin.

Ve ben tüm benliğimle, hiç olmadığım kadar samimiyim.

O'nun Elleri

2011-06-14T01:19:00.002+03:00

Elini tutmaktan daha fazlasını yapabilmeyi istediğim ilk an, gerçekten çok şaşırtmıştı beni. İlkokuldaydık. Okulumuzun kocaman bir bahçesi vardı. Ben ve O, ortada hiçbir neden yokken, el ele geziyorduk.
Sonrasında yaşanılanlar beni nasıl etkiledilerse O’nun adını anımsayamıyorum. Belki de beynim elinden geldiğince unutmaya çalıştı ama tam olarak başarıya ulaşamadı.
Yine de uzun yıllar boyunca gizli kapaklı dehlizlerinde sakladı. Ne gördüğümü hatırlayamadığım rüyalarımda O’nun olduğuna eminim.
Bahçe, koşuşturan çocuklarla dolu. O çocuklar muhtemelen arkadaşlarımdılar. Hatırlamıyorum. Her neyse… El ele yürüyoruz bahçede ve ben sarılıp öpmek istiyorum onu. Böyle bir şey yapmaya cesaretim yok. Elini avucumun içinde hissetmem bile dünyanın geri kalanından özür dilememi gerektiriyormuşçasına korkutuyor beni. Ne olduğunu öğrenmeden önce bile bunun kabul görmemesi gerektiğini biliyorum.
Ama eli orada. Üstelik… Eli orada. O da benim elimi tutuyor. Dünyanın geri kalanı için sorun olsa da onun için değil.
Gerçi hayır, dedim ya, öpmüyorum onu. Bunu kaldıramayabileceğini hesap ediyorum. Öpersem elimi bırakabilir. Elimi bırakırsa evdeki bulgurdan olabilirim.
Okuldan dönünce evde ne yapıyordur acaba diye merak ediyorum. O’nu okul dışında hiç görmemişim. Bir gün annesinden izin alırsa bize gelir diyorum içimden. Çünkü benim annem dışarıya çıkmama izin vermiyor. Dışarısının tehlikeli olduğuna inanıyor.
Hayır, hayır… O’nun annesi beni sevmez. Hemen anlar O’nu öpmek istediğimi. Elini tuttuğumu. O’nun için tehlikeli olduğuma kanaat getirir.
Sırayla bunlar geçerken aklımdan bahçede çocuklar koşuşturuyor.
Aslına bakarsanız tablo daha çok koşuşturan çocukların altına bir bahçe yerleştirilmiş gibi. Tabanı dökme betondan dikenli tel duvarlı bir bahçe. Sonrasında okuduğum okullardan hiçbirinin bahçesi orası gibi olmadı. Annemin baskıları sonunda babam sert tavrından vazgeçti, beni bir daha devlet okuluna yollamadılar.
Babam idealist bir devlet memuruydu. Atandığı yerlerde ailecek devleti temsil ettiğimize inanan katı bir adamdı. Hem bu yüzden hem kendisi de devlet okullarında okuduğundan benim onun izinden gitmem hem devlet hem de nostalji meselesiydi. Annem ise sürekli dedemin konağından bahseder, babamı babasının sunabileceği yardımları kabul etmediği için suçlardı.
Sürekli doğuda, köylerde görev yaptığı için babamı eleştirirdi.
Gittiğimiz yerlerin çoğunun tek okulu vardı muhtemelen. Benim vaktim gelene dek sorun olmamış bu mevzu. Okula gitme vaktim geldiğinde, gelene kadar, babamın aklının başına geleceğine inanıyormuş annem. İşler umduğu şekilde gelişmeyince okula kaydım yapılsa da beni kendisinin evde eğitmesinin daha uygun olacağını düşünüp bu konuda uğraşmış ama bir faydası olmamış o vakitler.
Babam ne kadar uğraştıysa da otorite konusunda evin içinde savaş verdiği her cephede birer birer kaybetti. Öldüğünde de yenik öldü. Annem savaşların en büyüğünden de galip çıktı. Hala hayatta kalmaya devam ediyor.
İnsanlar üzerinde katıksız etki alanı kurma konusunda onun kadar istikrarlı bir kadın gün gelip de benim üzerimde bıraktığı etkilerin açık kanıtını gördüğünde kabullenemedi bunu. Şimdi arada telefonlaşıyoruz. Güçlü olmak konusundaki takıntıları o kadar kuvvetliydi ki oğlunun kendisine ne kadar benzediğini fark ettiğinde bunu zayıflık sayıp beni hayatından kesti attı.
Babam ise yaşadığı süre boyunca kendi kaybetmişliğinin verdiği olanakları zorladı ve bana destek oldu. Annemin bunlardan haberi olmadığından adım gibi eminim derdim ama isim hafızası benimki kadar hasar görmüş biri bu cümleyi kurarsa komik olur diye susuyorum.
Dediğim gibi, neyse, çocuklar koşuşturup duruyorlar. Kafesteki kuşlardan hallice. Kümes daha doğru bir tanım olabilir. Hatta öğretmenimiz bazen orasının bir ahır olduğunu söylüyor. Bütün sınıf büyükbaş hayvanlar misali gürültü yaptığında diyor bunu.
Bana değil tabi. Beni ve birkaç kişiyi kayırıyor hep. Ailem, babamdan ziyade annem yüzünden. Bir başkasının ailesi çok zengin, birinin annesi çok güzel, bir diğeri okulun diğer öğretmeninin çocuğu.
Ama O, bu gruba dahil değil. Ne annesi ne benim annem gibi ne de ailesinde öğretmen var. Her şey çok puslu olsa da geriye baktığımda kendisine has bir dolu özelliği olduğuna eminim. Yine de öğretmenimiz için görünmez olanlardan biriydi.
Zaten belli bir kitleden – bizden – başkasına ayrılabilecek zaman yoktu; sınıf otuz yedi kişiydi.
Bahçede koşuşturan çocuklar vardı. Benim arkadaşlarım olduklarından emin değilim çünkü benim arkadaşlarım öğretmenim tarafından o grup olarak seçilmişlerdi. O’nun arkadaşları olduklarından şüphem yok. O hemen herkesle arkadaş, istese anında koşup bahçenin herhangi köşesinde oynanan oyuna katılabilir.
O, elimi tutup benimle beraber bahçede yürüyor. Fakat ben istediği an gidebileceğini biliyorum. Bu korku ilk başlarda o kadar rahatsız ediyor ki beni… Daha sonra aşıyorum bunu Tanrı’ya şükür. Ben henüz o yaşımda bile asalet ve hiyerarşi tanımlarına çok önem veriyorum.
Hazır adı geçmişken söyleyeyim ben Tanrı’nın da bu el tutuşması hakkındaki düşüncelerinden çekiniyorum. Bu yüzden bazı düşüncelerimi ondan da gizliyorum. Sonra, çok sonra, insanların tanrısı korkunç olsa da benimkinin öyle olmak zorunda olmadığını anlayınca açılıyorum ona.
Tabi bu çok sonra ortaya çıkan bir farkındalık. O gün biz ellerimizi birbirine kenetlerken yasak ve günah sanıyorum yaptığımızı.
O’nun eli benimki gibi değil. Çok net hatırlıyorum, hatta hala hissediyorum. Avuç içi sert onun. Pürüzlü. Kaç yaşında olabilir ki? Dokuz? Hiç baktınız mı bilmiyorum ama dokuz yaşındaki bir çocuğun vücudundaki her yer bebek poposu yumuşaklığındadır daha.
O’nun elleri e birer istisna.
Bana bakıyor.
Bahçenin ortasında duruyoruz. Elim elinde. Bakışları o kadar olağan ki korkuyorum. O, ne yaptığımızın farkında değil diye düşünüyorum. Benim elim ya da Pinokyo’nun elleri… Aralarında fark yok.
Pinokyo’nun elleri…
Elini tutmak istediğini fark ettiğim ilk an sınıfta sıramda oturuyordum. Doğumgünüm için babam İzmir’den Pinokyo oyuncağı getirtmişti. Ben de onu gizlice okula götürmüştüm. Hem yeni oyuncağımdan ayrılmak istemiyordum hem de diğer çocuklara hava atmak istemiştim.
Ders arasında Pinokyo’yu sıramın altından çıkarttım ve kendi kendime oynamaya başladım. Birileri fark etsin diye bekliyordum. Böylece mütevazi bir biçimde onları kıskandırabilecektim.
O’nun dikkatini çektim sonra. Oyuncağa bakıp bakamayacağını sordu. Olur, dedim. Ama benim elimde bakabilirdi ancak çünkü yeniydi ve zarar görsün istemiyordum. Boynundan tutup havada asılı kaldığı için sallanan Pinokyo’yu ona doğru uzattım.
Bir süre inceledikten sonra Pinokyo’nun iki elini de tutup kendisine doğru çekti. Gözlerime bakıyordu.
Çok güzel gözleri vardı. Ama çok olağan bakıyorlardı. Benim gözlerim ona bakarken muhtemelen yüzüm gibi kızarıyorlardı.
Etrafımızda koşuşturan çocuklar vardı. Çok gürültü yapıyorlardı. Ama birden çocukların teneffüslerde çıkarttığı seslerden farklı, onlardan olamayacak sesler yükselmeye başladı. Çığlık atmaya başladı kadınlar. Nerede bir felaket olsa kadınları çığlık attığı duyulur zaten. Belki de öyle anlarda erkeklerin sesleri de çok ince çıkıyordur.
Hepimizi diğer tüm sıfatlardan sıyırıp insanlığımızla çıplak bırakabilecek olaylar var.
Tüm bunları yıllarca unutmayı seçtim, bilmeden. Ta ki iki ay kadar önce evde otururken elektrikler kesildi diye banyo aynasının üstünden mum almaya gidene kadar.
Mumu yaktığımda aynadan bana bakan kadının gözlerinin kanlanmış olduğunu gördüm.
Sonra hatırlamamı engelleyemedim. Devamı gelecek mi bilmiyorum. Belki de beynim bir noktadan sonra hatırlamayı bırakıp tasarlamaya başlayacak, aradaki farkı anlayamayacağım.
Ama o gün haberli bile olmayan mevzular yüzünden o bahçede çocuklar öldü. Keşke hatırlamasaydım bunu. Kaç kişi hayatta kaldı bilmiyorum benden başka… Keşke kendi hayatta kalışımı da hatırlamasaydım. Bununla yaşamak çok zor.
İki aydır her gece yatağa girdiğimde üzerimde onun ağırlığını hissediyorum. Elleri gözleri kapatıyor. O gün cansız bedeni üzerime yığılıp beni nasıl gizlediyse bu kadar yıldır O’nu unuttuğum için şimdi beni cezalandırıyor gibi.

01.11.09 – 14.06.2011
İzmir - İstanbul

Delüzyon

2011-06-03T21:30:00.000+03:00

Paylaştığımız şeylerin nasıl geride kaldıklarını düşündükçe mahcubiyetini açıklayan bir kadın görmüş gibi içim acıyor.
Aşk?
Hayır. Belki, sanırım, en başından beri aşk değildi. Kuyruk acısıyla karıştırdım en başında, devamında ve sonrasında. Şimdi aradaki farkı görebiliyor olmam durumun değiştiği anlamına gelmiyor.
Seninle geçen zamanı, o zaman içindeki seni arıyorum. Eksikliğini hissediyorum.
Yine de biliyorum ki yaşadıklarımız sadece benim için gerçekti yani gerçek değildi.
Yanılsamamızın güzelliğine kapıldım ve aslında yanılsamalar böyle çalışır. Kısa vadeli bir gösteri sunduk kendimize ve tanıdıklarımıza; ayılma vakti geldiğinde ben gözlerimi açmayı reddettim.

Etraf hala karanlık, küçük ışık demetleri delseler de hafiften gözlerimi.

Ben

2011-05-31T17:14:00.000+03:00

İzmir'de doğdum. Ve orada olduğum süre boyunca tüm kalbimle dünyanın en güzel yerinde yaşadığımdan emindim.
İlköğretim boyunca ''Hadi bakalım Alidan...'' esprisine maruz kaldım. Lisede sadece Fransızca öğrendim. Hala, akranlarım anayasa çalışıp kadavra incelerken, tek yaptığım şey Fransızca'yla uğraşmak.
Henüz pişman olmadım bundan.
Tabi arada İstanbul'a yerleştim. Bu taşınma pek çok şeyi değiştirdi şüphesiz. İzmir'le e orada yaşayan insanlarla aramdaki mesafenin coğrafi açıdan artması duygusal olarak da uzaklaşmama sebep oldu. Uzaklaşmaların bazıları işime geldi, bazıları beni üzüyor. Bazıları ise henüz sınıflandırılamıyorlar.
Bazen, sabahları uyandığımda orada olmayı diliyorum. Okul servisine yetişme güdüsüyle hızla giyinip Buca'da bir dağda bulmak istiyorum kendimi. Sonra daha az eğlenceli anılar geliyor aklıma. İzmir'de olmadığını bildiğim fırsatlar, o şehrin sokaklarında yüzüstü bırakılışlarım, çocukluk hatalarım...
Tüm bunlar İstanbul'da uyandığım için mutlu olmamı sağlamasa da İzmir'de değilim diye üzülmemi engelliyor. Sanırım.
Neyse ki İstanbul'la iyi anlaşıyoruz. Yine de buradaki havanın rahatlığının sebebi bir otel olması. İzmir'in havası, ne olursa olsun, bir ev olacak benim için. Bir daha asla temelli kalmak için dönmeyeceksem de oraya gitme isteğimi bastıramayacağım.
Hayatım göreceyle sabit manyaklılarla yaşayan bir sürü insan ve Johnie Doe'lar ile dolu. Galiba onlar sayesinde anlatacaklarım bitmiyor. Beni dolduruyorlar ve ben de kağıtlara taşıyorum. Bazen çizgili, bazen süper emici fil halkalı kağıtlar oluyor bunlar.
Durup düşündüğümde hayatımda yer alan ya da geçip giderken iz bırakan insanları, çoğunun ortak noktası İzmir. Sırf orada yaşarken tanıştıklarımın değil, buradakilerin de. Enteresan bir diasporayız. Birbirimize aşık oluyoruz.

Evet, İzmir'in en güzel olmadığı konusunda şüphem yok. Ama sanırım tanışabileceğim adamların ve kadınların en iyileri İzmir milliyetçiliğinden yoksun İzmirliler olacaklar. Özellikle İzmir dışındaki dünya için.

Her şey bi' yana, kişisel tecrübelerime dayanarak konuşuyorum, kimse İzmirliler gibi öpüşemiyor.

Aşık Olma Şartları

2011-05-22T13:03:00.000+03:00

Birinin arkasından yeteri kadar üzülürseniz, onun için ''gerçek''leştirdiğiniz üzülme eylemi yapılan bi' şey olmaktan çıkar ve olduğunuz kişinin temel özelliklerinden biri haline gelir. Sonrasında ne kadar mutlu olursanız olun o, oradadır. Biraz güçten düşebilir, zaman zaman kuvveti ve tesiri artabilir. Ama artık bu hüzün için farkındalığınız gerekli değildir.
Bazılarım bunu tecrübe diye adlandırmaya meyilliler.
Birinin arkasından üzülme duygusu samimiyetle yaşanıyorsa bu o kişiyle paylaşılanın onurlandırılması, yüceltilmesi anlamına gelebilir ki bu da o kişiyle yaşanılan duyguların tekrar yakalanamayacağı inancını doğurabilir.
Bazılarımız aşka inanır. Bazılarımız inanmaz. İnananlar da içlerinde aşkın sadece bir kez yaşanabileceğini savunanlar ve bunun birden çok defa gerçekleşebileceğini düşünenler gibi gruplara ayrılır.
Bence aşk zamansal olarak sadece bir kez elde edilebilen bir olgudur. İnsanın, her birimizin, sevme konusunda belli bir kapasitesi vardır e bu miktar hazır olunduğunda bir sevgiliden diğerine geçer. Şahsen buna inanıyor olsam da gerçekleştirebildiğim söylenemez.
Yine de beynim sonsuz ihtimalleri algılayamasa da bir sınıra tabi olduğumuz düşüncesini reddediyorum.

Cevap bulmamız gereken, giden birinin arkasından boşlukta kalan ''aşk''ın bir diğer aşığa kanalize olması için ne gibi durumlar sağlanmalıdır?

Senin de O İlişkide Hakların Olduğunu Unutmuştum

2011-05-19T22:33:00.000+03:00

Bırakıp gitmesinden korkacak kadar birisine tutulmayı arzuluyorum. Oysa nasıl yorardı bu beni. Satır satır tükenirken mutluluğum kendime bile itiraf etmekten çekinip, haz duyuyordum bundan. Bana bunu yaşattığın için sana kızardım. Bi' nevi oyundu bu benim için. Blöf yapabilirdik, gideceğimiz yol kapının eşiği olabilirdi ancak.
Ve illa kapı çarpılacaksa, içten çarpılırdı sadece.
Yaptığımızın, yaşadığımız şeyin bizi gerçekten yok edebileceğini düşünmemiştim. Ben bunlarla bitmezdim.
Seni düşünmediğim, özgür iradeni yok saydığım kısım buydu. Sonra sen gerçekten gitmekten söz etmeye başladın. Öngöremedim. Benim için hala oyundu bu.
Kadıköy ve Beşikaş'ta oynadığımız saklambaşlar misali.
Kapının dışına çıkıp seni son kez öptüğüm gün içten içe inkar etsem de, o an fark ettim oyunlar da biz de çok önce bitmiştik.
Şimdi anlıyorum. Senden gidenler, sana gelmeyenler ve senin gidemediklerin yüzünden olduğun yerde durmak senin için zaten zorken ben bi' de kendi dramamı yaydım üstüne.
Şu anda gitme arzusunu takdir ediyorum. Senin başlattığın süreç sebebiyle. Ama nereye?

Cevabın İzmir olmayışı üzücü. O koyda beni oyalayacak balık kalmadığını, artık, biliyorum.

Eksikliklerim

2011-05-18T16:36:00.000+03:00

Eksikliklerim içinde, şüphesiz, kendimi yitirdim hep. Öylesine kaybettim ki yolumu, öylesine değiştim ki sen benden uzaklaştıktan sonra, uzaklaştıkça. Yaşantının sunduğu her küçük gülümseyiş bu eksiklikleri tamamlayacakmış gibi, şüphesiz, atılmaya hazır kollarına; açtım kalbimi. Yapmamam mı gerekir diye düşünmeye gerek görmeden, koşar adım ve bodoslama girdim iğneli fıçıya da en mantıklı hareketin pamuk tarlasındaymış izlenimi yaratmak olduğunu düşündüm durdum. Tenimin derinliklerine kadar iğnelerin ısırışlarını her hissettiğimde yalancı bir gülümseyişle karşılık verdim sana. Oysa sen beni benim seni gördüğüm gibi görmüyordun, dinlemekten pişman olmasam da duymayı tercih etmeyeceğim iğnelerden teker teker bahsettin. Konuştum seninle; kulak vermemi sağladığım sözlerimle. Aşık değil de danışman gibi, hiç yoktan iyidir mantığıyla yanında oldum. Ve şimdiyse; benden istediğin şeyi yapacağım.
Avuçlarım kanasa da şarkıda dediği gibi, nefes alamasam da, bunu yapmak beni öldürüyor olsa da; yapacağım. Hiç bir zaman kuvvetli inançları olmayan ben, şimdi bir inancı kutsayacağım seninle, sırf sen istiyorsun diye, sırf o seni üzmeyecek kadar saf diye, sırf arkadaşım olursa yanındaki nefretim kırılabilir, aşkım körelebilir diye.
Ah... Ama Tanrı'm; acıtıyor. Cidden kanayacak gibi sızlıyor avuçlarım, bileklerim. Nabzımın atışı yüzünden seyirişlerinin yoğunluğu ve gücü ve onlara baktıkça gözümde büyüyen, çaresizliğimle dost olabilecek gibi görünen, jiletin sevimli görüntüsü. Daha fazla dayanmadan başka herhangi bir sıkıntıya, kendimden bile sıyrılıp gitme düşüncesiyle lekelenen o kan kaplı jilet kurtarıcım olabilir.
Ama seni yanımda götüremem ki...
Korunmak için karanlıklardan kalkana ihtiyacım var, hissediyorum; battaniyenin altında olmak yetmiyor bu gece. Tek dileğim sana açıklayabilmiş olmak bunun benimle ilgili olduğunu, seni bağlayan bir durumun söz konusu olmadığını. Ve yine evet ki; ben senin dostun olacağım, senin benim için ne olacağın benim sorunum. Ağladığımda da bu beni ilgilendirecek hep, üzüldüğümü fark etmeyeceksin bir daha ya da sana ne hissettiğimle ilgili ne yorum ne ima olacak.
Sadece tek bir şey; benim olma ihtimalinin olduğunu düşündüğüm günler hep aklımda olacak ve seni özleyeceğim.

5 Mayıs 08

Verilebileceklerin En İyisi

2011-05-17T20:57:00.000+03:00

Sana tam bir adam olmadığını söyleyen çıkmadı, değil mi hiç? Buz dağları barındıran bakışları olan, ferleri sönmüş yeşil gözlü ve ruhtan yoksun insan kabuğu olmaktan ileriye gidemedin sen hiç. Ben ise senin sıcaklığını hissetmeyi hayal ettim hep çünkü soğukluğunun tenimi acıtmasından öteye geçemedim bir türlü. Bu yüzden gerçekleşmesini mantıklı olan tek şey, bitmesine izin vermek.

Sana obsesif olduğunu söyleyen çıkmadı değil mi? Hak etmediğin halde sana verdiğim ve sırf bu yüzden yorulduğum aşkıma sıradan bir kelime muamelesi yaptın. Benim ''Bitti.'' deme yolum bu.

Sana güven ve saygının mutlaka kazanman gereken iki şey olduğunu kanıksayacağını da söyleyen çıkmadı değil mi? İki şeyde iyi değildin zaten. Birincisi saygının gerekliliğine inanmazdın, güvenmezdin başkasına, ikincisiyse konu beni sevmek olduğunda oturup hiç tanımadığı birinin dertlerini çözen sen, ilgisizdin. Asla hiçbir şey vermedin ve sanırım bu gelen benim sıram...

Çünkü ben sana verebileceğimin en iyisini verdim. Günlerimi, haftalarımı... Aylarımı ve yıllarımı da verirdim, sen böyle olmasaydın. Ama ben sana, dedim ya, verebileceğim şeylerin en iyisini verdim, sen ise daha değersizlermiş gibi davrandın. Bu sebepledir ki; geriye kalan bir şeyim yok.

Sanırım sen ve ben, biz olmayı bitirdik.

21 Ocak 08 - İzmir

800 $lık Gucci Çanta İsteyen Çocuk (1)

2011-05-11T20:48:00.000+03:00

'Benim ilişkilerimin vadeleri Spice Girls'ün kariyeri gibi. O kadar çabuk ulaşıyoruz ki Yaşamboyu Başarı Ödülü'ne layık görülen mevkîye, ardından ayrılıyoruz.' dedi Deniz'in içsesi. Bunun üzerine Deniz hafifçe sırıttı. Bu küçük kas hareketi karnına çekerek kollarını etrafında kenetlediği dizlerini serbest bıraktı. Ayakları koltuktan yere inerken gevşeyen kolları kucağına düştü. Gözleri tam karşısında – açık durumda olan – televizyonun hemen yukarısındaki duvarda durakladılar.
Sırıtış solarken sıkkınlık nüfûz kazandı. Deniz'in canı o gün tam olarak hiçbir şey yapmak istemiyordu. Dahası, birkaç saniyeliğine doğmamış olmayı diledi, sonra kendi narsist yapısıyla çeliştiğini fark ederek içtutarlığını, en azından onu, korumak istediğini düşündü.
Hem, ne yapabilirdi ki? O bir doksan kuşağı çocuğuydu, üstüne de eşcinseldi. Doğarak dahil olduğu yaş grubunun pek çok üyesi gibi lisede o da intihar etmeyi denemiş, başarılı olamamıştı. Geçen yıl, akranı bir arkadaşıyla konuşurken de bu kanıya varmışlardı. ''Eğer doksanlarda doğduysanız, büyük ihtimalle bulunduğunuz intihar girişimleri başarısızlıkla sonuçlanacaktır.'' Sadece iyi niyetli oldukları için ''büyük ihtimalle'' tabirini düşüncelerine dahil etmişlerdi, yoksa tezlerinin tartışmaya açık bir yanı yoktu.
Eşcinsel olma mevzusuna gelince, eşcinsellerin çoğu kendilerini sadece kendilerinden fazla sevdiklerinden, intihar olasılığı, ergenlik buhranları geçtikten sonra, çok uzaktadır. Tabi kişinin aktivist eşcinsel olması olayları biraz değiştirecektir. Söz konusu Deniz olduğundaysa, aktivist olma ihtimali, yok.
İnsan kendisinden daha büyük, daha önemli bir olguya inandığında, şahsi feda olasılık dahiline girebilir, Deniz ise kendini kaptırmaya, başkasına ya da bir şeye açmaya o kadar soğuk yaklaşıyordu ki, bu konularda başarısız olduğuna inanmış, bahtsız olduğunu kabullenmişti.
Eliyle kumandayı ararken 'Bari Victoria kadar şansım olaydı.' dedi içsesi bu sefer. Kendi fikrine katıldı Deniz. Çok bir şey beklediği yoktu, istediği gibi birini bulunca bırakmayı da düşünmüyordu üstelik.
Düşünmek derken, tam olarak şunlar geçiyordu aklından; son ciddi ilişkisi biteli üç yüz altmış bir gün olmuştu, hayır obsesif değildi, en azından çok değildi, sevgilisi, o zamanlar hayatının aşkı – şimdiyse baş pezevenk – diye adlandırdığı çocuk onu tam da doğumgününde terk etmişti ve doğumgününe dört takvim yaprağı kalmıştı. İki Kasım, üç Kasım, dört Kasım ve tâ dâ, beş Kasım...
Deniz, henüz onu aşamadığının farkındaydı. Geçen zaman öldürmediyse de süründürmüştü, özellikle ilk aylar gerçekten çok zor olmuştu. Bir sonraki doğumgününde mutlu ve sevgilili olacağına dair yemin etmişti. Lakin geçirdiği yıl daha ziyade eski sevgilisini hatırlamak, iki üç kez görüşülen ilişkiler ya da tek gecelik sevişmeler yaşayarak akıp gitmiş, çocuğumuzun elinde sadece dört gün, birkaç sayfası temiz bir defter kalmıştı.
Bir iki tane de ödenmemiş fatura, ama onları evden çıktığı ilk fırsatta ödeyecekti. Sorun şu ki; evden çıkmak konusunda çok da istekli değildi.
Kanalı değiştirdi. Düşünce kanallarını da değiştirecek bir kumandası olsun istedi. Ya da beyin naklinin mümkün olmasını diledi. Tanrı, tıp, hangisi olursa, bunu yapılabilir kılsaydı en azından.
'Ben uzuv kontrolünü yitirmediyse de bitkisel hayatta yaşayan bir beyin ölüsüyüm. Eminim en aç zombinin bile iştahını kabartmazdım.' diye yankılandı içsesi. Gerçekten de beyni geçmişi düşen, düşünce de kırılan insanların varlığına inanıyordu. Su içtikleri ve yemek yedikleri için bitkilerden farkı yoktu bunların.
Yaratıcı yetenekleri olanlar fotosentez yapmaya başlayıp başkaları tarafından sanatçı diye adlandırılıyorlardı, Deniz'e göre.
Kökleri onlar oluşturduklarından, yedikleri kazık ne kadar büyükse o denli çok besleniyorlardı ve o denli yaratıcı oluyorlardı.
Ekranda yaşlı bir kadın, bir tiyatro oyuncusu, hayatına giren tüm erkekler hakkında konuşuyor, gülüyordu. Hafif meşrep bir havası vardı. Bakan bunu görüyordu en azından. Şen şakrak. Yaşına rağmen şuh. Başından beş evlilik geçmiş, ikisi aynı adamla. ''İyi eğitiyorum galiba, benden sonra gelenlerin hiç şikayet olmadı.'' diyor, sunucuyla birlikte gülmekten katılıyorlar.
Yine de bu gürültülü tavrının derininde daha da gürültülü duygular var, bakan gözler için o kadar da görünmez olmayan.
Çünkü biliyor olmalı. Bir, iki, üç neyse ama peşinden gelen tüm diğer adamlarla dikiş tutturamamasının sebebi erkekler değil.
Biliyor olmalı her gün bir başka erkekle olarak, çapkın olmak, gönlü geniş olmak tanrının bir lütfu değil, bir ceza.
Deniz hayatından geçip giden erkekleri nicedir saymıyor, Cem'in ardından. Öncesinde de saymazdı gerçi ama o zaman çocuk aklıyla umursamazdı bunu. Umursamadığının farkında bile değildi aslında. Şimdiyse, CS zamanında – Cem'den Sonra diye açıklanabilir bu kısaltma ya da Cem'i Sikmişim – umurunda değil gerçekten.
'Bu kadın gibi olmayı da kabul edilir buluyorum aslında.' diye lafa başladı içses 'Evlendiği adamlara aşık olduğunu varsayarsam ben de dört kez daha aşık olabilirim.' Tahammülü bitince bir müzik kanalına zapladı yayın akışını.
Moda olduğu üzere, zenci bir kadının teknosu bol bir şarkı söylediği, ışıklı mışıklı bir klip dönüyordu. 'Tekno pop olsa da şu günlerde, pop tekno değil, yeni çocuklar bunu ayırt edemiyor.' diye düşündü Deniz. Bu kez onay tepkisi verme sırası içsesteydi.'Gel de bunu onlara anlat.' karşılığı geldi derin bir göğüs geçirmeyle. Deniz dudak büktü.
Teknonun şarkıların kelimelerinin önüne geçiyor olması tedirgin ediyordu. Klasik müzikte de söz yoktu şüphesiz ama klasik müziğin pop olduğu yıllarda insanlar birbirlerinin gözlerinin içine bakıp el ele tutuşmayı erotik sayıyorlardı. Şimdi ise, mekanik ritmin sözün önüne geçmesi, hali hazırda, kolayca elde edilen seksin kolaylığını arttırma potansiyeli taşıyordu. Üstelik bu kez prototip yapı o denli yoğundu ki icra edenin de pek bir önemi kalmamıştı. Tıpkı insanların gözünde kiminle seviştiklerinin öneminin kalmaması, yerini biriyle sevişme olgusuna bırakması gibi.
Deniz müzik kanalını değiştirmedi, isteksiz bir şekilde, zevk almasa da rahatsız olmadan şarkıyı dinledi. Tek gecelik ilişkileri de bu mentaliteyle yaşıyordu. Sistemin içindeydi, hoşnut olduğu söylenemezdi ama ayaklanacak da değildi.
'Neyse ki asla, hiçbir alanda devrimci bir yapıya sahip olmayacağım.' dedi içses, şarkı sonlanırken.
Ve Fransız bir genç kızın 'sen-en-yakın-arkadaşımdın-nasıl-oldu-da-sevgilimle-yattın' temalı şarkısı başlayınca Deniz biraz rahatladı. Avrupa'da hala pop, poptu. Her ne kadar deneyenler olsa da teknonun Amerika'dan Avrupa'ya tamamen yayılması en az bir on yıl alırdı.
Üstelik aradaki tek fark bu da değildi. İlişkilerin yaşanış tarzındaki benzemeyen noktalar o kadar barizdi ki yaşlı kıtada aynı anda birbirinden habersiz birden fazla kişiyle çıkmak Amerika'da açık ilişki yaşamakla denkti. Bu yüzden biri aldatılmayı sorgularken diğeri grup seks davet eden şarkılarla eğleniyordu.
Tam o sırada Deniz'in yaşadığı toprakların bekar hayatının en iyi örneklerinden biri olan Ali'nin adı – en yakın arkadaşı – telefonun ekranında yanıp sönmeye başladı. Deniz arandığı belirtisini duyunca kalktı, yavaş adımlarla odanın diğer tarafında duran masanın üstünden telefonunu almaya meyletti.
Ali'nin, açık ilişkiye burun kıvırsa da, üç kişiyle aynı anda çıkmak konusunda etik bir kaygısı yoktu. Hatta bu mevzuyla alakalı tek tasası bütün gününü mesaj yazarak geçirmek zorunda kalışıydı. Sevgililerinin de bunu yapmasını önemsemeyeceğini söylerdi hep.
Yakalanmadıkları sürece.
Ortaya çıkmadığı sürece aldatma meşruydu ve yoktu kısacası.
Deniz telefonu açtı ve kulağına götürdü.
''Alo? Deniz...'' dedi Ali, gürültülü bir yerdeydi, insanlar kornalara basıyorlardı ve telefonun mikrofonunun olduğu yere Ali kadar yakın pek çok başka insan vardı ve hep bir ağızdan konuşuyorlardı. Ses, filmlerdeki dekor figüran sesini anımsatıyordu biraz, tek fark yumuşatılmamıştı ve ana karakterler haricinde burada herkes küfür etme hakkına sahipti.
''Efendim Ali?'' diye yanıtladı Deniz, evin içini gezmeye başlamıştı. Evde yalnız değilse kişi sayısı ve oturma planına bağlı olarak ya balkona çıkardı ya da salondan en uzak olan odaya – annesinin odasına – gidip kapıyı kapardı. Şimdi olduğu gibi evde tek başınaysa evi turlar, aynaların karşısında durup kendini izler, kaşını düzeltir, kıyafetinin yakasıyla oynar sonra ev turuna kaldığı yerden devam ederdi.
''Müsait misin, ne yapıyorsun?''diye sordu bu kez Ali. Bir yandan içinde bulunduğu kalabalığın içinde daha fazla bulunmamak için çaba harcadığı belli oluyordu. Deniz sorusuna yanıt verirken çarptığı ya da ittiği iki kişiden özür diledi.
''Müsaitim, müsaitim... Evdeyim bi' şey yaptığım yok.'' dedi Deniz, bu sırada odasındaydı ve yatağaının altına kaçmış çorabının ucunu görünce onu almak için eğildi. Doğrulurken, ''Hayırdır, sen ne yapıyorsun, neredesin?'' diye ekledi. Çorabı kokladı ve giyilemeyecek durumda olduğuna kanaat getirip kirli sepetine atmak üzere banyoya döndü.
''Hiçbir şey yapmıyorum, yapamadım daha doğrusu.'' dedi Ali sinirli bir şekilde. ''Remzi beni ekti, ben de şimdi Kadıköy'e geldim. Buğra'yla buluşacağım bir saat kadar sonra, hadi sen de gel madem evdesin.''
Deniz'in yanıt vermesi biraz zaman aldı. Seçeneklerini tartarken banyo aynasına bakıp kaşı ve dudaklarıyla kendisine en yakıştığını düşündüğü ifadeyi yapıp banyonun sarı ışığı altında hayran hayran izledi yansımasını. ''Bilmiyorum ya... Kim çıkacak şimdi dışarı? Hiç insan göresim yok açıkcası.'' dedi en sonunda.
''Gelirsin bence ya, ne olacak? Beş dakikalık yol yürüyeceksin.''
''Nargile içmeye gideceğiz ama?'' dedi Deniz, durumu olabildiğince çekilebilir hale getirmek istiyordu.
''Olur.'' dedi Ali, savaşmadan pes etmenin bitkinliğiyle. ''Erken gel, Buğra gelmeden rahat rahat konuşalım.''
''Tamam, hadi görüşürüz yarım saat sonra Kordon'da olurum.'' dedi Deniz ve telefonu kapadı. Banyodan çıkıp odasın döndü. Bir an boş bulunup yatağının üstünde katlı duran iki pantolondan birine eli gitti, sonradan onları ayırma sebebini hatırladı, vazgeçti. Etajerin üzerinde duran, sabah kahvaltıya bir şeyler almaya giderken giydiği pantolonu giydi, döndü, etajerin tam karşısında odanın diğer tarafında duran şifonyere yürüdü. Çekmeceden bir tshirt alıp inceledi, pantolonuyla uymayacağını düşünüp yatağın üstüne bıraktı. Başka, daha koyu renkli bir tanesini seçip üstündekinin yerine giydi. Çekmeceyi kapatmadan üstten iki tshirt daha çıkartıp yatağın üzerine bıraktı.
Salona geçti. Etrafına bakındı, koltuğun kenarından sapı gözüken çantasını alıp içinden kitapları çıkarttı, elinden bırakmadan kitaplığının raflarından birine koydu. Çanta elinde odasına geri döndü.
Yatağın üzerindeki iki pantolonla üç tshirtü çantanın içine koydu, uzandı etajerin ilk çekmecesinden iki tane boxer aldı, onları da çantanın içindeki fileli bölmeye yerleştirdi. Çantayı kapadı, omzuna aldı ve sokak kapısına meyletti.
Geçerken portmantodan ince, triko bir hırka aldı, kapının önüne gelince çantayı, antrede kapalı duran, dikiş masasına dayadı ve yine dikiş masasının üstünde duran sokak anahatlarını aldı. Üzerine hırkasını giydi, kapının yanında duran gül kurusu bez ayakkabılarını ayağına geçirdi. Evden çıktı.
Merdivenden inerken telefonunun saatine baktı, Ali arayalı on dakika olmuştu. İçsesi 'Aceleye gerek yok.' dedi huşuyla. Deniz son beş dakikadır evin içinde koşturup durduğu için kızdı yine de kendine. 'Çantamı akşam da hazırlayabilirdim.' diye düşündü 'Tren nasılsa gece yarısı.'.
Binanın kapısından çıktı, tam karşıdaki çaycının kambur ve deli garsonu geçti önünden, adama yol vermek için arkasından kapanan kapıya yaslanıp geri çekilince soğuk metal sırtını ürpertti.
Adam sanki o orada değilmiş gibi geçip gitti, Deniz de hiç gocunmadı bundan.
Evlerinin olduğu bina zaten sokağın cadde yakın kısmındaydı, Deniz Acıbadem Caddesi'nini sonundaki trafik lambalarının önüne gelip 'o sevimli yeşil adam'ın ortaya çıkmasını beklemeye başladı. Şansına çok uzun süre beklemesi gerekmedi. Yeşil yandığında yarı bilinçli bir şekilde kaldırımdan inerken içsesi 'Ne de güzel gülümsüyor.' dedi yeşil adam için, ilgisini cezbeden bir şeyden bahseden çocuk sesiyle. Gülümsedi Deniz.
Tren yolunun üstünden geçen köprüyü arkasında bıraktı ve Halit Ağa Caddesi'ne doğru
devam etti yola. Misak-ı Milli Sokak'ın orada, minibüs yoğunluğundan mütevellit bir trafik sıkışıklığı yaşanıyordu, mecburen Halit Ağa'ya ulaşabilmek için iki minibüsün arasından geçti. Bu araçlar birbirine o kadar yakındı ki, yan yan ilerleyen Deniz'in sırtı arkasındaki arabanın motorunun çıkardığı ısıyla gıdıklandı.
Halit Ağa'yı da yürüyüp bitirdikten sonra Boğa'nın oradaki yaya geçidini kullanarak karşıya geçti, Bahariye Caddesi'nden yukarı doğru çıkmaya başladı. Arada bir, etrafındaki insanlardan bazılarını, genelde erkekleri, süzerek yürüdü. Kadife Sokak'a dik inen sokağa döndü ve sokağın sonunda yer alan, siyah üzerine sarı neonla Kordon yazan tabelanın yanındaki kapıdan girdi.
Kordon, alıştığında değişmeye direnen karakteri yüzünden, Deniz'in kendisiyle, öyle ya da böyle, görüşmek isteyen insanları huzuruna kabul ettiği yerdi. Geçen zamanla ve çalışanlarının da sıcakkanlılığıyla kısa sürede kaynaşmışlardı.
Deniz'le hemen hemen her gün görüşen Ali de en az onun kadar iyi anlaşıyordu oradakilerle. Deniz kafeye vardığında garson kızlardan biriyle sohbet ediyordu. Yanlarına yaklaşırken kız ayağa kalktı, hem ona yer vermek için hem de selam. Garsonla Deniz birbirlerini öptüler, sağ yanaktan sol yanağa geçerken, aslında yanaklarını birbirine bastırıyorlardı evet, ''Sen ne güzel giyinmişsin bugün.'' dedi Deniz. Söylemeden evvel aklından bile geçmeyen, sosyal hayatın getirilerinden olan otomatik kurulan cümlelerden biriydi. İçsesi eğlenen bir tonla 'Yalanın böylesi...' dedi.
'Eğer bu yalansa gerçekten çok yalan söylüyorum.' diye düşündü Deniz. Sosyal sorumluluğu dışında konuşmadığı pek çok insanla kurduğu diyaloğun temeli bu tarz otomatik cümlelerden oluşuyordu. Hayatında yer alamayan tipleri hayatında yer alan karakterlerden ayırma yollarından biriydi bu.
Garson kız da bu tip gruplarından ''Canım Cicim'' başlıklı olanına dahildi.
Kızdan ayrıldıktan sonra Ali'ye -yani dosyalar içinde en önemlisi olan ''TOP Secret''da yer alanlardan birine – yöneldi. Gerçi dosyanın ne adı ne de içeriği Ali'nin gizlediği bir şey değildi.
''N'aber?'' dedi Deniz arkadaşının oturduğu ikili koltuğun karşısında kalan mor koltuğa yerleşirken.
''Ekildim anasını satayım.'' diye yanıt verdi Ali sol elini havaya kaldırarak. Başka biri yapsa kızgınlık belli edecek bu jest o yapınca, ses tonu ve bileğinin kıvrımından olsa gerek, sempatik olmaktan bir adım öteye geçmiyordu.
''Neden, sebebi neymiş?'' diye sordu Deniz, tek kaşı havada. Deniz'in Remzi'yi sevmediği, Ali'yle olan münasebetini onaylamadığı bir sır değildi. Ali'nin kendisi bile aralarındaki yaşanmışlık ve görüş – ki ikisi de birbirinden farklı şeyler değillerdi ona göre – farklılıklarının fazlalığından rahatsızdı.
''Çıkma''ya başladıkları ilk günden beri Ali ayrılmaktan, Remzi'nin yanına ve ailesine yakışmadığından söz ediyordu.
Ali ve Remzi iki hafta evvel birinci yıllarını kutlamışlardı.
Anlaşılacağı üzere, Ali dünyanın en kararlı ve istikrarlı – ki ikisi birbirinden farklı şeylerdi söz konusu o olunca – insanı değildi.
''Aslına bakarsan o beni ektiğinin farkında değil.'' dedi Ali garip bir sırıtışla.
''Nasıl yani?''
''Bu akşam bana gelecekti kalmaya, gündüz de liseden arkadaşlarıyla görüşesi tuttu beyefendinin. Ben de nasılsa Taksim'de olursam ve çağırırsam yanıma gelir diye düşündüm, okuldan kızlarla İstiklal'deymişim gibi arayıp çağırdım ama gelemeyeceğini, arkadaşlarını çok uzun süredir görmediğini söyledi.''
''Peki sen neden onu gündüz görmek konusunda bu kadar ısrarcıydın ki?'' diye sordu Deniz. Sesinin tonu içsesinin tınısıyla aynıydı, 'Aşık mıdır nedir o salağa?'.
''Gece gelecek, sevişeceğiz ve uyuyacağız. Ne sanıyor ki kendini? Ben bunu başka erkeklerle ya da diğer sevgililerimle yapıyorum...''
''İyi de boşu boşuna Taksim'e gitmişsin.'' diye araya girdi Deniz.
''Tam olarak boşuna değil aslında, uğramam gereken bir iki yer vardı.'' başıyla bacaklarının yanında duran karton torbaları gösterdi ''Hem akşam bana onu ekmem için de bir sebep vermiş oldu böylece.''
''Böylece...'' diye lafın düşmesine engel oldu Deniz, ''... beni yolcu edebilirsin.'' dedi bacak bacak üstüne atarken.
''Olayı dramatize etmesek? İki günlüğüne gidiyorsun alt tarafı.''
''Aksini söylemedim ki, hem döndüğümde çok eğleneceğiz malum, doğumgünüm.'' dedi Deniz gülümseyerek. İsteğinden vazgeçmemişti, bir süre sonra tekrar dönemek üzere rafa kaldırmıştı sadece.
''Hıı... Evet.'' dedi Ali dudak büzerek. ''Biliyoruz. Keşke doğumgününden sonra gitseydin de adam akıllı zaman geçirseydin, şimdi bi' şeye benzemeyecek derdim ama bu sefer de Ayça'nın doğumgününü kaçırırdın.''
''Geri dönmeyecek olsaydım da doğumgünüm için, en fazla üç gün kalırdım Eskişehir'de. Kimseye yük olmaya gerek yok.'' dedi Deniz, bir an durdu sonra ''Ama evet, söz verirken geleceğim diye kendi doğumgünüm tamamen aklımdan çıkmıştı.'' diye devam etti.
''Neyse artık, Ayça'yı ne zamandır görmüyorsun hem çağırmış düşünüp, gitmeseydin ayıp olurdu.''
''Senin bu durumu neden desteklediğin bilinmeyen bir şey değil Ali.'' dedi Deniz gülerek. Bu sırada içsesi 'Ne zaman sipariş almaya gelecekler?' dedi, gözleri de bir saniyeliğine arkadaşının omzunun üstünden kafenin içine baktılar.
''İyi de, belki gelmez.'' diye sırıttı Ali. Arkadaşı da ona bilmiş bilmiş gülümserken birden elini kaldırdı ve sallamaya – dikkat çekmek için uğraşan bir insan misali – başladı. Bir süre sonra kafenin sahibi yanlarına geldi ve sipariş verdiler. Bir nargile ve iki su istediler, Buğra yanlarına geldiğinde başka şeyler sipariş etmeye karar verdiler.
Sipariş alan adam yanlarından ayrıldıktan sonra Deniz ve Ali dışarıdan dinleyen yabancı bir kulağın ayrıntılarını yakalayamayacağı bir konuşmaya giriştiler. Bu konuşma yalnızca hızlı olduğu için değil, ayrıca sadece ikisinin bildiği olaylara yapılan göndermelerle dolu olduğundan çözümlenmesi ya da takip edilmesi zor olan bir konuşmaydı. Yer yer ikisi birden kahkaha atıyor yer yer ikisi birden aynı anda aynı şeyi söylüyordu. Hatta bazen Deniz'in içsesi bile – bu konuşma trafiği içerisinde çok aktif olamıyordu – aynı şeyi söyleme mevzusunda onlarla denk düşüyordu.
Deniz'in Ali'yle bu denli iyi anlaşıyor olmasının en güçlü sebebi bu uyuşmalarla açıklanabilirdi. Ali Deniz'in sadece kontrol edebildiği kısmı tarafından değil kontrol edemediği ama etkisinde feci derecede kaldığı kısım tarafından da seviliyordu.
Bu uyumun yakalandığı çok az insan vardı elbette. Normalde kelimesiyle anlatılabilecek bir genelleme yapıldığında Deniz ve içsesi başka insanlar hakkında çok nadir hemfikir olurlardı. Deniz sevdiği ama içsesinin sevmediği kişilerin arkasından konuşurdu, bazen de patavatsız davranırdı. İçsesin sevdiği kişilere karşı tavrıysa ''politik açıdan doğru'' olurdu. Böyle insanlardan bahsederken bolca ''Ama...'' diye ara cümleler kurardı. ''O iyi bir denizci olabilir, ama bu onu sevmediğim gerçeğini değiştirmiyor.''
Bu durumlar çizginin iyi başlangıç noktasından başlayıp ilerleyen kısmına denk geliyordu. Bir de çizgiyi kapatacak, doğu uç noktası vardı elbette. Ne Deniz'in ne de içsesinin sevmediği kişilerin sayısı ikisinin de sevdiklerinden fazla hemfikir olmadıklarından da azdılar. Arada kalmış bir çoğulluk olmaları bir yana kategorize edilmişlerdi de. ''Hem aptal, hem kötü, hem de çirkin olanlar'', ''Görgüsüz ve çirkin olanlar'', ''Yakın arkadaşların ilgisiz ve çirkin sevgilileri'' bu kategorilerden bazılarıydı.
''Cidden gitmeyebileceğini düşünmüyorsun değil mi? Ben orada olacağından eminim.'' dedi Deniz sipariş vermeden önce sürdürdükleri konuşmayla alakalı.
''Kimin? Çağın'ın mı? Hayır canım elbette ki orada olacak.'' dedi Ali sağ bacağını sol bacağının üstüne atarken. ''Selamımı söylersin.''
''Bunun pek iyi bir fikir olduğundan emin değilim Ali. Yani birbirinize bayıldığınızı söyleyemeyiz değil mi?'' dedi Deniz. Biraz duraklayıp sözlerine devam etti. ''Hayır, bu bir korkaklık değil. Sadece orada geçireceğim sınırlı zamanı ve Ayça'nın doğumgününü mümkün olduğunca eğlenceli bir ortamda geçrimek istiyorum.''
'Sen şuna çocukla olabilecekleri riske atmak istemiyorum desene.' dedi içsesi ''Sobe!'' diye bağıran bir çocuk edasıyla.
''Hayatım, çocuk sana kendisi mesaj atıp onun evinde kalabileceğini, eğer böyle yaparsan çok mutlu olacağını yazmadı mı? Elbette eğlenceli vakit geçireceksiniz.'' diye karşılık verdi Ali her şeyi çözmüş bir tavırla.
''Onda kalacağımı söylemedim. Biliyorsun annemin teyzeleri ve kuzenleri...'' diye lafa başlayacak oldu Deniz.
''En yaşlı olana ya da en sevdiğine, içlerinden en sevdiğini seçebilecek kadar onları tanıdığını varsayıyorum, yarım saat uğrarsın Deniz.'' dedi Ali. Sipraiş ettikleri sular geldiğinde garson kızın onları aralarındaki sehpaya bırakmasını bekledi. Kız gittikten sonra birine uzandı ve açıp içti. Bu sırada Deniz de aynı şeyi yaptığından bir konuşma olmadı. ''Açıkcası ben buna bile vakit bulamayacağından eminim.'' diye lafına devam edip bitirdi Ali.
''Ayıp olur yahu, en azından, hiç olmazsa bir gece onlarda kalmalıyım.''
''Söylemezsen haberleri bile olmaz orada olduğundan.''
''Sen hiç Eskişehir'e gitmemiştin değil mi?'' diye sordu Deniz gülerek. Sonra içsesiyle aynı anda ekledi ''Sadece bir ana caddesi olan bir şehirden bahsediyoruz burada.''
''O kadar küçük bi' yer mi?'' diye sordu Ali. Küçük olmayı çirkin ve sıkıcı olmakla bir tuttuğu her halinden belliydi.
''Çok güzel bir yer. Deniz kıyısında olmadığını düşünürsek olabileceğinin en iyisi. Düşünsene İç Anadolu'nun bozkırının ortasında bir Venedik.'' dedi Deniz.
Ali ağzını konuşmak için açtı ama konuşmasına fırsat kalmadan Buğra'nın kafeye girdiğini gördü. Hem nerede olduklarını belli etmek için hem de çocuğu karşılamak amacıyla ayağa kalkan Ali masalarının yanına yaklaşan Buğra'ya sarıldı. Ardından birbirlerini öptüler ve Ali yerine otururken Buğra Deniz'e doğru eğilip onu da yanaklarından öptü. Daha sonra Ali'nin yanına ilişiverdi.
Buğra onlarla yaşıt, uzun boylu dalgalı saçlı, günlerdi uykusuzluk çekiyormuşcasına şişik gözaltı torbaları olan Deniz'e göre katlanılamayacak kadar Ali için ise idare edecek düzeyde sosyal zekası gelişmemiş bir çocuktu.
Bu sosyal acizliği öyle bir boyuttaydı ki, normal bir sosyalleşme özürlü bir masa oturup konuşmalara katılmazken, Buğra'nın oturduğu masalarda bir noktadan sonra konuşma yapılamaz hale gelirdi.

Hindistan'da Yaşıyor Olsaydım ''Heartache''mle Evlenirdim

2011-05-10T12:20:00.000+03:00

Öğrenilmiş, kabullenilmiş pişmanlık hakkında çok ciddi bir yaşanmışlığım yok. Yaşadığım şeylerden pişmanlık duymamayı düstur edindim bir nevi. Gerçi bundan şüphe ettiğim anlar olmadı değil. Geriye saf, temiz hislerim kalmamış olabilir diye düşünüyorum bazen.
Tanrı biliyor ben pek çok şeyi denedim.
Bazıları iyi, bazıları kötü, bazıları da çok çirkindi.
'Biz-birbirimiz-olmadan-yaşayamayız' tarzı tekeşliliği bile yaşadım. Pek uzun sürmedi, başarılı olamadım diyelim. Bu yüzden tekrar denemeyi düşünüyor olabilirim.
Yine de, öyle ya da böyle, sonuca bakacaksak bugün olduğum kişiye gelen yolda yaşadığım hiçbir şeyden gocunmuyorum.
Sorun şu ki, kabullenilmiş, içime sinmiş bir acı - arabesk olmama kaygısı hissettim bi' an burada - var ki bu acı yeni biriyle bir şeyler deneme, yaşama isteğinin önüne taş koyuyor. Çünkü kendisi, akmıyor, kokmuyor, aldatmıyor, kıl dökmüyor.
Mükemmel partner mümkün değildir belki ama bu tarz soyut bir oluşumla mükemmel ilişki yaşamak imkansız değil.

Ben, şahsen, iki yıldır mabadıma atılan tekmeyle uzun vadeli duygusal tekeşlilik ilkesine sadık kalan bir ilişki yürütüyor olabilirim.

Yeni Çocuk: Duran, Yaklaşmayan Erkeğin Çekiciliği

2011-05-08T18:15:00.000+03:00

Hazırlıksız yakalanma konusunda ödül almalıyım belki de. Dün gece ya da bu sabah sayılabilecek bir anda, benim uzak bir tanışımın fotoğrafında yardımcı erkek oyuncu olmuşsun.
Ben o saatlerde, seni fark etmeden önce yeni biri için bi' şeyler hissederken nasıl da çocuksu bir telaş içindeydim. Oysa. Onunla olmayı gerçekten istiyorum. Bana istediğim kafa karışıklıklarını sunuyor. Uzakta duruyor.
Duran, yaklaşmayan erkeğin çekiciliğini bilirsin. Bana ''Bir evimiz olur, sana nargile alırım.'' desin diye bekliyorum. Zaten gidemeyeceğimi bildiği bir konsere bilet ayarlama bahanesiyle telefonumu istesin.
Bir nevi savaş bu. Havanın soğuk olduğu günlerde de vardı, ısınmış olması sadece kazanabileceğime inandırıyor beni.
False alarm.
Vae victus. Kazanamayacağımı biliyorum. Aşk sadece bi' kez kazanılan ödüllerden. Ben seni kazanmıştım.
Fotoğrafı görünce, seninle olamya başladığımızda yazdığım ilk yazıyı okudum. Kaçınılmaz acıyı hissetmeyi umarak. Bana geçen iki yıl içerisinde haddimi bildiren, boşa uğraşmamı engelleyen acı. Tesiri bir hayli azalmış.
Bitmeyecek o ayrı. Bugün beni anımsamadığına eminim. Bildiğim bi' şey daha var, anneanneme anneler gününü kutlamak amacıyla ulaşmak istemişsindir. Keşke bunu koruyabilseydik. Dialog kuran eski partnerler olma konusunda derin bir özlemim var. Anneannem seni sorduğunda geçiştirmek yerine hakkını vererek yanıtlamak isterdim sorularını.
Bilmem. Yüzünü anımsayamıyorum fotoğraflar olmadan. Yanımda olman nasıldı onu da unuttum. Varlığın farkındalığıma tabi artık. Ölen, geri dönmeyecek birisin sanki. Neden, hala muamma, gömdük birbirimizi? Çok güzeldik. Yalnızca kokunu anımsıyorum. O da yitirilecek. Sen hiç varolmamış olacaksın.
Ve ben yok olmanı istemiyorum aslında.
...

Sanırım bu akşam o çocuğa ondan hoşlandığımı söyleyip yerime çekileceğim. Daha önce tatmadığım hangi yenilgiyle karşıma çıkabilir ki?

Samimiyetle

Nurten

2011-05-08T00:35:00.000+03:00

    ''Pek çok farklı türde kadın var, Augustine. Ayrıca farklı zamanlar farklı kuşaklar da var... Baban... Baban bana tüm sorunlardan ırak bir hayat vaad ediyordu. Tüm ihtiyaçlarım karşılanıyordu, tüm kaprislerim... Daha kariyerinin başındaydı. Ama senin hayal dahi edemeyeceğin bir servet kazanacak gibi duruyordu. Çok yakışıklıydı, bana her zaman nezaket ve saygıyla yaklaştı. Ama ben ona karşı bir şey hissedemiyordum.''

                                        Mammy, 8 Femmes

    'Mutlu aşk yoktur.
    Aşkla alakası olmasa da mutlu evlilik de yoktur., diye düşünüyordu elinde eski bir şiir kitabıyla, sırtı tuvalet aynasına dönük oturan kadın.
    İroniktir, önünde duran pencere sevgi yoluna açılıyordu. Sevginin aşk ya da evlilikle alakası olduğundan değil tabi, genel kanı üzerinden bakıldığında ironik oluyordu kadının durumu.
    Çünkü yaşı düşünüldüğünde önünde sadece sevgi vardı. Oğlunun ve iki torununun şartlandırılmış sevgisi ve gelinin yapay sevgisi, komşusunun karısını kaybettiği günden bu yana artan, kaldırma kuvvetinden yoksun sevgisi ve kendisinin son zamanlarda herkese karşı hissettiği gereksiz yoğunluktaki sevgi.
    Her an ağlamaya hazır yaş taşıyan yaşlı bir sevgi.
    Halbuki gençken ne o yağmur misali yağmaya bu kadar doluydu ne de göğün yaşları üzerine düşerken hayat çok leziz olurdu.
    Ve o kadın, yüzünde herkesin sevimli bir teyze gördüğü kadın kendisini hırkasıyla ve saç filesiyle görmekten o kadar korkuyordu ki yapabildikçe aynaya omzunun üzerinden bakıyordu.
    Arkasına bakarken sihr-i ayna çözülüyor, kendini dün, gençken görüyordu o da. Zamanın nasıl hızla aktığını görüyordu.
    Neler yapmayı planlayıp neler yapmadığını izliyordu. O yaşarken değişen çağları değişen tarzları ve değişen kadınları görüyordu.
    Annesi ve babası kuzen çocuklarıydı. Bu yüzden kocasını evlenmeden önce tanımış olması arkadaşları tarafından hep kıskanılırdı. İkisinin de ailelerinden kalan miraslar sayesinde sorunsuz bir hayat yaşamışlardı.
    Annesi babasına aşık mıydı, hiç merak etmemişti.
    Evlenme vakti geldiğinde o dönemdeki pek çok kız gibi kocasıyla bir dönem nişanlı kalmış sonrasında evlenmişti. Fikri alınmazdı kızların ama kocalarını tanırlardı.
    Kendi zamanı geldiğinde de aşkın ne olduğunu sorgulamadı.
    Kocası başarılıydı işinde. Daha yolun başındaydı ama geleceği parlaktı. Kendi ne kadar çocuksa o da o kadar çocuktu.
    Ve sadıktı. O günlerde de bu kumaştan erkek bulmak zordu. Daha doğrusu, öyle erkeğe denk düşmek zordu.
    Hemen hemen her isteği yerine getiriliyor, tüm nazları hoşlukla karşılanıyordu.
    Kız kardeşi ve kocasını görene dek hiçbir sorunu yoktu. Onların arasında farklı bir şey vardı. Aşk ilk defa o zaman gözlerinin önüne geldi.
    Ve kesinlikle onun evinde yoktu.
    O bir kadın olarak görevini yerine getiriyordu, kocası da kendi payına düşeni yapıyordu ama zaten cinsel tatmin olmadığından bir de şevhetsiz yapılan yatak muhabbeti insanoğlunun devamı için yapılan çalışmadan ibaretti.
    Bu yüzden tatmin dolu kahkahalar atamasa da tevazu ile gülümsemeyi öğrendi. Kocası öldüğünde hala artmakta olan güzelliği insanlara hemen evleneceğini düşündürdü ama bunun yerine kendini kendisine saklamayı seçti.
    O zamanlar aynayla korkusuzca yüzleşebilirdi.

Üşünen İlkyaz Geceleri

2011-04-28T23:24:00.000+03:00

Arkadaşlar, aileden birileri, yeni tanışılmış insanlar ama mutlaka sekiz on kişilik bir topluluk. İzmir'de bi' yer ya da güzel güzel esen bir balkon. Balkonun çıplak ampülünün etrafında dönen sivri sinekler.
Eğlenceli bi' sohbet, kimse kimseyi gerçekten dinlemiyor. Kafalar hafiften iyi. Saat on ikiyi geçmiş. Üçe falan yaklaşmış gibi.
Daha kavuran gündüzler başlamadığından gece serin, üstümdekiler ince üşüyorum az da olsa. Uykum da var esniyorum sürekli.
Esnerken gözlerim kapanıyor, açtığımda bana gülümsediğini görmek oturmamın tek sebebi, senin tanıdıklarınmış onlar çünkü. Onlarla olmak seni mutlu ediyor diye sesimi çıkarmıyormuşum ben de.
Ha tabi bi' de gece beraber yatacağımız gerçeği var. Senin de aklında olduğuna eminim bunun. Her şey çok yeniymiş çünkü, tamamıyla keşfetmemişiz birbirimizi.

...

Redbull: Kanatlandırır

2011-04-26T23:55:00.000+03:00

Mevsim hislerinden olsa gerek, elimi eteğimi her an bi' ademoğluna kaptırabilirim, tanrıya şükür her daim buzdağı timsali heriflere meylediyorum buzyanığından başka bir yerimi dağlayan ateş yok civarda.
Bi' yandan hala hasar görebilecek olduğumu hissetmek hoşuma gidiyor. Durumum sandığımdan iyi, yürüyen yekpare nasır değilim ne korktuğum ne de umduğum gibi içten içe.
Yaşm da gençmiş henüz geçmemiş. Kanatlanmak için enerji içeceklerine ihtiyacım yok.

Yine de, dendiği gibi, yanmayacksa kanatlar ne işe yararlar?

Bi' başka deyişle sevgilisinin karşısında bir şey yapamayıp, kontrolü elden bırakıp ağlayan en yakın arkadaşıma öykünüyorum bu gece.

Prenses ile Kraliçe

2011-02-24T21:55:00.003+02:00

    'Anlatacaklarım dile geldiklerinde beni Tanrı'dan bir adım daha uzaklaştıracak zaten, bu yüzden peder, her ne kadar bu, buraya, O'nun evine geliş tarzımla çelişecekse de, size gecenin bu saatinde yüzünü gizleyerek gelen hadsizin kim olduğunu söyleyeceğim.
    Sizi uyandırdığım ve beni dinlemeye mecbur bıraktığım için özür dilerim, ama göreceksiniz ki beni çevirmenize yazılı olmayan kurallarımız zaten izin vermeyecekti.
    Ben, üzerinde hizmet verdiğiniz toprağın ve çok daha fazlasının sahibi olan Kral'ın tek veilahtı, Prenses P'nin büyük oğlu Prens Victor.
    Size, anlatmadığım takdirde beni uykumda boğacak olan şeytanı serbest bırakmak için itiraf edeceklerim var.
    Ben, Yüce İ. Krallığı'nın Prensi Victor, cadı olarak idam edilmiş, karım B. Prensesi'nin kız kardeşi Annabella'nın kaybının acısını ruhumun en derinlerinde hissediyorum.
    Ettiğiniz yemin üzerine bana söz vermenizi istiyorum, peder. Söyleyeceklerim Kraliçe'nin anlattıklarının tam tersi ve bir heretikin savunmasına yönelik olacağından duyulmaları dayım olan Kral'ın gözündeki, hali hazırda sallantıda olan, konumumu yerle yeksan edebilir. Ben de bana bir cömertlikle vaad edilmiş olan tahtı ancak taht salonunda eğilirken görebilirim.
    Şimdi, bana söz verin.,
    ...
    'Bu cürretiniz için size minnettarım. Bunu, unutmayacağım. Ve ben kral olduğumda kilisenizde taç giyeceğim ve konumunuz, bir kralın Papa Hazretleri'nin işine karışabileceği kadar, yükselecek.
    İzin, nefes almam için, izin verin lütfen.
    Kimseyi suçlamıyorum, suçlayacak olsaydım Prenses Annabella'nın katlinden önce yapardım bunu ve tahta veda ederdim. Anlıyorsunuz ya korktuğum için susmuş değilim. Eğer tahta geçersem böyle şeylerin olmasını engelleyebilir, daha büyük iyiliklere hizmet edebilirim.
    Bunu şu an bile yapabilecek Kraliçe'nin neden kolunu dahi kıpırdatmadığını ya da Annabella'nın babası B. Kralı'nın neden bize savaş açmadığını, bunu arzuladığımdan değil elbette, sorgulamak benim haddim değil, tek diyebileceğim Kraliçe'nin de kendince sebepleri olmalı. Başına gelenlerden haberdarsınızdır...,
    ...
    'Demek o gün saraydaydınız. Şüphesiz Kraliçe'nin o denli yoğun bir isteksizlikle çok uzun süre kuzini düşesin ziyaretine gittiğini açıklaması kraliyetimizin en müthiş günü değildi.
    Ben, kendi adıma, hayatımın en kederli aylarını yaşıyorum, peder. Yeni evlenen ve benim kadar drahoma alan bir erkekten mutlu olması beklenirken ben karımın yüzünde kardeşinin silüetini görüyorum, bana geçen toğraklar ise onun kanının fidyesi gibi.
    Evet, ben Prenses Annabella'ya, karımla, yani kız kardeşiyle saraya geldikleri gündne beri aşığım peder. Ve sizi temin ederim ki kendisi bugüne dek yaşamış kadınlar içerisinde, en saf ve en temiz olanlarından biriydi. Kral'ın kararı ve kilisenizin odunları ve ateşi onun vücudunu ve adını lekeledi ama eminim o şu anda Tanrı'nın cennetinde oturmuş, hak ettiği gibi, bir kraliçe gibi, yaşıyor.,
    ...
    'O bize her şeyden önce sevmeyi öğütlemiyor mu, peder? Kimi sevdiğimiz neden cezamıza sebep olsun ki?
    Kimi kaybettiğimizin acısı bize işkence etmiyormuş gibi?
    Prenses Annabella ve Prenses Susanna saraya dört ay evvel, gündüzlerin yaz sıcağı, gecelerin de bahar esintisiyle geçtiği günlerde geldiler. İkisini de ilk kez görmüyordum elbette, yine de aradan uzun zaman geçmişti ve ikisi de, belki de annelerinin kaybıyla, olgunlaşmış, soylu birer kadın olmuşlardı. Yine de Prenses Annabella kız kardeşinden çocuksu bakıyordu etrafına. Bahçede gözlerimiz birbirini bulduğunda içindeki kız çocuğu bir saniye kadar, belki biraz daha uzun, gözlerime baktıktan sonra büyüdüğü kadın beni görmemiş gibi başını çevirdi.
    On iki yıl evvel nişanlandığımız gün beni yahni dolu bir tabağa iten kız bir biçimde hem oradaydı, hem de değil. Bir gün evleneceğimizi çok uzun süredir kanıksadığımdan olsa gerek, nasıl göründüğü ya da nasıl hissettireceği hiç düşünülmemiş konulardı benim açımdan.
    Hata yaptığımı o an anladım. Hem evlenmeme izin verilecek, dahası evlenmek zorunda olduğum, kadına vurulmuştum hem de bu evlilik en çok bir yıl içinde gerçekleşecekti.
    Eğer ben bir yolunu bulup ikna edersem, Kral çok daha kısa sürede bizi evlendirebilirdi üstelik.
    Ona seslenmek istediğimi hatırlıyorum, ama bütün saray eşrafı bahçede prensesleri karşılamak adına düzenlenen gayr-ı resmî davet için, Kral B. Kralı'na karşı daha o zamanlarda almaya başladığı tavrı böyle göstermek istemişti sanırım, civardaydı ve şüphesiz benim öyle bir jestim yakışık almayacaktı.
    Resmi bir kutlamayla karşılanmayacaklarını öğrenen kızları babalarının adını çiğnetmeyeceklerini göstermek istercesine birbirinin aynı iki elbise giyiyorlardı. Gelenek olduğu üzere ev sahibinin renkleri değil kendi kraliyet renklerini taşıyorlardı. Annabella'nın boynundaki yakut gerdanlık ve toplanmış kızıl saçları güneşin ışığında kutsal alevlerden parçalarmış gibi görünüyorlardı. Zavallı kızın da benim de, kimsenin olmadığı gibi, olacaklardan haberdar olmamanın verdiği huzurla atıyordu kalplerimiz.
    Annem yanlarına gidip ikisini de öptü, bir süre sonraysa gözleriyle beni aradı ve yanlarına gelmemi işaret etti. Ben de tam olarak bunun olmasını bekliyordum.
    Yanlarına yaklaşırken ikisi birden nazikçe ve, dahası az evvel bahsettiğim diplomatik olaylar yüzünden, hafifçe reverans yaptılar. Ben de bana uzatılan ellerden önce Susanna'nın ardından da Annabella'nın elini dudaklarıma götürdüm.
    Elini bırakmayı istemedim, bunu uzun süre yapabilmeyi diledim yine de gözlerinde gördüğüm ışıltı, sonrasında bunu başka kadınlarda görmeyişimin nedenini de anlayacaktım tabi, elini bıraktırdı bana. Zaten olması gerek bu diye düşünüp teselli aradıysam da korktum. Evliliğin, benim gibilerin evliliklerinin, aşk üzerine kurulmadığını bilecek kadar büyüktüm sonuçta ama bir kez sevmeye başlamışken o benimle sadece öyle olması gerektiğini düşündüğü için evlenirse ne kadar yaralanacağımı, üzüleceğimi tasavvur edemedim. Gerçi, şimdi bunun gerçekleşmesi için pek çok şey feda ederdim.
    Engelleyebilecek olsaydım infazını...,
     ...
    'Bunu ikinci kez söylüyorsunuz peder. Bağlı kalmamız gereken kutsal kuralların varlığından haberdarım, onlarla ayakta duruyorum, onlara olan bağlılığım yüzünden gördüğüm herkesten ve her şeyden nefret etmiyorum. Bize, kilisenize, öğrenilmesi ve öğretilmesi gereken ilk şey sevgiydi.
    Ve sevmeye gelince, Tanrı'ya şükür, prenses beni kendi sevgisinden mahrum bırakmadı.
    Nasıl veya ne kadar seviyordu bilmiyordum belki. Hala bilmiyorum gerçi, bilgi dahilimde diyemem. Birinin, sıradan birinin bile, bizi nasıl sevdiğini anlamamız imkansızken, Annabella kadar farklı bir kadının tüm hislerine vakıf olmak sadece bir kere değil iki kere imkansızdı. Üstelik onu anlayabileceğim yönlerini bile kavrayabilecek denli yakınımda tutmama izin verilmedi.
    Yine de o günden sonra, Annabella Kraliçe saraya dönüp onu hizmetine alana dek, hemen her akşam benimle saray bahçelerinde gezintiye çıktı. Susanna bizimleydi hep ama bilirsiniz, aşırıya kaçmayacak kadar yalnız kalıyorduk.
    Aşırıya kmayı düşündüğümüzden değil. Benim Annabella'nın adını karalayacak hiçbir şey yapmayacak olmam bir yana, o böyle bir şeyin olmasına izin verecek ya da düşünecek biri değildi.
    Her şey bir yana, benden hamile kalıp çıkar sağlamasına gerek yoktu. O zaten prensesti ve Kral'ın müstakbel geliniydi. Biz ülkenin, belki de tüm dünyanın en masum aşkını yaşıyorduk.
    Bir zaman sonra elini tutmama izin vermeye başladığında, elini elimden kaçırmamaya başladığında, kendimi Kral'ın kendisinden bile daha zengin ve şanslı hissetmeye başladım ben de. Şu an şüpheliyim belki, onun da beni sevdiğinden emindim.
    Korkularımın boş çıkması beni hafifletmişti, her yerde şarkılar duymaya başlamıştım, çiçekler açan kraliyet ağacının kendi bile onun güzelliğiyle benim duygularımın yüceliğine erişemezdi.
    Nasıl bu yapraksız, kuru hali benim ruhumun çirkin çıplaklığının yanında bir gelin gibi kalıyorsa...
    Onu ilk kez öptüğüm gece işlerin buraya geleceğini biri bana söylese güler geçerdim. Hiçbir şey umurumda değildi. Hiçbir şey beni kaygılandıramazdı. En azından ben o zaman böyle hissediyordum. Kendim olmaktan ya da kendim olamamaktan vazgeçmiştim sanırım aklımdaki tek amaç onun sevdiği erkek olmaktı. Varlığımı onun varlığını baz alarak tanımlamaya başlıyordum yavaş yavaş. Onun düşündüğü gibi düşünüp onun hoşuna gidecek şekilde davranmaya çalışıyordum çünkü çok kısa sürede, onu gördüğümde düşündüğüm onunla aynı olma isteğinin çok yanlış olduğunu anlamıştım. O tekti ve öyle kalmalıydı. Ben de onun beğeneceği erkek olabilirsem eşsiz olacaktım ve böylece birbirimize mükemmel bir şekilde uyacaktık.
    Yine de eskisi gibi düşünemiyordum açıkcası. Yemek yemeyi ya da su içmeyi unuttuğum zamanlar oluyordu. Onunla olmadığım zamanlarda onu düşünüyordum sadece, yanındayken onu bile yapamıyordum. Saatlerce, her şey hakkında konuştuğumuzu hatırlıyorum, size konuşmaların içinden bir cümle dahi söyleyemem ama, anımsayamıyorum.
    Çok zekiydi. Hem karşısındakini etkileyebilecek, hem de karşısındakinde onu etkileme arzusu uyandıracak kadar. Dahası, ne kadar üstü kapalı olursa olsun etkileme çabalarını anlıyordu. Yine de bunu kimsenin yüzünüe vurmayacak kadar hanımefendiydi.
    Saray eşrafındaki herkesle dostluk kurmuştu, iki üç kişi hariç, dahası hizmetkarlar da onu çok seviyorlardı.,
    ...
    'Hayır, o dediğiniz boş laftan başka bir şey değil. Hizmetkarlar sadece saygı duymak zorundalar ama saygının numarası yapılabilir. Bu da kolayca bağlılık ve sevgiyle karıştırılabilir. Annabella söz konusu olduğunda sevgilerinin saflığı ve gerçekliğ su götürmez bir gerçekti. O onlarla gerçekten konuşuyordu, insan olduklarının bilincindeydi.
    Öylesine yoktan varolan mahluklar değillerdi onun gözünde. Sevmeyen bir iki kişinin arkasından bu tutumunu küçümseyip, milletinin denkleri olarak saray hizmetkarlarını gördüklerini söylediklerini duyduğunda ise bunu bir iltifat saydığını söyledi bana. Karşılık olarak alçaltıcı ya da hakaret kabul edilebilecek hiçbir şey çıkmadı ağzından. Fikir olarak bile kötü şeylerin tümünden o denli uzaktaydı ki...,
    ...
    'Hareketlerine neyin yansıdığının, nasıl yansıdığının eleştirisi yapılamaz peder. Artık sebeplerini bize anlatamayacağını, bizimle olmadığını düşünürsek, söylediğiniz şeyin bir hükmü de yok.
    Kilisenin tüm bu yaptıklarından pişman olduğu günü görmeyiz umarım.,
    ...
    'Kutsal Papa'nın kendisi eleştirilemez evet, ama onun kullarının yönettiği kilise konusunda, eskiden yoksa da artık şüphelerim var.
    Tekrar düşündüm de, umarım kilisenin icraatlarından pişman olduğu günü görürüz.,
    ...
    'Tanrı'nın isteklerine göre kullarını yargılayan mahkeme her şeyin üstünde olsaydı gücü Kraliçe'yi de yargılamaya yeterdi ama bunu yapamadı değil mi?
    Fikirleri değil de hareketleri göz önünde bulundurarak konuşun, peder. Yoksa bu dediğinize göre Kraliçe kiliseden üstün, söylediklerinizden bu çıkıyor.
    Kraliçe. Merak ediyorum, acaba hiç aramıza dönebilecek mi? Acaba yüzüme bakabilmeye cürret edebilecek mi? Eğer bir erkek olsaydı, kim olduğunun hiçbir önemi olmazdı, onu düelloya davet eder ve yeteneğim beni yarı yolda bırakmazsa öldürürdüm.
    Ama işler böyle değil. O bir kadın, kanının ellerime bulaşmasını asla istemem. Küçümseyerek de söylemiyorum bunu üstelik. Bu konuda rakibimin bir kadın olması, kazananın belli olmamamsı, sonucu asla değiştiremeyecek oluşum...
    Akşamları aralarında ne olup bittiğinden emin olabilseydim; her şey daha farklı olurdu.
    Annabella Kraliçe saraya döndükten sonra onujn hizmetine girdi. Kraliçe ona bir nevi öğretmen olacaktı, başta saray diplomasisi olmak üzere pek çok başka konuda.
    Bu gelişmenin üzerimizde bir hayli etkisi oldu. Kimisini kısa sürede hissettik kimisinin ortaya çıkması için Kraliçe'nin ortadan kaybolması, Annabella'nın canından olması gerekti.
    Artık daha az görüşüyorduk, her şey bir yana. Başlarda bu, birbirimize karşı duyduğumuz hislerin gücünü arttırdı. Görüşemediğimiz zamanlarda görüşeceğimiz anı hayal edip bekliyorduk. Yanyana geldiğimizde konuşacak o kadar çok şeyimiz oluyordu ki gece geç saatlere dek birlikte olmaktan, ertesi gün esneyip duruyorduk. Bazen saray koridorlarında karşılaştığımızda yorgun yüzlerimize bakıp gülümsemek birlikte geçirdiğimiz zamanın her şeye değeceğini gösteriyordu.
    Canım ne yemek yemek istiyordu ne de bir şey içmek, körkütük aşık olmuştum, beni tasalandıran hiçbir şey yoktu. Onsuz, hayatımın nasıl devam ettiğini hatırlamıyordum.
    Şimdi de, onsuz, hayatımın nasıl devam ettiğini anlayamıyorum.
    Kraliçe'yle iyi anlaştıklarını söylemişti bir seferinde. Aralarındaki yaş farkı, kendisinin onun yerini alacak olduğu gerçeği düşünülünce bu pek de beklenen bir durum değildi yine de bu iyiydi, kimse şikayet etmiyordu. Başta Annabella, Kraliçe de dahil, herkes durumdan hoşnuttu.
    Kral'ın kendi odalarında verdiği bir yemekte, Kraliçe bana çok şanslı bir erkek olduğumu, her şey yolunda giderse çok daha şanslı bir evlilik yapacağımı söylediğinde, Kral'ın yüzünden geçen gölge, duygularını gizleme konusunda o kadar yetenekli adamın gözden kaçmayacak hoşnutsuzluğu ise o gün, benim için B. Krallığı'na yapılan ufak, yersiz bir hakaretti.
    Durup baktığımda, o gölge Kral'ın neden kendi oğluna sahip olmadığını, benim neden veliaht olduğumu anlatan bir yanılsamaydı diye düşünüyorum. Sonuçta, Kral'ın kendisinden daha iyi, Kraliçe'yi ancak Tanrı tanır herhalde.
    Annemin, ben daha küçükken, dostlarından birine bu durumdan bahsettiğini hatırlar gibiyim. Nasıl da Kraliçe'nin Kral'ın çağrılarını yanıtlayamayacak denli meşgul ya da Kral'ın kendisi onu odalarında ziyarete geldiğinde karşılayamayacak kadar hasta olan talihsiz bir kadın olduğundan söz ediyordu. Mevsim dönümleri hariç, diye eklemişti annem.
    Böyle bir konuşmaya kulak misafiri olduğumu bir iki gün evvel anımsadım, buradan çıkarken de unutmuş olma konusunda kararlıyım, peder.
    Zaman geçtikçe, görüşmelerimiz arasında geçen vakit artmaya başladı ve birlikte olduğumuzda ise; eskisi gibi değildi. Aniden değişmedi belki ama hissediyordum.
    Varı yoğu, hayatının merkezi Kraliçe olmuştu. Tek konuştuğumuz, ben değiştirmeye çalışsam da Kraliçe'ydi. Kraliçe nasıl resim yapıyordu, Kraliçe nasıl piyano çalıyordu, Kraliçe nasıl ata biniyor, maiyetine ve ona ne kadar da iyi davranıyordu...
    Anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu Kraliçe'nin adı dudaklarından döküldükçe. Parmaklarım karıncalanıyor, dahası ensem terliyordu. Kendime yediremesem de Kraliçe'yi kıskanıyordum. Ne olduğunu anlayamadığım ama olan ve önüne geçemeyeceğim bir şeyler vardı sanki. Benden güçlüydüler. Anlayabilsem de, durduramazdım.
    Annabella büyülenmiş gibiydi...
    ...
    'Elbette Kraliçe'yi bir şeyle itham etmiyorum peder. O büyü bir cadı ya da bir büyücü tarafından yaratılacak basit bir tılsım değildi. Konduramadım ya da görmemek için elimden geleni yaptım o zaman, gerçi bilemezdim de böyle bir şey olabileceğini... Annabella Kraliçe'ye aşık olmuştu ve beni birkaç günde unutmuştu.
    Bu, dediğim gibi, o zaman farkına varabileceğim bir şey değildi. Şüphelerim, daha doğrusu meraklarım vardı. Kraliçe'yle birlikte neler yapabiliyor olabileceğiyle alakalı. Biz de birlikte ata biniyorduk. Ben de piyano çalma konusunda çok kötü sayılmazdım. Ama kimseye bunları anlattığını düşünmüyordum. Kraliçe'nin yanında harcamadığı tek zaman dilimi benimle olduğu vakitlerdi, onlarda da hülyalı bir şekilde Kraliçe'den bahsediyordu. Sustuğunda bile Kraliçe'den susuyordu. Onu düşündüğü her halinden belliydi.
    Dayanamayıp Kraliçe'nin hizmetkarlarından bir kıza birkaç altın verdim ve Prenses Annabella'yla Kraliçe'nin ne yaptığını izlemesi istedim. Sonradan, büyük işgüzarlığı yapan da aynı kızdır. Kuyumu kendim kazdım bir nevi.
    Altını aldıktan sonra, iki ya da üç gün sonra, kız bana döndü. Kraliçe ve Prenses'in diğer hanımlardan pek farklı şeyler yapmadıklarını, sadece günün çoğunu pencere önünde birbirlerine kitap okuyarak geçirdiklerini söyledi. Bazen de Prenses Kraliçe'nin söylediklerini dikte ediyormuş.
    Rahatlamıştım. Bana enteresan gelen bir şey yoktu duyduklarımın arasında. Kraliçe mektup yazdırıyordu ve hanımlar birbirleriye düşünce alışverişinde bulunuyorlardı. Korkum, bunu görüp inanmamı istedi. Annabella'nın tavrı da annesinden uzaktaki genç bir kızın, kendisinden yaşça büyük bir kadına duyduğu hayranlıktı olsa olsa.
    Kendimi kandırmaya bir süre daha devam ettim. Daha az düşündükçe daha inanılır gelmeye başladı. Görüneni düz mantıkla yorumlamış, aralarında geçebilecek konuşmaları, asıl önemli olanın bu konuşmalar olduğunu aklıma bile getirmedim.
    Sonra bir akşam, buluşmak için sözleştiğimiz bir akşam, biraz geç kaldım. Sözleştiğimiz yere yaklaştığımda şarkı söyleyen sesini duyunca yavaşladım ve varlığımı hissettirmeden mümkün oldukça yakınına sokuldum. Güney bahçesindeki havuzun kenarına oturmuş gözleri yarı kapalı bir ezgi mırıldanıyordu. Hareket etmeyi kesip, sessiz olmaya yoğunlaşmış zihnimi prensesin ağzından çıkan sözleri anlaması için serbest bıraktım.
    Ve zaten sözleri en başından, rahatça duyabilseydim olduğum yerde çakılıp kalacağımı anladım.
    Annabella gölgelerin içinde kalsa da aşkın nasıl parlayacağını anlatan bir şarkı söylüyordu. Bir prensesin ağzından yazılmıştı şarkı. Bir kraliçeye.
    Şarkısını bitirene dek ben kıpırdayamadım hiç. Gözlerini açıp beni görmeseydi ne yapardım onu bilmiyorum. Bana bakınca yanına yürümek zorunda hissettim, olağan davranmak istiyordum. O ise iş üstünde yakalanmış yaramaz bir çocuk gibiydi. Şarkının çok güzel olduğunu söyledim. Garip bir dik başlılıkla teşekkür etti. Bir şekilde ben kendimde mesafeli davranma hakkını görüyordum, o ise telaşlanmalı, içten davranıp açıklamalar yapmalıydı. Aksine, aldığım tepki benim verip verebileceğim her tepkiden çok daha soğuk ve mesafeliydi.
    O gece çok kısa bir süre birlikte oturduk, ardından odasına çekilmek istediğini söyleyip gitti. Bahçede oturup neler olup bittiğini anlamaya çalıştım. Kendi kendime haksızlığa uğradığımı söyleyip durdum. O oturmuş şarkı söylüyordu ve ben bunu isteyerek duymadım. Hem alt tarafı bir şarkıydı; ne anlattığının önemi yoktu pek.
    Olaylar gözümün içine girmesine rağmen ben yine de görmemeyi seçtim.
    Daha sonraki günlerde, gün içinde karşılaştığımız zamanlarda aramızda yaşanan bariz soğukluğu hiç yaşamamışız gibi davrandı Annabella ben de birkez daha umursamamayı başardım böylelikle. O geceden önce hiç şarkı söylediğinden bahsetmemişti bana, muhtemelen bu başkalarına göstermediği, emin olmadığı bir yönüydü ve izni olmadan şahit oluşum onu gücendirmiş olabilirdi. Hatta en sonunda kendimi suçlamaya başlamıştım. Geldiğimi belli etmeliydim, Annabella'nın mahremiyetine saygısızlık etmiştim.
    Kendimi suçlu hissettikçe benden vazgeçecek korkusuyla birlikte ona iyice bağlandım. Geceleri rüyalarımda şarkı söyleyen sesini duyuyordum. Kraliçe yerine prens diyordu.
    Böylelikle bir kez daha kör sağır aşık rolünün dışına çıkmadım.
    Bir gece, odamda Annabella'yı saatlerce düşünüp uyuyakaldığım bir gece, kapının çalınmasıyla uyandım. Kraliçe'nin maiyetine hizemet eden kızdı gelen. Kraliçe'nin bir saat evvel prensesin odasına girdiğini gördüğünü ve şimdi de içeriden ağlamayı andıran sesler geldiğini söyledi.
    Aklıma gelen ilk şey Annabella'nın hasta olabileceğiydi. Sonradan anladım ki kızın bana gelme sebebi de tam olarak bundan şüphelenmesiydi. Söylemiştim, hizmetkarlar onu gerçekten seviyorlardı. Kızı hemen saray hekimini çağırmaya yolladım. Ben de yatak kıyafetimden kurtulup odamdan çıktım.
    Annabella'nın odası önceleri benim odamın tam altındaydı. Orada Susanna ile birlikte uyuyorlardı. Ama daha sonra, güney kanadına, Kraliçe'nin hizmetindeki hanımların odalarının olduğu bölüme taşınmıştı.
    Koşarken zaman kavramını yitirdim. Hızlı hareket ettiğimin bilincindeydim yine de bir türlü hedefime varamayışım canımı sıkmaya başlamıştı. Saat gece yarısını geçmiş olsa da ben ne kadar ses yaptığımı düşünmüyordum.
    En sonunda odaya vardığımda, Annabella'ya bir şey olabileceğine dair korkum nezakete baskın geldi ve ben kapıyı çalmayı düşünmeden içeriye girdim.
    Oda sıcaktı. Ayakta kimse olmasa da birileri hareket ediyordu. Önce anlayamadım ama içeride hasta birinin iniltilerini andıran sesler vardı. Yine de ışık namına hiçbir şey yoktu, bu farkındalığımı kazanmaya zorladı beni. Perdeler açıktı ve içeriye bulutsuz gecenin karanlık ışığı giriyordu.
    Gözlerim karanlığa alışırken içerideki hareketlilik yavaşladı. Annabella'nın yatağına doğru baktığımda önce üst üste uzanmış, birbirine kenetlenmiş iki çıplak bedeni gördüm. Gecenin erkekn saatlerinde odaya giren Kraliçe'nin benim sevgilimin yatağında aşığıyla yakalandığını sandım.
    Haklıydım da. Tek sorun Kraliçe'nin aşığı benim sevgilim, Prenses Annabella'ydı. İki kadın şaşkı ve korkumuş kıpırtısız yatıyorlardı.
    Sadece, ne kadar sürdüğünü anlayamadığım o süre içerisinde, Kraliçe sol elinin iki parmağını yavaşça prensesin kadınlığından çıkardı ve elini korumacı bir tavırla üstüne örttü.
    Neden bilmem, aklıma gelen ilk şey hizmetçi kız ile saray hekiminin her an gelip durumu olduğu gibi görecekleri oldu. Acele etmeliydim. Ne olursa olsun bir şeyler yapmalı ve bu olayın başkalarına ulaşmasını önlemeliydim.
    Kapıyı kapatmalıydım. Karar vermiştim ama uygulamaya geçemeden odaya giren ayak seslerini duydum. Saray hekimi elinde bir şamdanla gelmişti üstelik, onun her adımıyla oda nefes alıp veren mum aleviyle aydınlandı.
    Benim dünyam kararırken.
    Şafak sökmeden, Kral dahil, bütün saray olanları duymuştu. Kraliçe kendi odalarına kapandı, öğlene doğru Annabella'yı Susanna'yla kaldıkları odaya, tek başına, kilitlediler. Kral bana ailemin evine gitmemi ve o çağırana dek dönmememi emretti.
    Sonra, Kraliçe'nin prensesi suçladığı duyuldu. Prenses yakıldı ve Kraliçe gitti.
    Ben ise sarayda hala müstakble damat olarak görülüyordum. Kral Susanna ile en kısa zamanda evlenmemi emretti.
    Biliyorsunuz, bu da gerçekleşti. Tanrı Kral'ı başımızdan eksik etmesin.
    Sadece; keşke burada olsaydı diyebilirim şimdi. Belki, belki de değil barizdi bu, aşkına sahip değildim ama kalbinin bir başkası için de olsa attığını bilmek, Susanna'yla kurmamız emredilen sahte evliliği onunla yürütmek isterdim. Asla gerçek olmayacak dilekler işte...
    Sanırım, samimiyetle inanabileceğimiz tek şey hayatın adil olmadığı, değil mi peder?,

20.12.10 – 24.02.11

Güzellik Uykusu - 14.01.11

2011-01-24T16:49:00.000+02:00

Uyuyan Güzel, cadının büyüsü yüzünden kendi jenerasyonundan bir asır küçük prensle mutlu olabildi. Belki o lanet olmasaydı yıllar boyunca kısmetini bulamayacak, ayıp olmasın diye krallığıyla evli olduğunu açıklayıp kendini hayır işlerine, sanata falan adayacaktı.
Kendisi gözümüzde bir I.Elisabeth bir Jeanne D'Arc olacaktı.
Yüz yılda güzellik anlayışı da dahil pek çok şey değişir, malum zamanında kadın denince akla gelen Banu Alkan'ı düşününce her şey anlaşılıyor. Ona iyi dileklerini sunan perilerden birinin desteğiydi prensesin şansı şüphesiz. Büyülü bir destek olmadan erkeklerin beğenisinde kalmak zor.
Ama imkansız değil, onu da yapan var. Biz buralarda böyle durumlara Ajda Pekkan deriz.
İşte sorun bu olabilir, diye düşünüyorum. Modern tıp ne kadar ileri gider yer çekiminin etkisini de sıfıra indiren bir uzun süreli uyutma konusunda bilmiyorum ama ben kararlıyım, yüz on dokuz yaşıma girdiğimde hala on sekizimde gösterip çıtır bir sevgili yapacağım.
İşte o zaman bana sübyancı demeyin, hepimiz daha çocukken bu masalı tepki vermeden okuduk. Olayın yanlış olmadığının ve olamayacağının meşru kanıtıdır bu.

Yoksa hayır işlerine ya da sanata falan adayacağım kendimi.

Postmodern Leyla

2011-01-11T00:52:00.000+02:00

Mecnun'un lafının ardından durdu düşündü Leyla. Bir an için ''Ne diyor yahu bu adam?'' dedi içsesi ona.
    Bizatihi kendisi Leyla'ydı sonuçta, ardından destanlar yazılacak olan Leyla.
    Karşısındaki adam kavrulmuşsa eğer Leyla yandığı için olmuştu bunların hepsi, o tarih olsa da Leyla Leyla olarak kalacaktı hep. Ne sanıyordu bu adam kendini? Başına gelen, onu o yapan her şeyi kendisine, aşkına borçluydu nihayetinde, şimdi kalkıp da ''Sen Leyla değilsin.'' demek de neyin nesiydi?
    Gözleri doldu, sırf sinirinden ama. Aşk destan yazmıştı ona. Hayaliyle her daim aklını, zihnini ziyaret ettiği adam bunları söylüyorsa, mahvolsundu o olsa olsa Leya olurdu şu saatten kelli.
    Adamın şu ''Ben kaynağım sen dirhem.'' tavrına verilecek en iyi cevap olsa da ''Sen kurudun ben varım hala.'' sustu Leyla, konuşamayacağından değil de susmak erdem olduğundan, yoksa bu buruş buruş tarih olmuş adamı erkek olarak istediği falan da yoktu.
    ''Mecnun'um yapma.'' dedi ironiyle ama karşısındaki perişan herif bunu da anlayamadı şüphesiz. Kadınların da retorik olabileceği anlaşılana dek daha çok vakit geçmesi gerekiyordu.
    ''Ben Leyla'yım, can yakarım
    Perişan olursun yolun sonunda
    Ben her dem Leyla.'' diye şakıdı.


    Tabi Mecnun olayı kıraathanedeki arkadaşlarına böyle anlatmadı.

Erkekler

2010-12-09T01:26:00.006+02:00

    1.
    Kapı anahtarlarımla her daim sorunlarım oldu benim. Çantamda bulamadım, arabada bıraktım, evde unuttum, kapının ardında kilidin üstünde unuttum.
    Hatta tek başıma yaşadığım zamanlar buzdolabımın üstünü çeşitli çilingir magnetleri kaplamıştı. Gerçi kabul edersiniz, evin dışında kaldığınızda mutfağın bir yerinde yazılı olan numaralar pek bir işinize yaramıyor. Nedense çok sonra taşınabilir telefonuma kaydetmeyi akıl ettim bu numaralardan birkaçını. Bu sefer de sevgilimle birlikte yaşamaya başlamıştım ve iki anahtar sahibinin olduğu bir kapının açımı o kadar da sorun yaratmıyordu.
    Evet, yalnızsanız evinizin kapısına karşı bile yalnız olduğunuz için özür borçlu oluyorsunuz, o da hıncını böyle çıkartıyor korkarım.
    Açılmayarak.
    Neyse, şimdi dahi civarımda oturan arkadaşlar ihtiyaçları olduğunda çilingir numarası sormak için beni ararlar. Aslında bu zamana kadar o kadar çok izledim ki adamları, kendim de biraz eylem insanı olaydım bir noktadan sonra kapıları açmayı öğrenebilirdim.
    Arkadaşlarımın zamanında bir hayli eğlenerek üstüme yapıştırdıkları ''Türk Çilingirlerini Koruma ve Yaşatma Derneği Fahri Başkanı'' ünvanının da hakkını vererek, bu konuda bir espri yapıldığında ''İşlerini ben yaparsam o adamlar nasıl para kazanacaklar?'' deyip ''Herkesin ve her şeyin bir yeri vardır.'' mantığına olan katı inancımı gözler önüne seriyordum.
    Bu konuda o kadar katolik bir yapım vardır ki araba kullanamayacağımdan yıllar yılı o kadar emindim – bu konuda da ''Ben araba kullanırsam, sen araba kullanırsan şöförler nasıl para kazanacak?'' derdim – en sonunda bu işi yapabildiğimi fark ettiğimde bile çevremdeki insanlara ''Aslında o kadar da iyi değilim.'' konulu özür cümleleri kurdum durdum.
    Yerimin şöför koltuğu değil de hemen bir yanı olduğuna çok inanıyordum.
    Önce ''Yapamam yapamam'' deyip de sonrasında en iyilerinden olan biri olduğumu fark ettiğimden beri ise, sosyal çevremin bunu kabullenmesini bekliyorum aslında.
    Tüm bunların bahsinin geçmesinin yegane sebebi de elimi çantamın içine atar atmaz, anında anahtarımı bulmuş olmam. Normalde içine fil girse kaybolacak çantalardan olan çantamın içinde takdir edilecektir ki anahtarlarımı bulmak bir hayli zor oluyor benim için, son zamanlarda vazgeçip zili çalar oldum. Ama hem şu an sabahın üçü olduğundan saat hem de bu gece kapıyı açmanın verdiği hazzı duymak istediğimden, kolaycacık anahtarı bulduğum iyi oldu aslında.
    Bilirsiniz, kapıyı açıp kendi evine girmenin yetişkin olmakla çok büyük bağları vardır. Annemler boşandıktan sonra babamın işleri kötü gitti diye onunla yaşamaya başlayan, daha sonra tek başına yaşamaya geri dönen babaanemin rahatlığı gelir aklıma hep. Kadınlar için bir odanın, şahsa ait bir odanın, yeterli olacağını söyleyen yazar kadınların aza tamah yeteneklerini takdir ederim sonra, her ne kadar anlamasam da.
    Bir erkek olarak bana bir ev anca yetmişti tek yaşamaya başladığımda. Çeşitli sebeplere minnet bir hayli uzun yaşadım öyle.
    Ebeveynim boşandıktan sonra anneme yaşayıp tatillerde de babaannemde kaldım. ''Evliliklerinde oğlan anasıydım...'' derdi babaannem ''Sonra kızım boşandı.'' İlerleyen zamanlarda babam annemi aldattığı kadınla evlendiğinde onu iyice az görmeye başladım, babaannem de tekrar yalnız yaşamaya döndü. Bu sırada ben bir yandan ilkokul, orta okul, lise ve en nihayetinde üniversite bitirerek eczacı oldum. Adım Bora bu arada. Bir şey anlatıyorum tam olsun. Otuzuma geçen ay bastım ve İzmir'de, Narlıdere'de yaşıyorum. Televizyon programlarının tanıtımları gibi oldu ama bunu bir biçimde aradan çıkarmak gerekiyordu.
    Sabahın bu saatinde de nöbetten dönüyorum. Sıkıldım. Kalfalara bıraktım. Zaten oldum olası haftaiçi nöbetlerini sevemedim.
    Gerçi haftasonu nöbetlerine de bayıldığım söylenemez.
    Nihayetinde kapıyı açıp içeri girdim. Bunu yaparken ki sessizliği bozmamaya özen gösteren tavrım ise yeni, yeni olduğu gibi temsil ettiği, hatırlattığı değerler yüzünden çok sevdiğim bir jest. Bir başkasıyla, sevilen, aşık olunan, arzu duyulan biriyle birlikte yaşamanın getirilerinden biri, bilirsiniz.
    Ve şimdi aranızdaki çok sevgili uğurlamışlara kıyak geçeceğim, onlar beni daha iyi anlıyorlardır. Yanlış insanlardan, kalp kırıklarına baka baka yedi yıllık lanetlere yakalanmalardan sonra sizi hakkını vererek seven, korkmadan sevebileceğiniz birini bulmak zordur. Bulduğunuzda da zile basmadan eve, onu uyandırmadan yatağa girip, ona sarılıp uyumak bir hayli önemli olur.
    Sezen Aksu'nun sözlerini yaşar gibiyim üç yıldır. ''İkinci bahar yaşıyor ömrüm...'' diye diye. Otuz olduğuma bakmayın içim baya geçkin bu konuda. Aşk ve sevgililer mevzusunda o kadar yorgunum ki bu şarkıyı korkmadan sahiplenebilmek için kaç hafta Mariah Carey'nin ''The One''nında yaşadığımı ben bilirim.
    Zaten hayatımın hemen her evresini anlatacak şarkılarım oldu, şarkıcı olarak da Mariah her daim en üstündeydi listemin. Senfonik bandajlarla yaralarımı sarıp gezmek bir nevi pansuman yöntemimdir benim.
    Üniversiteye başladığım yıl ilk kez tek başıma yaşama kararı vermiştim. Bunu ancak bir buçuk yıl sonra ilk gerçek aşkım olan adamla başarabildim. Öğrencilik ylları ve öğrenci evleriyle ilgili nostalji yapmayacağım. Bir tarafı akmasa öbür tarafı kokan bir evdi. İlişkimin de öyle olduğunu anlaman bir bir buçuk yılımı daha aldı.
    Kendime geldiğimde terk edilmiştim. Ayna'nın ''Severek ayrılanlar...'' diye şarkı söylediği yıllardı ve ben takılmış bir şekilde ''My All'' ve ''Without You'' dinliyordum. Onu aşamayacağımı o kadar kabullenmiştim ki acımın kutsallığına olan inancım hiçbir şey yapmama izin vermiyordu ben de ölü kocasının yasını tutan Latin Katolik bir kadın gibi matem havasıyla geziyordum.
    Kenan'ı atlatmam bir ömürlük yaşam süresi gibi geldi. Ve Selimiye Kışlası'nı dolduracak kadar çok erkek geçti hayatımdan.
    ''Senin hayatına giren erkeklerle Üç Yüz Spartalı filmi tekrar çekilir.'' lafını bile duydum bir kere.
    Oysa şarkıların yeni yeni canımı acıtmaya başladığı yıllardı. İrili ufaklı tek eşlilikler de yaşadım. Çoğu gitmedi. Sırf yürümediklerinden kötü bittiler. Eşcinseller gibi bir diasporaya dahil olduğumdan bunların hepsi rakamsal değerler olarak aşk sîvîme kaydoldular tabi. Yine de o zamanları anımsadığımda arka fonda Edith Piaf, neden bilmem Ikeatte kızlarla birlikte üstelik, ''Je Ne Regrette Rien'' söyler.
    ''Yapamam yapamam''larla dolu bir adam olsam da yaptıklarımdan pişman olmayışım bir artı sayılmalı yine de.
    Sonra, tekrar birini sevmeyi hiç beklemediğim bir anda çıktı Hakan karşıma, işler de artık öyle yürümez dediğim güzellikte ilerlerdi. Bu yüzden ''The One''ı söylemek, 'Finally find somebody/ That could be the one/But I promise myself/ That I won't get in to love' sözlerinin arkasında kalıp tereddüt etmem de doğaldı.
    Hiç sorun olmadı demiyorum. Farz-ı misal ben hatırlayamadığım kadar uzun süredir eşcinselliğimi gizlemiyordum, onun ise biseksüel olduğunu bilen birkaç yakın arkadaşı vardı sadece.
    Başlarda, her ne kadar ''Ben senin geleceğin olmak istiyorum, geçmişin umrumda değil.'' demiş olsa da ister istemez sorunlar yaşadık bu konuda.
    Ben de ona ''Seni olduğun gibi seviyorum.'' dediysem de kadınların da ringte oluşu canımı sıktı. Her ne kadar ben kendim de ruhun cinsiyetsizliğine inansam da onun gibi, onun hayatına girmiş kadınlar sonradan geri dönmelerine ortam sağlayacak yeşil pasaportlara sahipmiş gibi geldi bir süre.
    Sanırım o da benim geçmişimdeki erkeklerin geri dönebilir olmasını aynı mantıkla sorguluyordu.
    Neyse ki geçen yıllar birbirimize iyi geldiğimizi, bunu riske atmak istemeyeceğimizi güzelce gösterdi bize. Üç yılın bizi getirdiği şu noktada annemin Hakan'ı ''Oğlum...'' diye çağırıyor olması kat ettiğimiz mesafe konusunda bir fikir verecektir.
    Evin ışıkları kapalı. Odaların kapıları da öyle. Hakan yatmadan evvel hepsini tek tek örter. Biriyle yaşamanın tuhaf tuhaf gülümseten yanlarından biri. Bunlara alışmak iyi hissettiriyor. Anne ve babaannesiyle birlikte el üstünde büyütülmüş bir çocuk olarak ben, dul karı çocuğu da denilebilir sanırım benim için, savruk yaşamaya meyilli bir insan olarak yetiştim. Durumumuzun çok iyi olmadığı zamanlarda, eve temizlikçi çağıramadığımız günlerde Hakan bütün evi çekip çevirme konusundaki yeteneğini kanıtlamıştı.
    Benim için cennet canıma minnet. Arada hala takılırım ''Bir kadına müthiş koca olurdu senden.'' diye.
    Pis pis sırıtıp ''Sana olamıyor muyum?'' der domuz.
    Size yatak odamızdan bahsetmek istiyor muyum? Hmm... Hayır. Ama buyrun mutfağa geçelim, karnım aç hafiften.
    Bu eve mobilyalar alırken her birine ayrı özen gösterdiysek de en güzel parça mutfak oldu. İkimiz de yemek yapmayı ve misafir ağırlamayı sevdiğimizden ve ben salonla mutfak arasında tabak çanak taşıma işine ifrit olduğumdan büyük mutfağın faydalarından yararlandık. Hatta kelimenin tam anlamıyla mutfakta yaşan bir çift olduk çıktık.
    Mutfağında üçlü oturma seti ve altı kişilik yemek masası olan kaç kişi tanıyorsunuz? Bizim evde salona salon denmesinin tek nedeni bu denli mutfak merkezli bir hayatın etkisini azaltmak için aldığımız koşu bandıyla kondüsyon bisikletinin orada duruyor olması. Salon ama, spor salonu.
    Bilgisayar çantamı masanın üstüne bırakıp ışığı açtığımda fark ettiğim bu siyah, deri kadın çantasına bakılırsa bir misafirimiz var. Ne kadar incelesem de çantayı kimin olduğunu çıkaramıyorum. Benim kızlardan birinin değil, herhalde onunkilerden biri yatıya geldi.
    Mutfaktan hole çıkıp misafir odasına meylediyorum. Duvarların bir tarafında benim diğerinde Hakan'ın tarihi gelişimini anlatan fotoğraflar var. Holün sonundaki yatak odasına yaklaştıkça birlikte olduğumuz fotoğraflar başlıyor ve tam holün sonunda duran yatak odamızın kapısında asılı olan çerçevenin içinde de fotoğrafçı bir arkadaşımıza çektirdiğimiz, ikimizin de beyaz nevresimin altında yüzlerimizde muzip ifadeyle sırıttığımız bir fotoğraf asılı.
    Bahsetmeyeyim dedim ama bu kadarcıktan da bir şey olmaz canım.
    Misafir odasının kapısını sessizce aralayıp gözlerim karanlığa alışsın diye bekliyorum. Bu odayı kadife kırmızısına boyattık, karanlıkta tam karanlık oluyor. Işığı açtığınızda ister istemez Simone de Beauvoir varoluşçuluğuyla ''Evet, ben gördüğüm sürece burada bu eşyalar.'' diyorsunuz. Şeçebildiğim kadarıyla yatakta kimse yok, ışığı açıyorum ama kimseyi yoktan var edemiyorum.
    ''Salondaki koltukta da insan yatırılmaz ki!..'' diye söylenip çaprazdaki salonun kapısını aralıyorum, koltuk yine boş ama ışığı açınca koltuğun koluna bırakılmış kahverengi bir trençkot peydah oluyor. Büfenin kenarında duran mantarı açılmış şarap şişesi ve eşlikçisi iki kullanımış kadeh o kadar kiçki tek tip Hollywood filmi ambiyansı yaratıyor bir anda.
    Salonun kapısını da ışığını da açık bırakıp, misafir odasınınkileri kapamıştım, yatak odamıza yöneliyorum. Bakalım Hakan yerinde mi?
    İçimde uyaran seslere kulak asmayı kendime yediremeyip Hakan'ı uyuyor bulacağımdan emin, diğer kapıları açtığımdan çok daha sessiz aralıyorum bu kapıyı.
    Odanın ışığı kapalı değilse de iyice loş. Yine de ben görmemek için pek çok şey verebileceğim olayları görüyorum. Hakan'ın sırtı ve omuzlarında ritmik bir şekilde kasılan bir çift kadın ayağı. Hollywood çekim ekibinin ''Kestik!'' demesini bekliyorum bir saniye, ama ses yok. Ne yapacağımı gerçekten bilemez halde aşk yaşayan kadın ve erkek tablosunu odanın içinde bırakıp kapıyı sessizce kapıyorum.
    Sokak kapısına yönelirken önce salonu kapıyor sonra da çantamı alıp sessizce, ölü misali sessizce, kapıdan çıkıyorum.
    Galiba kapıyı arkamdan çekerken bir kadının tatmin oluşunu duyuyorum belli belirsiz.

    2.
    Akşamüstü kafelerini dünya üzerindeki pek çok başka yerden daha fazla sevdim her daim. Hala önceden sevdiğim şeyleri ya da sevmediklerimi hatırlıyor, ayırdedebiliyor olmama da şaşırmıyor değilim.
    İki gün geçti, ucuz dahası sıradan 'Aldatılan sevgilinin gerçeği görüşü' sahnemde boy göstereli ve ben henüz ne bir şey yaptım ne de söyledim. Ona su uzattığım bardağı bile çarpmadım masaya.
    Gündelik hayatımda olmadığım kadar gündeliğim, bir tür normallik budalası oldum çıktım. Anlaşmalı olduğum, reçete sayısı fazla olmuyor diye külfet gelen, mevsimlik çalışılan özel sigortaların evrak işlerini bitirdim. Çamaşır yıkadım. Evdeki yazı masamı düzenledim.
    Tüm bunları yaparken düşünmemeye çalışıyorum, başarıyorum da. 'Stand by'da olmasına rağmen bütün işleri ısınmadan, yorulmadan yapan bir bilgisayar gibiyim, görse Bill Gates dahi işlencime imrenirdi.
    Hastalık hastası olan bir hastama daha az hastalık hastası olan bir hastamın öğütlediği şey kısa sürede mottom oldu.
    ''Kendini bu kadar çok dinleme mirim, yay biraz.''
    Ben de duymuyorum iç sesimi ama bu işi abartıp Telekulak çetelerinden birine üye olabilirim her an.
    Bunu söylüyorum çünkü yarım saattir yalnız oturduğum şu kafede gayet yan masanın, biraz da fütursuz desibellerle, yürüttüğü konuşmayı dinliyorum. Hani istemeden kulak misafiri olma durumunu aştık bir müddet evvel.
    İki kız iki erkek, çifte randevu pozisyonunda oturmuşlar. Civardan tipler belli, kafe çalışanlarıyla bir doz bayağı bir ahbap çavuş ilişkileri var.
    Bu tanıma da bayılıyorum, son günlerde bir hayli çok duyar oldum.
    Zaten bana her şey çok, fazla gelir, yine de bu tanımı her an günümüzün revaç şarkıcılarından birinin şarkısında birkaç başka beylik lafla birlikte duyacakmışız gibi geliyor. Ya da belki döngü böyle başlamıştır.
    Beylik laflar demişken duyduklarıma değinmeden edemeyeceğim. Yan masanın asilzadeleri polis gözetiminde geçirdikleri akşamı, savaşta aldığı yaralarla övünen bir Orta Çağ askeri havasında ballandıra ballandıra anlatıyorlar zevcelerine. Bir yandan durumdan dert yanan, gizliden gizliye takdir bekleyen bir tavırları var. Bana saçma geliyor, bilmiyorum kızlar neden ağızlarının içine düşecekler gibi dinliyorlar. Nihayetinde biri ''Tamam yahu, geçti gitti bugüne dönün.'' diyor, söylediklerinin anlamıyla çelişen bir huşu, bir hayranlıkla.
    Oğullarımızdan biri de bunu duymayı beklediğini açık eden bir ivedilikle ''Yaşamayan bilemez kızım.'' diye veriyor cevabını densizin. Üstelik tuttuğu taraftan ötürü şu saatten sonra hayatını Benbilmembeyimbilir evkadını modelinin güzel bir örneği olarak geçireceğine kanaat getirdiğim kızın desteğini de aynı hız, tek kelimeyle alıyor üstelik.
    Kızımız ''Hiç.'' diyor bir çalımla.
    Hiç mi acaba diye düşünmeye başlıyorum ben de.
    Ve yine klasik bir efektler silsilesiyle geçmişe dönüyorum. İzlediğim filmlerin beynimin üzerindeki etkileri beni endişelendirmeye başlamıyor değil, bu arada.
    Liseye gidiyorum, babaannemle yaşadığımız, uzun yıllar ''Rüyamda evimde oturuyorum...'' cümlesini kurduğumda kast ettiğim evimizdeyiz. Havada o kadar somut bir kasvet var ki, tur bindirmiş tekrar soyutlaşmış. Duble farazi. Kapımıza tefecilerin geldiği, babamın tek başına tüm aile mal varlığını tüketip kendisine hesap sorulduğunda ''Annenin kaç ayakkabısı var?'' diye yanıtladığı, sessiz telefonlar yüzünden telefonla konuşma kavramına yabancılaştığımız günler. Bir diğer deyişle annemin yedi yıl sonunda aldığı en kesin ne nihai boşanma kararının arifesi.
    Babamın kendisine çöküş dönemi politikası olarak ''Hem karnım doysun hem pastam dursun.'' mentalitesini – bakın bu da pop şarkılarıyla günlük konuşma cümlelerine indirgenmiş bir sözdür – seçtiğini söylemem gerek. Annem boşanmasın diye çok uğraştı ama evliliklerini ve bizi içine düşürdüğü vaziyeti düzelmek için bir çaba sarf etmedi. Anneme aşık olduğundan falan değil, annem borçlarını ödüyor diye ayrılık korkutucu geliyordu kendisine.
    Ve o gece babam, teatrel bir tavırla, pet şişeye doldurulmuş tarım ilacı içerek intihar girişiminde bulundu. Sonra da yatağa yattı ve kapalı bilinç konumuna geçti. Onu öylece bırakmayı ciddi ciddi düşündüğümü hatırlıyorum. Dahası ambulansa ya da taksiye verecek paramız olmadığını. Karşı komşunun arabasına karga tulumba atıp, tüm sokağa iyice rezil olup onu hastaneye götürmüştük.
    Sonuç olarak idrarında ilaç bulundu ama bir ya da iki yudumdan çok içmediği konusunda ailecek hemfikirdik. Bu arada, şişeyi ellediğimiz için hepimizin ifadesi alınmak üzere karakola götürüldük.
    İçinizi rahatlatacaksa söyleyeyim, aynaları vardı. Saçıma başıma baktığımı çok net hatırlıyorum. Orada sabahlamamız gerekmedi bizim gerçi ama çok da abatrılacak bir olay gibi gelmemişti bana. Ki biz ''Acaba siz mi içirdiniz?'' şüphesiyle işlem görmüştük.
    Babama ''Sen beni hastaneye taşımalı, karakoldan beni almaya sen gelmeliydin, ergen olan benim.'' demiştim. Haftada bir konuştuğumuzu düşünürseniz, bir süre kafasını kurcalamıştır bu dediğim, görüyorsunuz...
    Bu olay her şeyi daha da kesinleştirne bir katolizör oldu ve bir ay içinde annemle babam boşandılar, anneanneme taşındık. İşin komik yanı o zaman oturduğumuz evin dördüncü anneannemin evinin ikinci katta, aynı binada oluşuydu. Sonra o ev satıldı, babam önce tek başına bir eve çıkmayı denedi, annemin barışmayacağını fark edince sevgilisiyle evlendi ve kendi evinde otururken bizimle birlikte yaşamayan babaannem bütçeye yardım paketi olarak ikisinin yanına taşındı.
    Yine de pek çok insan annemlerin boşandığını babam evi satıp başka bir eve taşınınca anladı.
    Bu yüzden aile apartmanları bana hep bütünüyle kapalı kutular gibi gelir, içleri içinde kalmış yenlerle doludur.
    Ve işte gardımı düşürdüğümde düşüncelerimin beni geri götürüşü. Düşünmeme diyetine geri dönmeden önce bana bunu yaptıran kıza kötü kötü bakmak istiyorum, geçen sürede kalkmışlar. Dahası, geciktiği için yüzünde özür dileyen bir ifadeyle Mine giriyor içeri.
    'Sorun yok idare ettim.' sırıtışımla karşılıyorum onu.
    İyi kızdır Mine. Nasıl olduğunu anlamadan, bir anda kaynaşılan dostlardandır. Tüm şıklığınızda gittiğiniz bir yerde omuz omuza verip dedikodu yapabilir, etrafınızdakileri çekiştirebilirisiniz. Ya da evde pijamalarınızla ve uyku dolu gözlerle sabahı sabah edene edek oturup dertleşip, gülüp ağlayabilirsiniz. Onu bu kadar çok sevmeme rağmen, nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum. Dahası o da bunu hatıralamıyor. Bir sabah uyandım sanki ve onu tanıyordum, ama bir önceki gece onu tanımadığım hissi çok bariz.
    Karşıcinsel olsam sarhoşken yaşanan tek gecelik bir ilişki diyeceğim, o da değil.
    Neyse ama, birbirimizi en az on yıldır tanıdığımız kanaatindeyiz, nasıl tanıştık kısmını aşalı bir hayli oluyor aslına bakarsanız.
    Ben ayağındaki topuklularla nasıl yürüdüğünü anlayamadan masaya geliveriyor Mine. Önce birbirimize sarılıyoruz sonra ben onu omuzlarından tutup, kol mesafesi geriye çekilip süzüyorum. ''Ben otuz oldum, bu kız otuz beş yaşında, ben hala zamanımın pastel renklerini tercih ederken üstündeki kıyafetleri nereden alıyor bu kız?'' diye soruyorum içimden. Bu konudaki hiçbir şey beğenmezliğimi pek çok insan bildiğinden herkes onu beğenişimde bir kayırma olduğunu söyler.
    Alakası yok, kız nasıl giyinmesi gerektiğini biliyor sadece. Koyu mor, yüksek bel dar bir kot var üstünde, buz mavisi bir ceket ve ceket çıktığında kendini gösteren üstü baskılı, uzun etekleri asimetrik bir t-shirt. Etek ne kadar aşağıdaysa yaka da o kadar geniş ve iddialı. Hatta deyim yerindeyse bir göğüs, ve pek muhtemel, bir dekoltesiyle karşı karşıyayım.
    Ama yakışmış. Yine de yerlerimize otururken ''Hayatım, biliyorsun değil mi? Bizim yaşımıza gelen insanlar hala bir şeyleri olduğunu göstermek için örtünmeyi tercih ediyorlar.'' diyorum sırıtarak.
    ''Canım ne var yaşımızda?'' diyor çantasını yanındaki sandalyeye yerleştirirken. Sanırım çantanın kendisinden de bahsetmediğim için özür dilemeliyim zira ikidir ona çanta diyerek ebatlarına hakaret ediyorum. Kendisi daha ziyade ilkokulda zamansız boy atan bir kız çocuğuna benziyor ve petrol yeşili.
    ''Ben otuz oldum sen otuz beş.'' diyorum.
    ''Sen değil miydin kadın kırkından sonra kadındır diyen?'' diye cevap verip sırıtıyor. Bu kız hep çok güzeldi, yaşlanınca da öyle olacak belli. Yine de bunu yüzüne söylemek gibi bir niyetim yok şu anda.
    ''Neyse...'' diyerek geçiştiriyorum. Anlamı kuvvetlendirmek için iki 'y' ve bir el hareketi kullanıyorum. ''Nasılsın bakalım?''
    İki haftadır görüşmüyorduk sanırım, dün Mine beni arayıp görüşmek istediğinde bir hayli sevindim. Konuşuruz, bana da iyi gelir diye düşündüm. Bir yandan da içten içe, olanları ona anlatabileceğimi tasarladım. Garip bir suçluluk duygusuyla kendimden bile gizlemeye çalıştım bu niyetimi. Şimdi karşımda görünce bu konudan bahsedeceğimi iyice kanıksadım.
    Herkes için söylenmesinie en bozulduğum şeylerden biridir, ben şu anda hakkını vererek söyleyeceğim bunu, Mine her şeyi konuşababileceğiniz biridir. Çocukluğumu bilfiil hatırlayan lise arkadaşlarım, açık yaşamaya başladığımda hayatımı, sadece kendilerinin bildiği, bir nevi ''Evinin eşcinseli'' olduğum zamanlarda beni nasıl sahiplendilerse aynı yoğunlukta yadırgadıklarında bile Mine aynıydı. Diğerleri ''İbnenin arkadaşı'' olarak görülme korkularını açıkça gösterirken onunla oturup ''erkek muhabbeti''(!) yaptığımızı hatırlıyorum. Yani kısacası, eğer zaman bir elek misali azalttıysa dost sayımı, Mine rüzgar aşındırmasına dayanıp deliklerden geçemeyecek kadar iri kaldı her daim ki kendisi minyon bir hatundur.
    Ne babayiğit kızlar eriyip çözündüler benim hayatımda.
    ''İyiyim yahu, nasıl olayım? İş güç koşuşturmaca insanı oldum çıktım. Hep aynı.'' diyor Mine. Sonra gülüp '' 'Hep aynı ya...' insanlarından biri olacağımız aklına gelir miydi hiç a Bora'm?'' diye ekliyor.
    ''Bu belki o kadar da kötü bir şey değildir be Mine.'' diyorum ben de. Artık bunu nasıl söylediysem tek kaş havaya kalkıyor. Bu sırada garson masaya sipariş almaya geldiğinden bana karşılık veremiyor, iki orta kahve söylüyoruz garson çocuk biraz ilerideki masanın boşlarına almaya yöneliyor sonra yanımızdan ayrılıp.
    ''Nen var senin, iyi misin?'' diye soruyor geçen sürede kalkan kaştan kaygılı yüze kaymış bir ifadeyle.
    ''Bi' şeyim yok ya... Geçen gece Hakan'ı bir kadınla yatakta yakaladım da.'' diyorum ben de acıklı bir sırıtmayla gülüp yapmacıklar yapmacığı normal bir tonda tutarak sesimi. Bunu yaparken kafamı hareket ettirdiğimi fark ediyorum. Evet, ben kafasını sallayarak konuşan bir insanım.
    Mine eliyle 'bir saniye' işareti yapıyor ve arkasından geçen garsona ''Kahveler kalsın, sen bize iki bira getir.'' diyor. Sonra bana dönüp ''Seni dinliyorum.'' diye ekliyor.
    ''Anlatılacak pek bi' şey yok.'' diye cevap veriyorum ben de.
    ''Nasıl olmaz yahu? Nerede, ne zaman, nasıl?'' diye soruyor.
    Ve ben de 5N sorusunun dördüne cevap verirken, ''Kim?'' için bir yanıt bulamıyorum. Ben her şeyi anlattıktan sonra sessizlik çöküyor. Mine'nin yüzünde yoğun bir üzüntü ve kızgınlık var. ''Kızın da canını sıktım yok yere.'' diye hayıflanıyorum içten içe.
    ''Ben her şey yolunda sanıyordum.'' diyor. Bunu öyle bir söylüyor ki sanki fark edemediği için kendisine kızıyor, tüm suç onun.
    ''Eh... İşin doğrusu ben de öyle sanıyordum.'' diyorum. Göğüs geçiriyorum bir an ''Bugüne kadar yediklerim beş insan ömrüne yeteceğinden daha fazla kazıklanmam sanıyordum.'' diye ekliyorum. ''Kenan'dan sonra...''
    Neden böyle zamanlarda aktüel olan yetmezmiş gibi, eskilerini de hatırlar ki insan? Kenan, Kenan aşkı, Kenan sevişmesi, Kenan terk etmesi, Kenan sonrası ben bir bir geçerken aklımdan Mine ne hissettiğimi çok iyi anlıyor, bunu fark ediyorum.
    O da ne badireler atlattı cümlesi buraya çok yakışacak işte şimdi. Badire aslında, galiba herkes bir tane büyük atlattıktan sonra diğerleri hep küçük kalıyor yanında. Bir diğer büyük acı için benim kadar salak ve kör olması gerekiyor insanın.
    İçten içe ''Umarım Kenan beni yeteri kadar pişirmiştir.'' diyorum. Sonra dışarıya ''Kenan'dan sonra olduğum gibi olmak istemiyorum Mine.'' diyorum.
    Mine uzanıp elimi tutuyor. ''Yanındayım.'' diyor vücut diliyle ama ikimiz de ne olacaksa tek başıma sırtlanacağımı, beni ne kadar severse sevsin yükü sırtlanmam için bir yardımı dokunamayacağını bilecek kadar büyüğüz. Bana yapabileceği en büyük iyilik ilerleyen günlerde takıntılı bir şekilde tekrar tekrar bu konuda konuşmamı dinlemesi. Onu da yapacağımdan şüpheliyim.
    ''Ne yapacaksın?'' diye soruyor.
    ''Bilmiyorum.'' diyorum alçaktan ziyade kısık bir sesle.
    ''Zordur, bilirim.'' diyor başıyla kabullenme işareti yaparak.
    ''Başına gelmeyen bilemez.'' diyorum, az önceki çocuk geliyor aklıma, tebessüm ediyorum.
    Bu sırada 'I Will Always Love You' çalmaya başlıyor. Gülümsememden cesaret alan Mine, birlikte izlediğimiz bir filmden alıntı yaparak ''Ne dersin, aşk sonsuza kadar sürer mi?'' diyor soruyor bana.
    ''Hayır, ama bu şarkı sürüyor.'' diye karşılık veriyorum ben de tıpkı filmdeki gibi. Gülümseşiyoruz.
    Bir süre daha oturuyoruz orada. Sonra kalkarken Mine biraz kendine, biraz bana ama daha çok kendine şu soruyu soruyor:
    ''Kim acaba?''

    3.
    Kim acaba?
    Mine sorduğundan beri, sanki bazı makineleri çalıştırmış gibi takık bir şekilde bunu düşünüyorum.
    Sanki olanın varoluş gerçeğini değiştirecekmişçesine bunu kurup duruyorum kafamda. Kurmak yanlış oldu tanımsal açıdan, kurguluyorum ve bu beni merak etmeye daha da çok itiyor. Kısır döngüm o kadar kısır ki sadece iki faktörü var.
    Yapacaklarım olduğunu söyleyip kendimi misafir odasına kapadım işten gelir gelmez. Sırtım yatak başına dayalı, bağdaş kurmuş oturuyorum. Kucağımda beyaz, üzerine gemi tutan mavi bir ayı işlenmiş yastık var. Geminin yelken direğinin üstünde Bora yazıyor kraliyet moru iple. Annem kendisi yapmıştı bu yastığı ben küçükken, ayı olarak temsil edilmeye içerlediğimi hatırlıyorum. Şimdi sevimli geliyor.
    Psikolojiden biraz anlayanlarınızın bunu içimde bulunduğum durumda kendimi güvensiz hissetmeme yoracağını biliyorum. İçiniz rahatlayacaksa saçımla da bol bol oynuyorum, annemi yanımda istediğim bariz şu anda. Eğer bebeklik battaniyem yanımda olsaydı inanın ona da sarılırdım.
    Önümde de dizüstü bilgisayarım duruyor, odayı Patricia Kaas'ın sesi dolduruyor. Başka hiçbir şey açık değil, böylece aklımdaki sorular şarkıyla eş zamanlı ilerleyebiliyor.
    'Je Voudrais La Connaître' çalıyor. ''Onu tanımak istiyorum...'' diyor kadıncağız.
    ''Ben de... Ben de...'' diyorum odamın boşluğuna.
    Kadının tüm hikayesini merak ediyorum sanırım. Nerede doğduğunu, nasıl bir okulda okuduğunu. Giyim tarzıyla alakalı az buçuk bilgim var, ama bu konuda da daha fazlasını bilmek istiyorum.
    Tek gecelik bir ilişki miydi yoksa uzun süredir devam ediyor mu? Bizim yatağımızda yapmadıklarında nerede yapıyorlar?
    Vulva dışında benim sunmadığım ne veriyor olabilir ki?
    Aslında bu sorulardan sadece birinin yanıtının etkisi yetisi olabilir. Bu sırf fiziksel güdüyle bir seferlik yapılmışsa ise kabullenip unutabilirim diye düşünüyorum.
    Sonra birden aldatan ya da terk edip geri dönen sevgili durumuyla karşılaşan arkadaşlarıma inatla empoze ettiğim ''Bir kez yapan hep yapar.'' mentalitesi beliriyor zihnimde. Ve bu düşünce de yaşadığım şu acılı günler günceme retorik bir biçimde ''Dün yediğin hurmalar...'' başlığıyla not düşülüyor.
    Ayrıca affedip görmezden gelmenin çok korkunç örnekleriyle dolu hafızam. Annem ve babam var. Daha da korkuncu Bobby Brown ve Whitney Houston olmaktan da çok korkuyorum. Bir kere yüzleşip ayrılmazsam ardından hep ''Lütfen beni aldatma.'' diye bağıran bir ilişkinin içinde yer alacağım gibi geliyor. Onu yalnız bıraktığım her an şüpheleneceğimden ise eminim.
    Üstelik ona olaydan haberdar olduğumu söylediğimde beklediği şeyin bu olduğunu görebilirim. Kendisi ayrılmayı istemekten çekiniyor olabilir ve ben bir kez onu bu korkusuyla karşılaştırırsam beni bırakabilir de.
    Ayrılmaktan korkuyorsam onun ayrılmasından iki defa korkuyorum.
    Seksi aldatma sayıp prensipler doğrultusunda kapılar çarpabildiğim yaşları geçmiş, alışkanlıkları ve düzeni korumak için göz yumma günlerine gelmişim farkında olmadan. Ve bunu insanın kendisine itiraf etmesi o kadar acı ki. Dışarıdaki dünyadan korkuyorum, kendimi tanımayanlara yeniden anlatmak külfet geliyor.
    Bu ilişkiyi bitirmek beni aseksüel yapacak olsa bir saniye durmazdım aslında. Hormonların özellikle erkekleri ne kadar komik durumlara düşürdüğünü bilecek kadar açık zihnim, yine de bu iyi bir şey mi bilemiyorum?
    Ve bildiğim bir şey daha varsa o da sonrasında ne yapacağımı bu kadar çok düşünüyorsam içten içe ayrılığa kesin gözüyle baktığımdır.
    ''Şimdiden iyi zaman yoktur.'' diyor iç sesim ve yataktan kalkıp kapıya yöneldiğim sırada kapı açılıyor ve Hakan kafasını içeri uzatıyor. Bu adam kitsch olmaya ne zamandır takık böyle diyorum bu sefer içime, ne kadar ucuz film rastlantısı varsa bana hepsini yaşatmaya karar vermiş gibi.
    ''N'aber?'' diyor gülerek. Pislik, nasıl da güzel sırıtıyor.
    ''İyi.'' diyorum tepkisiz. Ağzımda sabah uyanmışım da dişlerimi yıkamamışım gibi bir tat var. Ben kendi safrasında boğulacak adam mıydım?
    ''Güzel, iş nasıl gidiyor?'' diyor, bu sefer gözleri bilgisayara kayıyor.
    ''Az kaldı.'' diye yanıtlıyorum.
    ''Güzel.'' diyor yine '' Sema aradı, yarın akşam yemeğe çağırıyor. Geliriz dedim, uygun musun?''.
    ''Olur.'' diyorum.
    ''Tamam, işin bitince gel de muhabbet edelim biraz, özledim.'' deyip göz kırpıyor.
    Somurtuk bir sırıtmayla karşılık veriyorum, gidiyor.
    Domuz. İçimi ısıtıyor, vazgeçip inat etmekten görmezden gelmek ve ona aşık olmaya devam etmek o kadar kolay geliyor ki bana bir an...
    Yine de şöyle bir günde Sema tam da görmek istediğim insan! Evet, ironi yapıyorum.
    Sema Hakan'ın en yakın arkadaşı. Düzeltiyorum, ruheşi. Büyük bir S ve büyük bir M ile temsil edilen kadın. Yalnızca adının sessiz harfleri yüzü suyu hürmetine değil de 'soulmate'in kısaltması olarak aynı zamanda.
    Sado-mazoşist karı.
    Hakan'la dostlukları çok eskiye dayanıyor. Zaten Hakan'ın insanları hayatından çıkarmak gibi bir huyu yok pek. Evladiyelik dostluk bağları kurmak konusunda gerçekten başarılı olduğunu söylemekten gurur duyar hatta. Benim ise il-el-ezel bir avuç arkadaşa sahip olmamı eleştirir ve bunun sebebi olarak da insanları harcamaya müsait bir yapım olmasını gösterir.
    İkimizin arasındaki en can alıcı fark ise benim yattığım insanlarla dost olmamam, dost olduğum insanlarla da yatmamam. İki insan bir kez yattıktan sonra bundan memnun kalırlarsa ancak, isteyerek tekrar görüşürler ve bir kez çıplaklık sınırı aşıldı mı, yapabildikleri her zaman bunu tekrar ederler. Benim bu konudaki düşüncem bu. Eski kafalı ya da siyah beyaz konusunda takıntılı görülebilir bu tavrım.
    Lakin ben küçükken de yemekleri karıştırarak yememek konusunda kararlıydım.
    Hakan benim bu yaklaşımım konusunda o kadar protest bir tutum sergilemişti ki fuckbuddylerimden biriyle tanışmak için ısrar edip durmuştu. En sonunda bunu başardığı yarım saat içerisinde de çocukla o kadar çok konuştu ki benim üç yıllık tanışıklığım süresince öğrenmediğim, tenezzül etmediğim kadar çok şey öğrendi.
    Rahatsız edici bir otuz dakikaydı, Hakan hariç dahil olanlar için. Orkun'un, çocuğun adı buydu, kaçar gibi yanımızdan uzaklaştığını anımsıyorum. Zira fuckbuddy olmanın en iyi yanının ihlal edildiğini görmüştü o da. Duygusal bir bağ kurmadan ya da sorumluluk almadan sadece eğlenmek için seviştiğin bir insanın günlük hayatta tanıdığın, yorucu diyaloglardan birine dönüşmesi elbette hoş değildi. Yine de hakan onun arkasından benim büyük bir müzik yeteneğiyle arkadaşlık etmemiş olmamı kınamıştı.
    Orkun'un İzmir Operası'nda çalıştığını o gün öğrenmiştim ben.
    Tahmin edebileceğiniz gibi bu konuda çok tartıştık. Unutmuşum ama bunu, şimdi hatırlayınca, belki de geçen akşam gördüklerime bu kadar şaşırmamalıyım diyorum kendime.
    Sema Hakan'ın en yakın dostu. Bana göre seksin dostluk kurmayı engellediğinin en bariz kanıtı. Hakan'a göre yıllar önce, yani ben başlamadan hemen öncesine denk gelen zaman, seks yapsalar da şu anda bu ilişkileri kesilmiş durumda.
    Bu kirli enformasyonla ilk tanıştığumda ortalığı birbirine kattım. Sema'yla birebir kavga ettiğim, Hakan'a görüşmelerini istemediğimi söylediğim bile oldu. Kısa süreli başarılı olsam da zamana yenilmeyecek zafer kazanamayacağımı anladığımda politik düşünüp izin verdim. İçten içe kaybeden ben olsam dahi benim yüce gönüllüğüme minnet görüşüyorlarmış gibi davranmak kraliçeler tarihinin en temel taşlarına yaptığım bir göndermeydi benim için.
    Sanırım bu konuyu zihnimin gerisine ittim sonra, hiçbir şey yapamayacağım açıktı çünkü, Hakan da bir yerde haklı geldi gözüme. Biz aynı filmlerde başka şeyler görür, aynı kitaplarda farklı paragraflara takılır aynı müziği asla dinleyemezken Sema ile ikisinin tüm zevkleri rahatsız edici bir şekilde aynıydı.
    Hatta rahatsız edici zevkleri de paylaşıyorlardı. İkisi de kadınlarla yatmaktan da hoşlanan, erkeklerle ilişki yürüten ve küçük çocuk saflığı adını verdikleri şeye tapan iki 'içimdeki çocuğu asla öldürmeyeceğim' yetişkini.
    Ve Sema'nın gizlemeye tenezzül dahi etmediği bir Hakan meyli var. Bakışlarında, konuşmasında, dokunuşunda, ona attığı mesajlarda.
    Tanrım! Bunca zaman bunların beni rahatsız etmemesinin yegane nedeni Hakan'a olan katıksız güvenimdi ama şimdi onu kaybetmişken... Evet, o şişko cadıya yemeğe gitmek gerçekten çok eğlenceli olacak.
    Hakan gittiğinden beri odanın ortasında dikildiğimi fark edince, hazır ayaktayken ışığı da söndürüp yatağa dönüyor, dizüstü bilgisayarımı yere koyup yatağa uzanıyorum. Burada yatıp kendime uyuya kalma süsü vermeye kararlıyım. Belki gerçekten uyurum, buna ihtiyacım var.
    Bugünlerde ihtiyaç duyduğum pek çok diğer şey gibi uyku d yok hayatımda. Yatağımda yatmayı denedim, bilmem tiksindiğimi, bütün gece gözümü dahi kırpmadan dönüp durduğumu söylememe gerek var mı?
    Hakan'ı rahatsız etmenin tatmin edici bir yanı yok değildi tabi ama yine de onun bana yaptığına kıyasla hiçbir şeydi bu.
    Güçsüz hissediyorum. Aşk, ilişki zaman istiyor ve ben geçirdiğim zamanın aslında heba olduğu gerçeğini kabul etmekte zorlanıyorum.
    O kadın ölsün istiyorum ve Sema'yı da yanında götürmesi sorun olmazdı.
    Asıl, içimde bir korku var, saf, temiz bir duygu değil bu. Ayrılırsam ya da bir şekilde ayrılırsak Hakan'ın benden daha az, daha kısa bir süre için mutsuz olacağından eminim. Benim için işler dönüp dolaşıp sevgilimi kaybetmiş olmanın vereceği acıya ulaşacaksa da o bir başkasını bulabilecek.
    En kötü ihtimalle, geçen geceki kadın onun yanındaki yerini almak konusunda isteksiz davranmayacak, bilincindeyim.
    Korkum, o ilişkisi biten adam olacakken ufukta benim için 'Hakan'ın eski sevgilisi' yaftasının şimdiden görünmekte olması.
    Uykum geliyor.
    Ben şimdi bu üzüntü ve stres yüzünden ne güzel zayıflarım...

Devam edecek...

Kollarında Kurabileceğim Bir Yuvada Evde Hissetmeyi Arzulamıştım

2010-11-08T20:13:00.000+02:00

Bütün nefesimi, bütün gücümü tüketiyor yazıyor olmak şu anda. Yazmayı hayal dahi etmediğim kelimeler kafamda dolanıyorlar. Neyse ki, galiba, vakti geldi.
Hala yazlığınızı, bana verilen çiğdem çiçeğini, eminim daha doğru bir adı vardır, hatırlıyorum. Yine de artık gülüşmeler yok. Rüzgar benden çınlamalar taşımıyor yan masalara. Oysa nasıl da gülerdik. Bu bir soru değil.
Aptal seçimleri yapan hep ben olduğumdan, tüm yaşanmayacak yarınları çağırıyorum bitirmeme yardım etsinler diye.
Bari, umuyorum, onlar bana nazik davransınlar.
Bir günün geldi ve sen, çok da zaman geçmeden üstelik, içinde eğlenceyi buldun. Her ne kadar sonsuzu bulur mu bilemesem de...
Ben, büyük bir inatla, belki özveri de vardır işin içinde, bırakıldığım yerlerden birindeyim. Ağlanan kilise meydanları, öpüşülen iskeleler, uyunan yataklar arasında, elimde yaşanmayacak kasım yarınları, bir vesikalık fotoğrafın, bana biçtiğin vesika ile şehrin yegane dulu, üstüme düşen görevi yerine getiriyorum üzerime uzanan erkekleri mutlu etmek pahasına. Biri geçen günleri saymayı unutturur diye umarak.
Önüde uzanan yol ayrımlarına bakıp koşmak; şöyle dursun adım atmaktan çekiniyorum.
Ve evet, artık ben bile tüm kartlarımı oynadım.

I Need Facial

2010-11-02T01:38:00.002+02:00

Ever since you left
I'm trying to cope with this pain
Heaven knows why, it's not you that keeps burning me
But your seeds
That you left inside of me

Turns out, getting over is rather hard
Living as a colossal charade is now also boring
I keep drawing circles and find myself where I started
I want to go out ona friday night, only to see you with someone new
To test my highly-Streepized mood to realize if everythings is alright,
And smile with a twisted face
I got cold with a heartache
And I do not think that it'll ever go back without your cumming, on the other hand

An award for the best performance by a leading actor goes to you this year
I even applaused on my feet
Perhaps, if I'd cry you a river
Everything would be nice with me

Come and slap my face
That'd make you feel good too, also
My goal could change from running to you
To running away from you
It's a possibility

Yanlış Yaptığım Tek Şey Mudanya Krallığı'nda Fazla Kalmaktı

2010-10-21T13:31:00.002+03:00

Seni o kadar sıkı düşüneceğim ki burnum kanayacak
Âdemoğlu tamahkardır bazen ederler bazen etmezler gerekli yardımı
Benden gelen kan senin yüzünü ana sütü beyazına boyayacak
Daha önce sana uzatabileceğim tüm peçeteleri tüketmemiş olsaydın
Yoğunluğu şüphe götürmeyecek kadar sabit başka sıvılar için
Bu sefer pamuğa şükretmeyecektin Belki de
İstediğini söyle hepsini daha evvel duymuş olacağım
Üzgünsün biliyorum Ben de öyleyim
Eskiden sahip olmadığım bir şey taşımıyorum ceplerimde
Gülüyorum ya zira işler şimdi enteresanlaşmaya başladı
Ben senin ancak parçasını görebildiğin bir şehirde büyüdüm
Yine de şurada olabilmek için bir koyu yüzmem gerekti
Ki ben hiç koyu taraftarı olamadım civarımın
Lakin hep geri dönebilirsin mamafih eskisi gibi gelemezsin
Geçen gece seni tanıyordum Bu gece tanımıyorum
Bana göstereceğin yeni bir şeyin yok
Görüşürüz madem

Oral Seksin Söyledikleri

2010-10-21T13:23:00.001+03:00

Büyük bir yatak bu. İki kişilik standart yatakların ortalamasından geniş. Yerden yüksekte olsa heybetli de olurdu galiba ama, bu şandan uzak olduğu kadar yerle de yeksan. Nevresimi derbeder, battaniyesinin rengi atık, yorganı rutubetli. Varoş betimlemeye hiç uymayan iki güzel oğlan var içinde, debeleniyorlar. Kıyafetlerini çıkartmadan sevişecek kadar toylar. Zamanında geçtikleri yollarda, oyuncakları da olmuşlar başka adamların. Kötü adamların. Nasıl desem... O yatağa yakışan adamların. O tarz yataklara ait olan erkeklerin.
O veletlerden biri benim. Müstesnalığını eksikliğine borçlu olan. Diğeri de sensin. Yarım kalmışlığının sebebi mükemmeliyeti olan. Yaşlı kıt'anın iki farklı ekolünü temsilen, gülerek sevişiyorlar. Bir ayrılık sonrası kutlama seksi bu. Aradan yedi ay geçmiş, ayrı kalamamışlar da bir araya gelmişler gibi bir hava var ortada. Yapmacık geliyor onlara da. Yürümeyeceğini biliyorlar gibi. Geçen zamanla, eski ilişkileriyle dalga geçerken gözlerinde bu parlıyor. İşleri bitince, ki ıslaklığa ulaşamadan bırakacaklar, birbirlerine sarılmadan yatağın farklı uçlarında uyuyacaklar.
Sen olan yorganın altından yukarı doğru çıkıyor, başı diğeriyle aynı hizaya gelince öpüyor onu ve ''Senin sıran.,, diyor. Gülümsüyorlar.
Ben olan bu sefer iniyor rutubetin içine. Seni ağzına alıyor. Diğeri kadar başarılı değil yaptığı bu şeyde. Yukarıya çıktığında sençocuk ''Hala kötüsün bunda. Bıraktığım gibi.,, diye kısık bir kahkaha atıyor. Benvelet alınıyor şakacıktan. Devam ediyorlar.

Peki ne olsa daha iyiydi? Aksi mi? Bu işi çok iyi yapmaya başlayacak kadar kirlense o oğlan, mutlu olur muydun?
Eğer hoşuna gidecekse, artık daha iyi. Tekrar denesinler bakalım, bu sefer seni memnun edebilecek mi?

Confessions Nocturnes

2010-10-11T00:43:00.000+03:00

Yaz günleri geride kaldı. Avuçlarımda sadece ayanı beyan etme gücü var. Zaten fazlasına cesaretim de yok. Bazen o kadar eksik o denli az hissediyorum ki ayna içinde gördüğüm mevcudiyetime inanmakta zorlanıyorum. Hiçbir ruhun benim varolmamla alakalı ümidi olmasın, tutarımın duranlığından ben dahi şüphe ediyorum. Henüz kimse sanki ben orada değilmişim gibi içimden ardımı gören bakışlar taşımıyor etrafımda ama benim nazarım civarımı orada değilmişim misali süzüyor. Endişeleniyorum. Sırf kendim için - hiç olmadığım kadar bencilim -. İç sesimle baş başa kalmayı o kadar çok talep ediyor ki bilinçaltım sürekli insan içinde olmaya meylettiriyor beni. Yağmurlu havalar güzel değildir, insanlar yalan söylüyor. Oynama yetimi nasıl kaybettiysem artık, sözlerinin yumuşatılmamış eğretilikleri beni acıtıyor. Benlerimi siyah nokta sanıp sıkıyorum, sonunda ben bir kara delik olacağım. Diye korkuyorum. Fütursuzca yıkıcı olmak değil tasam. Sonunda yalnız kalırım bundan çekiniyorum. Bir başıma kalırsam kimse beni göremez, görmezlerse yok olurum. Korkum işte. Yamacımda yek adam olmazsa kendimi duymam zira ben şu sıralar hep sıfıra vuruyorum sonuçlarda. Kirpiklerimi gözlerimi beğendiğimden çok beğeniyorum. Yine de kimse onların güzel olduğunu söylemedi bugüne dek. Şüphe ediyorum. Diğerlerinin fikirlerini hiç önemsemediğimden kendimi onları baz alarak yaşatıyorum. Çocukluğumdan beri aynı rüyaları görüyorum, onları özlüyorum. Özlemlerim o kadar derin - beni keşkeli geçmiş zamanlarda yaşamaya mahkum ediyorlar -.

Sen bir mevsimdin, geride kaldın. Avuçlarımda sadece ayanı beyan etme gücü var. Artık nasıl çelişkilerle çarpılıyorsa ruhum hep sıfır ediyor sonuç. Seni özlemiyorum.

Kaybedenin Vay Haline

2010-10-06T11:49:00.000+03:00

Senin düşündüğünü ben de düşünüyor muyum? Bu mudur tam da senin özdeştirdiğin mevsim değişiminde kendimden kocaman kıyafetler giyip siyahı kırmızıya yakıştırmamın sebebi?
Üstelik kabul edilebilir bir ince düşünüm olan benim çilek kırmızımın aksine kaba hatları ile tam da senin vurdumduymazlığına yaraşır bir kan kırmızısı bu. Yıllar önce halk pazarlarının her birine düşmüş, kökeni silinmiş, içi boşalmış bir tonda.
En az siyah kadar hat kapatıcı.
Siyah, ki o da benim üzerimde bugün, bugüne dek hep ıraktı benden.
Nerede benim beyazlarım? Nerede benim saflığım?
Gördüğüm kadarıyla yegane beyazım hızla tükenen silgim, onu kullandıkça giderek daha az kalıyorum. İnsanın çocukluğundan ödün verdiğinde vücudunda hissettiği o soğuk ateşin yaşattığı güdüleri özlüyorum. Eve koşarak gidip anneme sarılmayı istetecek vicdan azabıyla bükülmemi gerektirecek bir şey yaşaamyalı çok oluyor.
Yaşadığın ve yaşamakta olduğun hiçbir şeyden pişman olmamanın bariz bir tükenmenin eseri olacağını nasıl bilebilirdim?
Bu sebeple, benim düşündüğümü sen de düşünüyor musun merak ediyorum.

Kazanan her şeyi alıyor diye sırf, vae victus.

Madem Emmy Yaklaşıyor...

2010-08-28T15:48:00.000+03:00

Sen terk ettiğinden beri
Acısını kırmaya çalışıyorum
Ne hikmetse kalıbından çok
İçimde bıraktığın tohumların
Yakıyor

Aşmak bir hayli zor çıktı
Büyük gösteri halinde yaşamak da sıkıyor
Halkalar çizip başladığım yere dönüyorum
Bi' cumartesi dışarı çıkıp seni yeni biriyle görmek
Streepleştirdiğim her şey yolunda havamı test edip
Çarpık bir gülümseme atmak istiyorum
Soğudum ve kalp hastalığına yakalandım
Senden sonra çehrem de değişti
Gelmen olmaksızın düzeleceğini de sanmıyorum, bi' yandan

Senin oyunculuğunu yılın kazananı seçtim
Ayakta da alkışladım
Belki de arkandan doya doya ağlasaydım
Hiçbir şeyim kalmazdı

Gel bir tokat aşket
Sana da iyi gelir, hem

Böylece sana rastlamak değil de
Senden kaçmak yeni gayem olur
Bi' ihtimal

Isn't it ironic? Don't you think?

2010-08-21T00:24:00.000+03:00

Ben hep büyük büyük kadınları örnek aldım kendime.Geçmişleri ayan beyan olan, onlarla, onlara yaslanıp ayakta kalan.
Sen ise küçük küçük çocukları, adamları göz önünde tuttun. Geçmişleri olamayacak kadar geçinmekten yoksun veletler misali, baba figürü arayışı içinde yediğin yemeklerle giydiğin kıyafetlerin parası ödensin istedin.
İroniktir, bu öykünmelerimize rağmen ben her seferinde ilkmiş de bir şeyler kaybediyormuşcasına acı çektim. Toy ve beceriksizdim yatakta. Beyaz nevresimlerin ilüzyonuyla sürekli çok kolay büründüm bakirlik suretine.
Sana ise, hayatının her anını kolaylaşatıran geçmişin orada yardıma koşuyordu. Ben sayamazken geçip gidenleri, sen ben yanındayken, yan bir tarafa içindeyken onlardan birine göz yaşı dökebiliyordun.
Ne çok tartıştık bunu. Olması gerekenin hangisi olduğu konusunda. Benim geçmişim olması gereken yerde, gerideydi. Seninkiler ise taşınabilir telefonunda ve bence şimdinde.
Gözlerimi köreltip gökzüyüne çevirdim, gül kurusu ayakkabılarımın altında sabit zemin aradıp durdum ki bu büyük burunluluğum oldu sonra. Herkesi muhattap almamam halkı küçümsememle bir tutuldu. Sen ise onlardan biriydin sözlerinde ve davranışlarınla. Ama düşünsene kim onları kendinden daha uzak tutuyor? Ben şüphesiz bir düzenin içinde yaşıyorum, sen her ne kadar sevdiğini söylesen de onlara katlanamıyorsun içten içe.
Böyle düşününce ikimiz de karşımızdakinin istediği olduk ve aynadaki kötü yanlarını taşıdık. Sırf bu yüzden ileride senin elinde yaşanmışlıklarını görecek insanlar ve benim unuttuklarımı merak edecekler.

Buna ne diyorsun Johnny?

Birinci Yıl Yazısı

2010-08-20T22:13:00.000+03:00

Ayağımda mavi süet ayakkabılarla bindim uçağa, nihayetinde eve vardığımda da ayağımda onlar vardı.
Eve döneli iki hafta oluyor, arada geçen zaman bu yaz tatil olarak geçen ilk süreydi. İzmir'e varır varmaz söylemeye başladığım gibi, İstanbul'u bir hayli özlemiştim.
Durup düşününce İstanbul hakkındaki hissiyatım da hayatım gibi değişmiş bir yılda.
Her ne kadar bu değişim hakkında hala düşünüyor olsam da geçirdiğim yılın çok faydalı olduğunu söylemeliyim.
Ki düşününce blogu açalı da bir yıl oluyor. Bugünlerde düşünecek çok şey var, başlasam bitmesi kim bilir ne kadar sürer?
Hala gerçekdışı geldiği oluyor geçen zamanın. Cidden, çok uzun süre geçmedi, lisede elinde yazdıklarıyla bir kaç okur bulmaya çalıştığmı çok net canlandırabiliyorum gözümde. Sonra her şey hızlandı. Mezun oldum, İstanbul'a taşındık. Bu sırada kendi blogumu açma vaktimin geldiğini fark ettim, komik ama tek başıma yapamayacağımı düşünürdüm hep. Blogla birlikte bir anda milyonlara ulaşamadım tabi ama bunu okuduğuna göre sana ulaşabilmişim demektir. Daha görülür bir hayatım oldu. Hayatımın büyük bir kısmı yazmaya ayrıldı ki zaten bu kadar kısa sürede bu denli çok yazıyı böyle yazıdm. Elimden geldiğince yaşamaya çalışıyorum bir yandan da.
Ki bu bir yakınma değil. Aksine beni her daim teşvik eden anneme müteşekkir olduğumu söylemek istiyorum ve Denizhan Baturay Çalışkan'a, Ekin Asar'a, Halil Yiğit'e ve Zeynep Tahire Özgüvenç'e karşılık beklemeden yaptıkları desteklerden ötürü teşekkür ediyorum. Benimle uğraşmak, olmak gerçekten zordur ve onlar bunu çok iyi başarıyorlar. Yeri gelmişken, özellikle blogu açtığım ilk aylardaki harcadığı efordan dolayı Oytun Tez'e de teşekkür ederim.
Geçen sezonun büyük bir bölümü yazdıklarımı daha çok insana ulaştırmaya çalışarak geçti. Bunu ne kadar başarabildim tartışılır ama geldiğim yer şu an için ben, mutlu ediyor. Benimki gibi bir hayatı sürdürürken yazacak şeylerin çok olması şüphesiz bir avantaj ama bundan sonraa, en azından bir süre, kendimi daha net anlatmaya çalışacağım. Bu yüzden fotoğrafları, dedikoduları, kısa şortları daha yakından göreceksin.
Zira bir yazar dahası bir insan olarak kendim olma konusunda en sonunda daha cürretkar ve özgür olabileceğim bir konumdayım.
Okumaya devam et.

Ve sana da teşekkürler.

Samimiyetle

Soğuk Duşu Oldum Olası Sevemedim

2010-08-03T14:34:00.001+03:00

Bunca yıl Beyaz Atlı Prens ile yan yana gelmemiş olabiliriz, birbirimize uzaktan saygılı baş hareketleriyle selam veriyoruz. Birbirimizin yolunda yürüyemeyeceğimizi bildiğimizden patikalarımız karıştırmıyoruz.

Gerçi onun terkisi boş, benim aklımda kimse yok en sonunda birbirimize kalacağız şüphesiz.

Neyse, ben diğer yandan bir sürü beyaz kare mermerle haşır neşir oldum, üzerlerinden sıcak sular aktı.

Durup düşününce gördüğüm banyoların çoğu sahipleri olan adamlardan daha sevimliydiler, adamları aramasam da banyolarına gitmeyi düşünmüyor değilim.

Just To Hold You Once Again

2010-07-07T00:00:00.000+03:00

Kocayaşlı dünyada yaşayan iki insandık
Zamandan ve hayattan bihaber
Bir veled ve bir oğlan

Sonra sen elimi tuttun
Ki bu benim gibilerin
Bakir olduğu bölgeydi

Böylece bir parçan oldum
Ve içine baktığımda, oradaydım da zaten
Tüm rüyalarımın gerçekleştiğini fark ettim

Galiba ruhumu kurtardın

Şimdi hala seni yaz vakti
Nane kokusu
Bilek kemiğim misali

Bu gece tüm dikkatin bende olmalı
Kapıyı ört
Muhtemelen dile dökmemem gereken şeyler yapmak istiyorum

Bozuk plak gibi
Aynı iki kelimeyi tekrarlayacağım
Seni seviyorum

Ve hani olur da sen
Ben de seni seviyorum diyeceksen
Kilitle o kapıyı dünya kendi işine baksın

Galiba imkansızı başardın

Şimdi seni hala tatil
Erkenden yataktan çıkmayacağımız sabah
İşten çıkış saatim misali

Parıltı ( Temmuz Parıltısı )

2010-07-06T23:53:00.000+03:00

Son zamanlarda ne müsvedde kağıtlara ihtiyacım oluyordu ne de yazdıklarımın üstlerini karalıyordum.
Bu gece her ikisini de yaptım. Oysa bu konuyu işlemek, seni, beni ya da bizi anlatmaya çalışmak alışık olmadığım bir şey de değil hani.
Temmuz bu yıl da merkezimi sarsıyor, gerçi sanmıyorum geçen yaz yaptığını yapabilsin.
Enteresan.
Seni özledim. Aslında tek söylemek istediğim bu. Ama bunu söylerken arka planda kalan hislerim... Satır arası okumak da açmak da bir yere kadar.
Yine de şunu rahatlıkla söyleyebilirim sanırım, kart açmayı özledim. Ve de senin seçtiğin havayı solumayı.
Belki de bana hissetmeyi öğretmemeliydin Johnny. Çünkü şimdi kimsenin yerini dolduramayacağını biliyorum.
En büyük pişmanlığım ise adab-ı muaşeret diye kıçımı yırtarken tüm yaşamım boyunca, tevazumu kaybedip yaşadıklarımıza attığım karalar.
O kadar çok konuştum ki kalkıp ''Zamanın bir kısmı bize ait ve enfesti.,, diyemiyorum.
Keşke, belki konuşmasaydım, konuşulmasına mahal vermeseydim, birbirimizi tekrar sevmeye cesaret edebilirdik.
Şimdi tek yapabileceğim, büyük adam olup geçen her günün bir parça bile geçmiş götürmesine izin vermemek.
Lütfen sen o saf ve temiz oğlanlardan kal hep.

Samimiyetle
Hasretle

BDSM

2010-07-01T01:09:00.000+03:00

Benim varlığımı umursamadığın bir kainatta yaşamanın ölü olmaktan zerre farkı yok.
Kendimi bir şekilde senin üzerinden tanımlama çabalayışım itmişti seni gitmeye ya hani, göçüşünden bu yana öyle alıştım ki sensiz, senin ardında kalan olmaya, eğer bunu görebiliyorsan bir yerlerden gözün çok daha fena korkuyor olmalı.
Yokluğunun yüzüme yüzüme yansıdığı boşlukta yaşamanın tenekenin içinde yankılanan su damlalarından aşağı kalır yanı yok. İstememe rağmen bundan kurtulamıyor olmamın tek sebebi ise benden güçlü, her şey olman.

We said 'Let go' but I kept on hanging on
Inside I know it's over, you're really gone
It's killing me 'cause there ain't nothing that I can do
Baby, I stay in love with you(1)*

Seni düşünmeden bir gün geçirmek, sonsuzluğun içinde doğmamış olmanın dik alası. Görülmesi lazım olanı, senin de dahil olduğun pisuvarın tamamını etüt ettim.
Kalbim kendisini yok etmeye ramak bırakan bir dolu 'şey' ile cebelleşiyor öte yandan.

Ne me laisses pas me guérir de toi
Ni des doutes que j'endure
Ne m'enlève surtout pas
Ma blessure(2)**

...

Benim ölümümü umursamadığın bir kainatta ölmek gömülmeme imkan vermeyecek, biliyorum.

Because Johnny, I made a mistake. Huge one. Et cette affaire est aimable comme une porte du prison.(3)

(1) ''Boş verelim gitsin'' dedik ama ben orada kaldım
İçten içe bittiğini biliyorum, sen gerçekten gittin
Yapabileceğim hiçbir şeyin olmayışı beni öldürüyor
Hayatım ben hala sana aşığım

(2)Senden arınmama izin verme
Ne de katlandığım şüphelerimden
İyileştirme
Yaramı

(3)Çünkü Johnny, ben bir hata yaptım. Büyük bir hata. Ve bu durum mahkeme duvarı kadar sevimli.

*Mariah Carey - I Stay In Love
** Patrica Kaas - Ma Blessure

Nâmüstesna Bir Veledin Hâtıratı (4)

2010-07-01T00:29:00.001+03:00

Ne, dediklerini gerçekten umursuyorum

Ya da durumun gidişatının şekli şemalini

Aşık oluyorsam oluyorum. Dur.

Dur.

Samimi Olmayan Yürüyüş

2010-06-30T00:22:00.000+03:00

Aslında yazılacak bi' sürü şey birikti, sırf buraya da değil üstelik, günlük açtım günler geçti yazmıyorum hiçbir şey zira fırsatım olmuyor.

Onur Yürüyüşü yapılmış, galiba geçen pazar, fotoğraflar Facebook'a yeni yükleniyor, herkes bi' güzel çıkmış bi' güzel çıkmış. Ben malum İzmir'deyim gerçi İstanbul'da da olsam katılmazdım. Zira sırf sesleri çok çıkıyor diye bütün eşcinselleri ya da artık kimi temsil ettiklerini düşünüyorlarsa savunma çabası içinde olan yurdum eşcinsel örgütlerini samimi bulmuyorum.

Olay daha çok bir müsamere tarzında. Cumhuriyet Bayramı programı bayıklığında, sadece daha renkli. Şüphesiz insanlar eğleniyorlar ve pek çoğu için bir boy gösterme fırsatı yürüyüş ama işlevi nedir?

Ayrıca neden bir işlevi olsun ki? Yani olduğun kişiden onur duyarak yılda sadece bir kez yürüyorsan İstiklal'de, yürüme zaten.

Hem, hiçbir bakan ya da benzeri merci çıkıp da konuyla ilgili iyi ya da kötü fikir beyan etti mi? Ben duymadım, varsa haber verin.

Hayır eğer tepki yoksa, üzülerek belirtmeliyim ki o bir sürü kalabalık eden insan yok sayılmışlar.

Peçeteye İhtiyacım Var

2010-06-24T15:39:00.000+03:00

Duygularım dönüp dolaşıyor, eğlence sürüşü istiyorum.

Asla azlamasına izin verecek değilim. Daha fazlası, ta ki patlayana dek. Bu hep tanıdığım bir hissiyat aslında.

Küçük öpüşlerle havada uçuyorum. Bana istediğim zaman istediğim yerde sahip olabilirim. İhtiyacım olduğunda da hep buradayım.

Duygularım dönüp dolaşıyor. Eğlence sürüşü, kendimle. Yıldızlar bir avuç ileride. Aşkım cennet menşei, doğduğum günden beri.

Hayatım, üstelik tüm ederi bir dokunuş, itiraf etmeliyim sıcak yüzünden soyunasım geliyor. Oğlum daha çoğu asla yeterli değildir.

Kimse, bu koca dünyada, kendi gözümdeki yerimi dolduramaz. Her zaman ben ve ben. Kendimi başka herkesten daha iyi ıslatabilirim. Zembille inmiş gibi.

Yine de fiskiyleri tenzih etmiyor değilim.

Sonra da kendime sarılır uyurum.

Bazen Yeter Gerçekten Yeterdir

2010-06-24T13:38:00.000+03:00

Yeteri kadar incittim. Gördüm de. Bilecek kadar öğrendim de.
İyi olabileceği anlayabilecek kadar. Ve onun gitmesine izin vermenin kötü olduğunu.
Civardaydım aslında. Orada burada.
Tüm o çocuklar etrafta koştururken, oluşturmak için kalplerini, yerden parçalar toplarken ben, benimkileri paralamış, havana koyup tuz buz etmiştim.

İyi bir şeyi gördüğümde tanıdım evet, gitmesine izin verecek olmam ise kötü.

Duygulara bu kadar önem verdiklerini söyleyen insanlarla dolu bizim dünyamızda kendi hislerini fanusla, ruhunu demirden burkayla korumalı insan.
Yine de hala nâmüstesna, nâmüstesnalığın bizatihi kendinden bile, umutlarım varsa...
Balkon, duman, el feneri...
Bunların hayallerini kurmak çok da yanlış değil.

Tüm o çocuklar koştururken etrafımızda, tüm o çocuklar kendi kırdığımızın parçalarını topluyorlarken...
Yeterince duydum. Evet.

İyi bir şeyi gördüğümde tanıdım, gideceğine izin vermiş olmam ise kötü.

Her zaman sınırlarıyla mimlenmiş aşıkların olacak, ellerini kalplerinin üstüne koyarak yemin eden.
O kalp bizim mi, nereden bileceğiz?

Seninle Sevişmeyi Sevebilirim. Oysa.

2010-06-24T11:30:00.000+03:00

Telefonum çalsın... Telefonum çalsın...
Melodiyi duymak için bekliyorum.
Eksik hissediyorum ama benim bu halim şu saatten, şu geçmişimden sonra üç gün sürer en fazla.
Ara.
Başkasını istemiyorum diye böyleyim bi' de. Aramızdaki şeyin, aramızdakinin bitmediğini herkes bilir.
Başlamayan şeylerin bitemeyeceğini herkes bilir.
Seni rüyamda göreyim ve nefessiz kalayım istiyorum. Sonra da teker teker pes edelim ve sabaha kadar uyutmayacak şeyler yapalım.
Konuşmayışımızın bu denli az etkiliyor az olması beni üzüyor. Hani, biraz daha işleyeydik.
Mesaj at bari.

Garçon chante le blues...

İnkar edemezsin eğleniyorduk. Yakın zamanda birbirimizi en çok biz eğlendirdik. Birimiz telefon açmalı.
Biri olmalısın.
Çünkü bu denli sıradan bi' zamanda biterse hayatlarımıza eskisi gibi devam edebiliriz.
Ortaya çık ve her şeyi düzelt istiyorum, hayatlarımızda kalacağımıza söz vermiştik.

Numaramı biliyorsun.
Bildiğini biliyorum... Bildiğini biliyorum...

Döngü

2010-06-22T22:31:00.003+03:00

Küçükken annem beni gittiği tüm düğünlere yanınıda götürdü neredeyse. Hayır hayır kamber değildi, sadece mahallenin tanınmış simalarındandı ve onun katıldığı arkadaş toplantıları, kadın kabul günlrei diğerlerinden farklı olurlardı.

Daha eğlenceli, daha gürültülü.

Annem lafını esirgemeyen, kendini kasmayan, başkaları ne der demeyen bir kadındı. O zamanlar farkında değildim tabi ama, insanlarında gözünde de dul bir kadındı annem.

Bizim sokakta dul olmak arafta kalmış bir ünvandı. Sadece artık bekar olmayan ama aynı zamanda kocası da olmayan bir kadını tanımladığı için değil, hem sevilen hem de hoşlanılmayan biriydi o. Kendisine saygı duyulurdu ama hakir de görülürdü.

Ve olayın en can alıcı noktası da sanırım, mahallenin kızları oğlanlar için, kadınları da kocaları içinken annemi hem tüyü bitmemiş oğlanlar hem de altmışlık dedeler beğeniyorlardı. Bu yüzden bu kadıların otuz iki kısım tekmili annemi kıskanıyordu.

Halam hariç hiç kimse içtenlikle yaklaşmazdı anneme. Tek ahbabı ''ahratım'' diye yere göğe sığdıramadığı, oydu. Bu sevgi şüphesiz karşılıklıydı. Zira babaannem babam öldükten sonra ''Eniğini de alıp ananın evine dön.'' diye kovduğu annemi bir halam sahiplenmişti. Katıksız kurallarıyla duvar gibi bir valide sultan figürü olan babaannemin sözü kanun niteliğindeydi.

Halamın da vatan haini ilan edilmesi uzun sürmedi zaten.

Başka kadınlar için, dostdüşman olanlara yani, annemin taktığı bir maskesi vardı. Hiçbir zaman içini kolaylıkla gösteren biri değildi yine de gerektiğinde onu sınıflandıran dulun başına şeni koymayı çok iyi biliyordu.

Bu yüzden toplanıldığında en göz alıcı o olurdu hep. En tiz kahkahayı o atardı. En kadı, en dişi, en İzmir oydu.

Yaz akşamlarında kadınlar mindelerini ve taburelerini alır gecenin bir körüne kadar sokakta otururlardı. Hatta mevsimi yaklaştığında ''Artık kahvemizi açsak mı?'' demeye başlarlardı.

Aslında hiçbiri kötü kadınlar değillerdi. Tek sorun annemi potansiyel kötü kadıl olarak gördüklerinden kocalarını sakınmaya çalışıyorlardı akıllarınca ondan.

Ve işin komik yanı, kalkıp da bu ''Ya benim adam elimden kaçarsa...'' korkularının yersizlikle atfedemeyecek oluşum. Hayır, haksızlık söz konusu değildi. Aksine ortada yaman bir çelişki vardı.

Annem ne zaman mahallenin kıraathanesinin önünden geçse laf atmaya cesareti olan adamlar bakışlarıyla, dili uzun olan bakışlarıyla, dili uzun olan sözleriyle ne düşündüklerini açıkça belli ederlerdi. Çoğununki sırf laftı şüphesiz, bazısıysa niyetinde ciddiydi. Niyet diyorsam elinde çikolatası çiçeğiyle kapımıza gelmek değildi olay.

Bi' keresinde, bakkal çırağı bize bir torba dolusu meyve sebze getirmişti. Bir de küçük, kopartılmış bir kağıdın üzerine yazılmış not. Babam daha yeni ölmüştü herhalde. Sonra annemin söylediğine göre kağıtta ''Ersiz kalmanın yükü ağırdır, istediğinde hafifletmesini biliriz.'' gibi bir şey yazıyormuş.

Bakkalın çırağı, birkaç kez sorulmasına rağmen cevap vermese de bir sille tokat çözmüş dilini. ''Basri yolladı abla.'' demiş salya sümük merdivenden inerken.

Basri, Sema'nın kocası. Sema da üç çocuktan sonra kendini emekliye ayırmış, vurulamyı bekleyen besili kısrak gibi bir kadın. Yatağı iç yeri bellemiş kendini de devlet memuru atamış kadınlardan.

Hep denir ya ''Türkiye'de kayıp nesiller var, sorunumuz bu.'' diye asıl sorun Türkiye'de orgazmla tanışmamış kadınların olması bence.

Doğru yahut yanlış bu denklem de tabi adamı dışarıya itmiş. Dışarısı da ya hafif meşref kadınlar, ya vizitesi olanlar ya da dullar. Paketini açınca herkese tutulan bisküviler misali.

Annem elinde poşetle sokağın kıraathanesinin önüne koşmuş sonra. Basri orada, yanında üç tane daha kendi gibi herifle oturmuş iskambil oynuyormuş.

Basri şişman, kıllı, göbekli, saçları döküeln, bıyığı sigara sarısı bir adam. Sema'yı kim suçlayabilir şimdi bu adama karşı buzdağı gibi diye?

''Basri!'' diye bağırmış annem. ''Sen ne biçim adamsın? Adam mısın sen?''

''Ne diyorsun kadın sen?'' diye ayaklanmış tabi Basri, yiğitliğe bok sürdürmek istemeyen bir tavırla.

''Yükümü hafifletecekmişsin ya hani, önce Sema'nınkini hafiflet seni pezevenk!'' diye bağırmış annem.

''Hoop hoop! Lafına dikkat et Behice Hanım!'' diye kükremiş Basri, anneme doğru yürümeye başlayınca arkadaşları tutmuşlar bunu.

''Ha eğer erkekliğin yetmiyorsa...'' demiş annem ve torbadan bir adet salatalık çıkarmış ''bunu ver karına. O ne yapacağını bilir. Hem hıyara da alışık olmalı.'' Elindekileri yere atmış ve ''Bi' daha da adımı ağzına destursuz alırsan karın turşu kuracağı zaman bir salatalık fazla alma derdinden kurtulur.'' deyip eve dönmüş.

Tabi bu olaydan sonra kabak annemin başına patlamış, böyle olayların da arkası pek kesilmemiş sonra.

Güzellik başa bela sözünün canlı kanıtıydı bir nevi o.

Yine de arkasından konuşulanlara kulağını kapamayı bilirdi. Düğün dernek oldu mu en çok o yardım eder en çok da o göbek atardı.

Beni de hep yanında götürürdü. Ben de oynardım kendimce. Altı yedi yaşlarındaydım, kadınlar beni komik bulup gülerlerdi. Erkekler de ne güzel olduğumu söyler ''Eee tabi armut dibine düşer, birkaç yıla kalmaz ne canlar yakar bu. Gel fıstık, gel de amcayla oyna biraz.'' derlerdi.

Ve her seferinde annemin yüzü, bu sözleri işitince, hafiften kararırdı.

21.06.10 - Biraz Yenilenmenin Ardından

2010-06-21T21:21:00.000+03:00

Evde internet olmayınca bilgisayarı açmıyorum, açmayınca da yazdıklarım defterde kalıyor tabi. Ama gerçekten beni unutacaksınız diye korkuyorum.

Bu yüzden bir önerim var, bi' sürü yazım var sonuçta, hepsini okumuş olamazsınız arada girin onlara bakın. Hatta bu 'şu anda bulduğum bu parlak fikir'i ben gündüz seçtiğim yazıların linklerini yayımlayarak hayata geçireyim.

İzmir güzel, dinlendiriyor beni ama korkuyorum. Dinlenmiş ve dinlendirilmiş arasında çok ince bir çizgi var bence. Şehrin görüntüsü her zamanki kadar güzel. Ama sadece ondan ibaret gibi. Kötü yapılmış bilgisayar oyunu grafiği gibi, içi boş.

Bana canlı gelen tek şey hatıralarım ki onları da yaşadığım insanların çoğu - hayır sadece eski sevgililerimi ima etmiyorum, arkadaşlarım da dahil bunlara - bıraktığım yerlerde değiller. Ya da tam olarak öyleler ama onları orada bulmak bende sonu iticilikle biten bir hayalkırıklığı yaratıyor.

İzmir'de kızlar tutucu, erkekler straight ve insanlar katıksız Atatürkçü. Burada yatarken neden bu kadar batmıyordu bu durum bilmiyorum ama susmaya itilmek, benim kadar çok konuşan bir insan için garip bir his.

Tabi daha garip hisler var. Sıcaktan soğuğa soğuktan sıcağa geçme hızlarıyla pastörize sistemleriyle yarışabilecek erkekler.

Kafamı kurcalayan da şu; sadece seks yapmak istediğimiz insanlar bize aşık olurlarken ve tekeşliliğe geçmek istediklerimizin kafaları karışıkken aseksüelliğe sürükleniyor olmamızı ne kadar yadırgamalıyız? Ya da belki de bu cümleyi birinci tekilde kurmalıyım.

Bilemiyorum. Tek bildiğim gün saydığım. İnsanların ön yargısızlığının umursamazlıkla sabit olduğu kalabalıkları özledim.

Cevaben

2010-06-16T17:36:00.000+03:00

Bana yazılmış olanı tekrar okudum az önce, ki hala benim için yazılmış en güzel yazı olduğunu düşünüyorum. Yine de bu kez kafamda soru işaretleri oluştu.

İzmir'de hava sıcak, bunaltıcı. Yağmaya ne kadar devam ederim senin yardımın olmadan şüpheliyim.

Konuşmalarımızın... Konuşmalarımız ve konuşamamalarımız arasında söylediklerin, etkiliyor korkarım beni. Fedakarlık yapılması gerekirken, senin beni benim kendimi düşündüğümden daha çok düşünüyor olman, her ne kadar ben de aynını senin için yapsam da, rahatsız ediyor.

Tevazu öneriyoruz birbirimize sözde ama bir yanım olması gerekenin cürretkarlık olduğunu fısıldayıp durmuyor değil.

Her neyse, ben buradayım hala. Küllerini bir arada tutmaya, aralarında tekrar vücut bulmaya başladığını görmek için beklemeye devam ediyorum.

Yine de bu kez kafamda soru işaretleri var.

Çözmeme yardım et.

15.06.10 - Balkonlar

2010-06-15T22:47:00.000+03:00

Ve İzmir, cancağzım, hızlı başladı. Eczanedeyim akşama kadar, sonrasında da işte rutinlerimi sevdiğimden Lost'a geliyorum.

Evde bi' süre - cumaya kadar mesela - internet olmayacak, deftere yazıyorum artık hepsini bir arada koyarım.

Özledim ama böyle klavyeye basmayı falan.

Eczaneyi de özlemişim. Bugün yazın ilk iş günüydü. Yoruldum ziyadesiyle ve eve gider gitmez sızmışım. Anneanne yemekleri baya güç veriyor iyi ki.

Hafiften reklam kokacak ama meraklanın, güzel bir hikayeye başladım. Ve ayrıca aklımda şu Kordon'a açılan Pi var. İlk Alsancak fırsatımda test etmeyi planlıyorum.

Yaz resmi olarak başlamıştır, takipte kalın.

Troie

2010-06-13T18:10:00.000+03:00

Gitmek gereken güzergahı arama işine bir ara verdim sanırım. Şu anda önünde durduğum yol zaten olmam gereken yermiş gibi geliyor.
On ay bitirdim ve on bir sultana yetece kadar harem macerası yaşadım bu sürede. Yine de pür-ü pak dönüyorum geldiğim yere, bu gece.
Nasıl bu şehre gelirken aklımda biri vardıysa dönerken de, en sonunda, tekrar heyecanlanmama sebep olan biriyle dönüyorum.
Büyük konuşmak, kimseye pek bir şey söylememek... Bunlar hiçbir zaman benim en iyi meziyetlerim olmadılar malumunuz. Lakin yanılmaktan korkmak bir yana bu kez bir şeyler söyleyecek ya da yazacak bi' ben değilim.
Bu nasıl bir denge, nasıl bir karma yaratacak, elbet, göreceğiz.
Aslında tek söylemek istediğim, şu anda olduğum yerde, dönüş yolu üzerinde elimde kalemle oturuyor olmaktan keyif aldığım.
Mariah Carey'den ''The One,, çalıyor ve yemin ederim özellikle ben seçmedim.
Olur böyle şeyler tabi.
Bu gece Yunanlara ve Çanakkale halkına kızgınım ayrıca, biline.

*13 Haziran Pazar, sabahın bir köründe arabalı vapurda İzmir'e doğru giderken yazılmıştır.

Taşralılar

2010-06-11T01:23:00.000+03:00

Siz Johnny'i tanıyor musunuz?
Eğer tanıyorsanız benimle birlikte söyleyin
Eğer tanımıyorsanız da şöyle diyorsunuz

Pa... Pa... Palavra...

Süper

Siz bilirsiniz ama o bilmez
Ne kadar zamandır birlikte olduğunuzu
Eve gelir, ceketini koltuğun koluna atar
Koşar hemen
Elinize uzanır ve...

Kumandayı alır, lig başlamıştır

Biraz zaman geçer
''Hayatım...,, diye seslenir içten sesiyle
''Yemekte ne var?,,

Size o ilk günleri anımsatır gülümsemesi
İkinizin aşkla
Halkın bir alt dille konuştuğu günleri

Ardından sırıtır
Kalmıştır dişinde maydanoz
Yuvanızın her yanında kirli çoraplar vardır

Nasıl gidiyoruz?
Bi' duyayım...

Pa... Pa... Palavra...

Duymak için sabırsızlandığınız adımları
Artık patlamış hoparlörden gelen Edith Piaf şarkısıdır sanki
Padam! Padam!

''Ne güzel araba...,, der gibi
''Seni seviyorum.,, der
Yine de o arabanın kasasına bakışındaki sahip olma arzusu
Ya da başka kasalara bakarkenki ışıltı
Size bakışında yoktur

Sıcak ve terli on iki dakikalardan geriye
Elinizde dört dakikalık hızlandırılmış nefes egzersizleri kalır
Bi' de geçen yıllar boyunca değerinin üçte ikisini kaybetmiş
Alyansınız

Beyaz atlı prensiniz
Taşralı bir seyis olup çıkmıştır

Hadi o zaman bi' kez de
Sadakat ve yıllar adama için

Pa... Pa... Palavra...

Gündoğumuna Kadar Üzerinde Uzanmama İzin Ver

2010-06-11T01:14:00.001+03:00

Beni öptü ve bana ihtiyacı olduğunu söyledi. Hayır, hayır aslında tam olarak söylediği şey ihtiyacı olanın ben olduğumdu.
Artık arada bir fark varsa bilemem.
Bana sarılmasını ve bırakmamasını istiyordum evet ama hayatımda daha fazla karışıklığa da gerek yoktu işte. Biliyordum ki bir başkasıyla birlikteydi ve ben aptalı oynamak istiyor muydum? Şüpheliyim.
Yine de onu sevme düşüncesi güzel bir fikirdi. Onunla aşk yapmayı istiyordum da.
Kısacası kafam fena karışıktı, dışarıda yağmur yağıyordu ve eve dönmek için geç olmuştu.
Elimi sıkıca tuttu ve kendine doğru çekti sonra. Belki de salak gurura gerek yoktu, aşkın tatlılığına, samanlıktan seyrana uzanabilme olasılığına inanmak istemiyor da değildim. Tüm diğer küçük adayları silip onun hayatının ikinci erkeği olabilirdim.
Zira o gece, ona karşı savunmasızdım bende ne bulduğunu anlamadığım biri için düşebilirdim sonu meçhul bir kuyuya belki.
Gözlerinin önünde onunla asla olmayacağım bir toplumun içinde onsuz kaybolmuş hissedebilirdim.
Bu gece burada kal deyip duruyordu.
Ve benim tek cevabım ''Yarına kadar seninim.,, oldu.

Dönüş Yolunu Özlemece

2010-06-11T01:03:00.001+03:00

Eski günlerimi hatırlamak beni yaşlanmaktan alıkoyuyor ise eğer, üzüm üzüme baka baka kararır misali, asla ihtiyarlamayacağım. Zira hep çocukluğum ve diğer çocukları var gözümün önünde.
İzmir'in çocukları.
İzmir'in sokakları. Sonlarında, en çıkmazının bile, deniz olan sokaklar. Su ve taşın iç içe yaşamasının hayatımızdaki etkisini silmeden, silemeden, silmeye çalışmadan yaşıyoruz ya biz hani orada...
İstanbul'da denizin ayırıcı bir etkisi var. Şehirle bir değil de onu ortasından insanları kim bilir kaç yerinden bölen bir havası var.
İmbat yerine.
İzmir'de kötü bir şey olmaz, olsa da insanlar yardıma koşar rahatlığına alışarak büyüdükten sonra İstanbul yürüyüşlerine hakim olan temkinli olma hali yoruyor insanı.
Bu yüzden sanırım, hep bir iz olarak kalacak, tıpkı şu an var olduğu gibi.
Pekala, öyle olsun. Bence hava hoş. Madden yanımda olmaları bir yana kimsenin hatırası bile benim için önemli değil ise ben de İzmir'le çıkarım.
Ve hiçbir ademoğlunun sevgilim hakkında atıp tutmasına izin vermem.
...

Dediğim gibi, eski günlerimi hatırlamak beni yaşlanmaktan alıkoyuyor ise eğer, asla ihtiyarlamayacağım.
Gerçi kimi kandırıyorum, eskileri yad etmek yaşını almış insanların yaptığı bir şey ve unumu elemiş olmanın rahatlığıyla yaşıyorum. Hadi boyoz yapayım.

Zamir: Ler

2010-06-09T20:39:00.000+03:00

Bir randevudan fazlasını istemekten çekinen... çekinenlerle dolu etrafım. Vermediklerimi alabilmek için ne olursa yapacaklar.
Vermeyip de sana sakladıklarım.
Rakamlarının sağındaki sıfırları umurumda değil bu... bunların
Olan bi' sensin
Evet, doğru bi' sen

'Senden ses çıkmaması'na bıraktığım mesajlarla taşıyorum. Gün içinde birlikte oldukların, gördüklerin var.
Ve ben sen geri dön diye bekliyorum.
Dünya ekseni, ana haber bülteni bihaber olsam da kime ne
Bana olan bi' sensin

Senden geri kalanı evrenin, bir çok... bir çokları için yokum
Ama seninle bir yastık olsak
Olacağım bi' sensin
Evet doğru, bi' sensin

Lakin

Tu as tous les défauts que j'aime
Et des qualités bien cachées
Tu es un homme, et moi, je t'aime
Et ça ne peux pas s'expliquer

Car homme
Tu n'es qu'un homme
Comme les autres
Je le sais

Et comme
Tu es mon homme
Je te pardonne

Et toi
Jamais(1)*

(1)Sevdiğim tüm hatalara sahipsin
Ve iyi gizlenmiş bir kaliten var
Sen bir erkeksin, ve ben, seni seviyorum
Ve bu, açıklanamaz

Zira herif
Sen sadece bir erkeksin
Diğerleri gibi
Biliyorum

Ve sen
Benim erkeğim olduğundan
Seni affediyorum

Sense
Asla

* Toi Jamais - Sylvie Vartan

Dışarıda

2010-06-08T00:39:00.002+03:00

Açıklayamıyorum sanırım, ne Johnny ne de ben aynı yola baş koymuştuk, hem ben taş taşıyacak bir çocuk gibi mi duruyorum?
Her daim yanımdaydı ama kalbinde yatan eminsizlik, kendisinin gözümde var olmak için yeteri kadar iyi olmamasına mahal verdi.
Zor tabi, gerçi gördük işte eminsizliğin yaşama sebebi şahsından emin olmasından kaynaklanıyormuş.

You really exist but it doesn't make sense
That
You will always be somewhere on the
Outside

Nahved İle Nailiyete Ulaşanın Nakabiliyeti Anca Nakkarehane Duvarına Nakşedilir

2010-06-08T00:31:00.000+03:00

Bu yüzdendir işte, aslında arkadaştan biraz aşırı şu durum, taraf olan sen ve benin olası vuslatı kibir yoluyla tehlikededir.

Zira birer cümleyle yarattığımız vak'anın selameti için uzun uzun konuşmamız lazım ki kırmayalım birbirimizi.

Tefahur kaçıncı günahtı?

Kartlar Karıldıysa Ve Fişin Kalmadıysa Masaya Benim İçin Kemerini Koy

2010-06-08T00:26:00.001+03:00

Sanki yıllar boyunca her gün çingene şarkıları dinlemişim gibi, kulağımda bir tını eksikliği var ve evet bu boşluğu ancak çingene şarkıları doldurabilir diyor içimde bir ses.
Hep söylerim, içimde gerekli gereksiz bir dolu ses var, pek çok boktanlığı yaşamamın sebebi genelde hepsini aynı anda dinlemeye çalışmamdır.
Hülasa, durumun gerekçesi bariz, adı konmamış bir hissi arıyor olmam. Ve daha da ilginç kılan ise dünyayı şu günlerde, seninle pişti oluşumuz.
Dile gelmesine ne kadar gerek var emin değilim ama gelişimiz, gelişmemiz değiş gelişimiz, kırık camlar üzerinde atılan adımlar gibi. Ayakkabıyla tabi, o kadar da salak değiliz.
Geride neler kalıyor, kalacak farkında mısın? Şu yazılanlara çığlık etkisi verecek bir yöntem geliştirmeliyim, böyle yetersiz hissediyorum.
Her şey bir yana, vakti zamanında bana ısırılacağını bilerek uzatılan dudakların tadını silmen gerekecek. Ve benim de bu namzetlik süresince sabırlı olmam gerek.
Koskoca bir yaz üstelik, önümüzde. Tanrı'ya şükür şu anki halet-i ruhiyemiz ziyadesiyle şuh, hoş tutuyor bizi.

Kime Kızdıysam Artık

2010-06-08T00:16:00.000+03:00

Yağmur suları sokaklardaki çöpleri temizler ve mazgal delikleri pisliği kaldırmak için vardır sanki. Zira, su dediğin şey pis değildir.
Günü kurtarma mantığıyla yapılmış kanalizasyon sistemi de taşar, tıkanır sonra doğal olarak.
Şimdi, bir takım insani deliklere sahip olsam dahi bir mazgalım ya da logar kapağım olmadığından sebeple herhalde, günde bir, hadi bilemedin gün aşırı çöpten zerre farksız olan sen alt yapımı sarsmaktan çekinmiyorsun.
Ay ayrıca güneş kremlerine de kılım.

Baş Baş

2010-06-04T01:53:00.000+03:00

Birilerini kaybeden herkes için yazıyorum
Arkada havalanan uçak sesleri var
Kardeşler, kız kardeşler ve ebeveyn kaybedenler için
Yüz yüze olsaydınız söyleyecek ne çok lafınız var, değil mi
Elveda demenin ağırlığının mevcudiyeti kadar kesin, keskin
Oyuncak ayıların kulaklarını hepimiz ıslattık bir zamanlar
Daha iyi bir yerde olduklarından emin olsa dahi
Geride, burada olmalarını diliyoruz birlikte
Birilerini kaybeden herkese yazıyorum
Anneanneler kaybeden
Sarkan kollarıyla oynama şansına erişemeden
Ellerinde küreklerle Johnny Doelar gömenler için
Arkada yadsınamayan 'Strong Enough' tınıları var
Çarşamba akşamlarının sıradanlığı
Ve cuma akşamlarının ışığında
Akla gelmeyen hayaletler tarafından
Perşembe sabahları buruklaşanlar için
Bilmiyorduk değil mi baş baş diyememenin
Bu denli acıtabileceğini
Zaman akıp geçtikçe
Acıların sızlamadan üzeceğini

Çocuk gibi diliyorum şu anda
Ayrılığın nasıl bir şey olduğunu öğretmeseydin bana
Burada olup yükselişimi, tekrar eski yerimde oturduğumu
Görebilseydin
Ve bu haftasonunu birlikte geçirebilseydik
Diye

Daha tiz bir sesle söylüyorum bu kez
Birilerini kaybeden herkes için yazıyorum
Herkes için yazıyorum
Sanırım biri çıkıp çığırmalı
Henüz canlıyken
Avutmak için
Birbirimize görüşebileceğimiz
Görüşürüz imkanları yaratmalıyız
Başımızı gökten yere eğmemek suretiyle

Vasiyet-i Nâmüstesna

2010-06-04T01:44:00.001+03:00

Bazen keşke amaçlarımı daha geç bulsaydım, demiyor değilim. Yolun dışında kalmış, ki hayat aslında ne sıkıcı ne zor bir güzergahtır, çocuk olarak bana gösterdiklerine gözümü açmasaydım da mutlu olmadığım kısıtlı sürelerde olduğum zamanları özlemezdim sanırım.
İşte o zaman, Tanrı'mla kurduğum iletişimin dıştan gözüken eksikliğini inanmıyorum diye geçiştirebilirdim.
O zaman kendimi anlatma isteğim yerine iki üç gösterişli cümle yazar, daha sık entera basar ve anlaşılmamayı umursamazdım.
Komiktir, Johnny Doe'larım ve koruyucu meleklerimin ortasında, tüm harflerim Tanrı için.
Sanırım takip ettiğim ekolün etkisi bu. Tevazum ve bariz tasavvufum şahsiyetimden gayrı kendime münhasır yegane varlıklarım. Belki hariç değiller de tam olarak onlardan bakiyim.
Kilise korolarında şarkı söylemeye başlayıp şimdi straplezlerinin içinde, sahip olduklarını teşhir etmekten zerre çekinmeyen kadınlarıma selam olsun. Zaman zaman basitlikle itham edilseler de...
Ben de ediliyorum, n'olur ki yani?
Bu yüzden edebiyat tarihçileri tarafından bir sınıfa dahil edilme vaktim gelip çattığında Mariah ile aynı klasmanda tutulmak istiyorum.
Hiçbir yazar, benim gözümde, onun eline su dökemez, çağdaşlarımın arasında.
Şovenist olmayı göze almış bu çocuk iyice,deyin. Hadi be.
...
Ekin'e teşekkür için çok iyi bir yeni sebebim var şimdi. O çirkin bacaklı, sessiz kızın hayatımın merkezine bu kadar iyi oturduğunu, daha da iyi oturacağını Cengizciğim'in hayatlarımızı tehdit eden seferlerinde birbirimize ettiğimiz yarenliklerde anlamıştım zaten.
Ve tüm o çatlak seslere rağmen bana sadaretin ve asaletin yollarını açan adamın, Baturayım'ın da aynını yapacağını biliyordum.
Arada bir Jennifer Hudson'ın Dream Girls'ün soundtrack albümünde seslendirdiği 'I'm Changing' şarkısını dinler, düşünürdüm.

How many good friends have I already lost?

Hayır, üzgünüm. Kaybettiklerim, geçmişte ve şimdi, koptuklarım, koptuğumu düşüneler iyi dostlar değillerdi.
Teşekkürler, var olanların mevcudiyetleri için.
Tuluhan, sen ne olacaksın bakalım benim için?
Halil, Tahire... Size edecek lafım olsaydı da söylemezdim. Size hissettiklerim, bunca yıldan sonra bile, götünüzü kaldıracaktır.
Hepinize teşekkürden başka sözüm yok aslında.
Johnny Doelar, sizi de seviyorum, huzur içinde uyuyun.
Ve Tanrı'm, tüm yazılarım senin için.

Merhaba Haziran

2010-06-02T02:16:00.000+03:00

Sırf seni yapabildiği tüm ucuz ve küçük ve beceriksiz pezevenklerle boynuzluyor diye kendini aldatılmış, kandırılmış, küçük düşürülmüş mü hissediyorsun?

Haklısın vallahi. Kalkıp da biri daha kötüsü de olabilirdi diyebilir, yalan yani, yok, olamaz daha kötüsü. Olsa bilirdim ben.

Oscar Wilde'dan Yola Çıkarak...

2010-05-30T22:02:00.000+03:00

''Çünkü birini etkilemek, onun ruhuna müdahale etmektir. Kendi düşüncelerini düşünemeyecek, kendi tutkularıyla yanmayacak bir hale gelir... Bir başkasının müziğinin yankısına dönüşür, onun için yazılmamış bir rol oynar.,,

Diyor Lord Henry, Dorian Gray'e. Mevzu bahis konu da iyi etkinin olmadığı, mevcut etkilerin tümünün kötü olduğu.
Peki bu doğru mu? Yanlış yönlere giden dostlarımıza doğruyu öğütleme çabamız yanlış mı aslında? Ya da yanlış sevgiliyi gösterme amacımız etik değil mi?
Yoksa bu da bir Oscar Wilde zırvası mı? Bazen diyorum ki keşke bu adam da bi' yerlerde Gay Pride'da yürüseydi, ''Eşcinseliz diye bizi eziyorlar.,, diyen tiplerden olsaydı. Hatta ona ''Küçük Oscar,, denseydi.
Ama evhamım derin, zira yakınımda olmasını istediğim... Neyse, burası çok da önemli değil, hadi birileri bana cevap versin.

Bir Sensör Hikayesi

2010-05-27T02:11:00.002+03:00

İnsanlar birbirlerine alıştıkları gibi gittikleri yerlere, yedikleri şeylere de alışırlar, bilirsiniz. Irk halinde alışmaya meyilliyiz korkarım.
Ya da alışmaya alışığız.
Şimdi dilimin ucuna gelse de, alışkanlıklarına bağlılığı yüzünden acı çeken, korkusu yüzünden aldatılmayı göz ardı edip sevgililerinden ayrılmayanlardan bahsetmeyeceğim.
Aslında, hep geldiğim kafeden bahsetmek istiyorum. Güzel bi' yer. Evime yakın. Garsonlarla da birbirimize alıştık hatta. Sürekli tek başına gelen kadın imajını oturttum kısacası. Belki de martini içen kadın diyorlardır. Ya da uzun boylu, kısa etekli ve kahverengi saçlı kadın diyorlardır.
Ya da, sadece, ''Off... Oğlum göte bak!.,, diyorlardır.
Fark etmez.
Güzel masaları var buranın ve güzel avizeleri. Ama çok fazlalar. Biraz daha az olsaydı eğer, görmemişlik havasından kurtulurdu sanırım ortam. Kırmızı ve bej başlıklı, göz yaşına benzetilmiş camdan yapılmış sarkan süsleri var avizelerin. Topuklu giydiğimde kafama değiyorlar.
Taçk, taçk, taçk...
Ayakkabılarım zeminde bu sesi çıkartıyor. Yerler parke ama altları boş galiba. Bütün kış soğuk oldu durdu, belki bundandır.
'U' şeklinde bir yer burası. Bu öyle bir 'U' ki ortasında bir bahçe var ve kenarlarda da zeminden üç basamak yukarıda duran, porte-fenêtrelerle ayrılan masalar var. Havanın güzel olduğu akşamlarda da bahçenin ortasında canlı müzik yapan bir grup oluyor. Çiftler dans ediyor, masalarda oturanlar eller havaya yapıyor vesaire vesaire.
Ben genelde izliyorum. Arada bir, tuvalete gidersem o da, ayağa kalkıyorum. Tuvalet bahçede, kışın kapısının önünde hep su birikintisi olan yer. İçerideyse ışıklar sensörlü, sifon sensörlü, sabun aparatı sensörlü, musluk sensörlü, kağıt havlu verici sensörlü...
Sevmiyorum pek bu sensör işini ya, neyse.
Grup bi değişik Latin müziği çalıyor. Konga sanırım ama emin değilim. Bari müzisyenlerin içinde yakışıklı bir adam olsaydı. Yakışıklıyı geçtim hadi, yatılabilecek bir adam...
Yok tabi.
Ama dans eden bir çift var ki, bakın bu ilginç. Normalde, bilirsiniz, toplumun geneli için eşli modern dans piste çıkıp eşinin üstüne yığılıp zombi misali sağa sola seğirtmekten ibarettir. Konga zor bi' seçim.
Durun bi' dakika...

...

Belki de bunun için bir sensör olmalıydı. Eski sevgilini göreceksin sensörü.
Şu dans eden çiftteki adam, benimdi bir zamanlar. Ah... Geçmiş zaman eki nasıl da acıtıyor insanın canını. Oysa bir hayli uzun zamandır geçmiş zamanın rivayetiyle çekimleniyoruz biz. Garip.
Belki de dans yüzündendir. Anıları canlandırmak için bazen bir katalizör gerekir, bilirsiniz. Çok iyi hatırlıyorum dans edişlerimizi. Gözlerini benden alamayaşını.
Şimdi bakmıyor bile, diğer kadına bakıyor.
Sahi, o şu ''Kadınım...,, diyen adamlardan biriydi. Ne kadar ''Kendi ayaklarımın üstünde dururum, başkasına gerek yok.,, deseniz de, dediysem de, hoşuma giderdi ziyadesiyle.
Ona da diyor mudur şimdi acaba?
Neyse, kusursuz bir adam değildi ama o da. Aynı boydaydık. Onca zaman topuklulardan uzak yaşadım. Bu kadın da mesela, babet giymiş.
Bi' de kör galiba, yeşil eteğin altına mavi babet giymezdi yoksa.
Dansları bitiyor.
Ben de kalkayım, selam verir oradan da eve giderim. Bütün gece onların kumru hallerini izleyecek değilim.
...
Orospu çocuğu! Az evvel göz göze geldik. Yani ben geldim. O ise orada değilmişim gibi boşluğu izledi.
Neyse... Taksi!

...

Tak, tak, tak...

Ermm, ne! Kim ki bu saatte? Kötü bi' şey olmasa bari.
Ne işi var bu herifin bu saatte burada?
'İyi geceler, uyandırdım değil mi?'
Eh, evet. Kötü bir şey olmamıştır umarım?, Uyandırmış mıymış, şaka falan mı yapıyor acaba?
'Yok, hayır. Bi' şey oldu ama kötü değil. Yani, bence. Umarım sen de böyle düşünürsün...,,
Nedir mevzu?
'Ben seni unutamamışım, bugün seni görünce...'
Ha, gördün yani?
'Evet. Çok güzeldin. Hala öylesin, her zamanki gibi. Seni görünce, her şey aklımda canlandı. Birlikteyken ne kadar mutlu olduğumuz, eğlendiğimiz.'
Evet, güzel günlerdi gerçekten, ama bugün de yeterince eğleniyordun bence.
'Evet, evet güzeldi. Ama seninleyken farklıydı. Ben... Sanırım bunları söylemek istedim...'
Başka bir şey ekleyecek misin?
'Yok, hayır.'
Teşekkür ederim öyleyse güzel iltifatların için. İyi geceler.

Gaarç... Pat!

Hem kısa boylu hem de kendinden bu kadar emin.
Ah... İşte sensörün bir iyi yanı. Sensörle çalışan lamba ışığı size suratına kapıyı çarptığınız sevgilinin ne kadar orada durduğunu gösteriyor.

Galiba her şey bir yana, teknolojiyi seviyorum.

Dis-lui Qu'il Est Un Imbecile, Peut-être

2010-05-27T01:43:00.000+03:00

Dengimi gördüğümü sandığım an, o kadar mutlu oluyorum ki sanırım bilinçsizleşiyorum. O bilinç yoksunu halim de evrene ilginç bir enerji yayıyor olsa gerek başıma gelmeyen kalmıyor.

Yet, it's obvious that the philosophie of our age, isn't secret.

Bazen de dengimi görmüş gibi yapıp bir mizansen tutturuyorum. Yine garip olaylar vuku buluyor. Kainatı kandırmak kolay olsa gerek.

Belki de denklik yoktur. Müge, bana şu 'string theory' mi nedir, onu tekrar anlatsana. Belki ondan bi' şey çıkar...

Can't Get You Out Of My Head... Or My Facebook

2010-05-25T00:39:00.000+03:00

İki gündür, ya da üç... Hadi bir hafta diyelim, sebepsiz bir salaklıktan dolayı, bazılarının bunu mutluluk olarak adlandırdığını duydum, tek bir kelimenin çıktığı yok elimden.

Üstelik en yakınım kisvesinin İstanbul temsilcilerinin uyurken fotoğraflarımı çekip beni tehdit ediyor olmalarının gerçekliğiyle hayatımı idame ettiriyorum.

İlanen duyurulur, uyurken rahat davranan bir insanım. Dik oturmuyorum ve yüz kaslarım rahatlamış oluyorlar. Eğer beni uyurken görebilecek kadar şanslıysanız bunu belgelemeye çalışmak bulup da bunamaktır. Şam'da kayısı aramaktır.

Üstelik, tıpkı Baturay'ın bu gece babasına dediği gibi parasızlıkla adam terbiye edilseydi Hindistan adab-ı muaşeretin anavatanı olurdu ve İngiliz Beyefendisi tanımı yerine Afrika Beyefendisi denirdi.

Nâmüstesna Bir Veledin Hâtıratı (3)

2010-05-25T00:34:00.000+03:00

Ça fait seulement dix sept minutes, je vous ai embrassé. Reviendrez mon amant, vous me manquez. J'espere que j'aurai millairds d'heures pour vous faire déshabiller.

Et pour continuer.

Size sarılalı sadece on altı dakika oldu. Geri dönün aşkım, sizi özledim. Keşke milyarlarca saatim olsaydı sizi soymak için.

Ve devam etmek için.

Detaylar Ki Dikkat Edilmeliydiler Belki

2010-05-20T00:08:00.007+03:00

Kış ortasında gittiğim tüm kafelerden şal istememe sebep olacak kadar ince ve kısa giyindim. Bi' nevi kışın varlığını tanımayı reddettim. Ve ben onu yok saydıkça tüm gücüyle bastırdı kış.

Yine de birkaç karın ağrısı dışında hastalanmadım.

Ocakta İzmir'e şortla gittim, uçaktan indiğimde yağmur yağıyordu. Israr etmeselerdi üstümü değiştirmezdim, hayır.

Geçmişimden bile geçip gitmiş birileri gelir de üstümü örter diye bekledim galiba.

Garsonlara minnettarım bu yüzden. Kim demiş ki araya para girdikten sonra ilişkiler sıcaklığını kaybeder diye? Bazen gereksiz konuşuyorlar sadece.

D'autre part, les hommes qui passent ,maman, m'envoient toujours des cartes postales des Bahamas car les hommes qui passent, maman, sont musiciens, artistes de peintres ou comédiens souvent.*(1)

Hiçbiri garson değildi kısacası ve paradan gayrı bir şey bırakmadılar geriye.
Belki de diyorum, anne, sorun hiç kendimizden alt sınıftakilere şans tanımamış olmamızdır.

(1) Diğer yandan, geçip giden erkekler, annecim, bana Bahamalar'dan kart atıyorlar sürekli zira geçip giden erkekler, annecim, müzisyen, ressam ya da komedyenlerdi genelde.

*Patricia Kaas - Les Hommes Qui Passent

More Than Just Great Fuck

2010-05-17T23:38:00.000+03:00

Ben gittiğini dün sabah öğrendim.
Öyle havadan sudan bahseder gibi yaptılar bunu üstelik. O kadar rahatlardı ki böylesini Fransız Sarayı'nda bile görmemiştim.
Gerçi sen de çok umursamamışsın sanırım. Tek bir haber etmediğine gittiğine göre.
Bu sabah uyandığımda aklımda Kordon vardı. Galiba bir çekim beni yataktan kaldırıp oraya götürdü. Sonra bu mektubu yazmaya başladım, şimdi fark ediyorum ki adını bilmiyorum senin. Bunu nasıl gönderebilirim ki sana?
Buğra tanıştırırken ''Kuzenim Bi' şey Bi' şey...,, demişti senin için ama o an hiç önemli değildin, yüzüne bakmadım hatta. Sonra, ben tek başıma sahilde otururken bana bira getirip konuştuğunda da adını sormak kabalık gibi geldi.
Orada oturduğumuz süre boyunca bir erkeğe duygusal olarak bağlanmanın nasıl boktan bir iş olduğundan bahsettim ya sana, belki de gece yaşananlar ne olursa olsun haber vermeden gitmen gerektiğini düşündün. Düşündürttüm.
Oysa şimdi, benim için sadece seksten fazlasına tekabül ettiğini söylemek isterdim sana.
Neyse, en kötü ihtimalle seneye tekrar karşılaşacağız. Buğra bir yıl daha büyüdüğünde.

Melahat

2010-05-17T23:09:00.001+03:00

Onu tanımak istiyorum. Garip olabilir ama buna ihtiyacım var. Nasıl biri olduğunu öğrenmek istiyorum. Neye nasıl tepki verir? Yolu benimle nasıl kesişti?
Onu görmek istiyorum. Hatta görmekten ziyade izlemek istiyorum. Normal olmayabilir bu istek ama merak işte.
Saçı aslında ne renk? Cildi nasıl?
Oturalım bana anlatsın istiyorum. Ona kızmadığımı o benim yerime tamamen yerleşmeden önce dillendirmek istiyorum.
Tanımak istiyorum, hayal olmaktan çıkarsa daha iyi olacakmış gibi geliyor her şey. Sanki her şey iyi olabilirmiş gibi tekrar.
Kaç yaşında?
Nasıl bir odada sevişiyorsunuz? Yatak büyük mü acaba?
Ona aşktan bahsederken, biliyorum bahsediyorsundur, evli olduğunu bilmesine rağmen inanıyor mu acaba sana?

Beni tanımak istemiyor mu? ''Çocuklarımın annesi'' tanımı yetmiş mi ona?

Kaybedilmiş Davayı Gördüğümde Tanırım

2010-05-12T01:01:00.000+03:00

Gecenin bi' körü, uyuyamıyorum. Karşımda bir ayna var ve ben kendimden öte seni görüyorum. Her ayna sırlanmış bir kapıdır, ne zaman nereye açılır bilinmez dediklerinde inanmalıydım belki de.
Bu gece sana çıplaklığımla seslenmek istedim galiba. Ergenliğimi de böyle dindirirdim ben. Tişörtüm ve iç çamaşırım ayaklarımın dibinde duruyorlar.
Omuzlarım ne kadar güzel...
Beyaz ışık altında bile güzel gözüküyorum. Hiç iz yok önceki aşıklardan ya da önceki pişmanlıklardan. Tanrıya şükür pişman olduğum aşığım da yok geçmişimde.
Her zamanki kadar safım. Toujours pur.
Bekaretimi kaybedişim işlemle sabit değilmiş, yolda bir yerde düşürmüşüm gibi.
Oysa düşüncelerim bile bakir değil artık. En iyi sen biliyorsun bunu, ben kötü biriyim. Hafızam ve duygularım tecavüz misali işgal altındalar.
Sex is an illusion. Bazen güzel bir illüzyondur. Bu da senin güzelliğin, diyip geçiştiriyorum.
Sonra sık sık aklımı ziyaret eden düşüncenin ışıkları yanıveriyor birden. Neden cazip geliyorum cezbolanlara? Benim suçum değildi, pervane misali yandıysa kanatları. Benimki bir oyundu sonuçta, böyle doğdumsa eğer.
Kabullenemediğim, eli senin kazanman da olabilir pek tabi.
Aşıkların ortasında yetiştikten sonra aşkın tarafından alt edildim galiba. Gerçi durdurabilecek olsam da durdurmazdım bunu, şikayet etmiyorum.
Şimdi, olur da bunu okursan, çıplaklığımı kağıt üzerinde görürsen bir de bu yenilmişliğim seni yermesin kağıt üzerinde benim için hiçbir iyi yanı olmayan. Bütün sorumluluk benimdi.
Derin esmerliğe mahkum yaşayacak olsa da hayatı, derini karanlık olan benim.
Pir-ü pak ol sen diye buyuruyorum sana şimdi. Çünkü ben ben olmanın sorumluluğunu sırtlanabilir ve aynamla mutlu mesut yaşayabilirim.
Sen bunu yapamazsın.
Daha.
Zira ben geçmişimin hiçbir yanından pişman değilken senin geçmişinde varım.
Bu dediğimin aynını diyebilir misin?

Samimiyetle

Teşekkür Ederim Hiçbir Şey İçin

2010-05-07T21:44:00.000+03:00

Bilirsin ne olduğunu
Baya baya kof
Çok çok sen
Benden çok olduğu bariz
Lakin artık vaktidir demenin
Teşekkür ederim hiçbir şey için
Benim adıma yaptığın
Başka ne denebilir bilmiyorum
Aslında, bilmiyordum

Her gün evdeydim
Telefonun yanı başında
Sen ararsın belki diye
Eğlenmeye çalışmam gerekiyormuş
Senin çağrın için

Orada, incinmiştim
Emirlerine amadeydim
Adanmış bir arkadaş
Ama senin rol keseceğini hissettim
Bir, iki, üç...
Otuz
Dakika

Numaralarla aram iyi değildir
Ne sayılanlarla ne de yapılanlarla
Belki övdüm seni biraz
Diğer yandan senin öpüşün barizdi
Hiçbir şey ifade etmeyen

Eh oğlum, teşekkür ederim hiçbir şey için

Merci Pour Rien

2010-05-07T21:37:00.002+03:00

Tu sais qu'est-ce que c'est
Très très creux
Plus plus toi
Eventuellement plus que moi
Mais maintenant c'est l'heure de dire
Merci pour rien
Rien que tu as fait pour moi
Je ne sais plus quoi est possible à dire
Je ne savais plus, c'est verité

J'étais chez moi, pendant tous les jours
Juste à côté de la téléphone
À cause de la possibilité d'être téléphoné par toi
Il fallait que j'aurais essayé d'avoir rigolade
Pour avoir ton appel

Là-bas, j'étais blessé
J'étais à tes ordres
Un ami devoué
Mais j'ai senti, tu jouerais ton rôle
Un, deux, trois...
Trente
Minutes

Je ne suis pas bien avec des numeros
Ni lesquelles on compte ni lesquelles on fait
Je t'ai flatté un peu, peut-être
Ton bissous était evident, d'autre part
Qui vaut rien

Ô mon gars, merci pour rien

Déplacement Sprituel

2010-05-07T21:23:00.000+03:00

Quand tu decide d'où irais-tu, dis-moi.(1)

Bu bir ilk olsa da benim için, seni gitmene izin verecek kadar seviyorum Mösyö Doe. Aklın burada değil belli. Onu bulmaya gitmek isteyeceğin aşikar. Biz buna büyümek diyoruz zaten.

Quand tu decide d'où irais-tu, dis moi.(1)

Tepkimden çekinme. Sana söylemiştim, demeyeceğim. Ama biliyorsun, herkes yalnız uyur demiştim bir keresinde. İşte, herkes olmak sıkıyor canımı. Seninle birlikte bile. Ve belki de birlikte uyuyabilmemiz için gitmen gerekiyordur. Bu yüzden gitmen gerektiğinde çekinme. Yatağımızdan çıktıktan sonra, belki geriye dönmezsin. Bilmiyorum mu sence bunu?

Quand tu decide d'où irais-tu, ne me le demandes pas. (2)

Belki o zaman bencil olurum. Gözüm korkar. Sen seninkileri karart ya da kapa. Çünkü birisine 'hayatım' diyebilmek için hakkını vererek, önce hayatın olmalı yaşanmış. Oysa, ne kadar yazmış olsan da senin benden çok boş sayfan var önünde. Doldur onları.

Quand tu y arriveras, si là-bas sera bien pour toi, je le sentirais.(3)

Yine de orası
Senin için olmayacak
Son durak yine de sana
Katılacağım orada.

Zira aslına bakarsan, kör oldukları bir kadın tarafından doğrulanan yıldızlar ne derse desin, yollarımız daha pek çok kez kesişecek.

Et moi, je rendrai grand dès que tu seras absent Johnny. Tu me rendras mature en faisant rien du tout.(4)

Nereye gitmen gerektiğini anladığındaysa, beni de çağır.

(1)Nereye gideceğine karar verdiğinde, bana söyle.
(2)Nereye gideceğine karar verdiğinde, bana sorma.
(3)Oraya varacaksın ve eğer orası senin için iyi olursa, hissedeceğim.
(4)Ve ben sen yok olduğun sürece büyüyeceğim Johnny. Beni hiçbir şey yapmayarak olgunlaştıracaksın.

Nâmüstesna Bir Veledin Hâtıratı (2)

2010-05-07T20:59:00.004+03:00

Dün seni gördüm, korkarım yanındaki de yeni sevgilindi. Benim yanımda da o kadar çirkin, o kadar eğreti mi duruyordun diye merak ettim zaten kafamı da o yüzden çevirdim. Görüntünüze o kadar güldüm ki gözlerim doldu. Öyle görmeni istemedim.

05.05.10 - Aujourd'hui

2010-05-05T20:55:00.000+03:00

Aujourd'hui, je pensais qu'on a deux types d'amis. L'un pour plusieurs accordes et l'autre pour petit boulot. Et parfois, afin qu'un petit boulot devienne un accorde important, vous devez subir beaucoup des tribulations.

05.05.10 - Bugün

2010-05-05T20:42:00.002+03:00

Bugün, düşünmeden edemedim. Hukukları eskiye dayanan insanlar vardır bir de mevsimlik olanlar. Ve bazen siz bir mevsimi bir asra dönüştürmek için uzun süren mahkemelere maruz kalmak zorundasınızdır.

İlan

2010-05-03T20:02:00.000+03:00

Bir arkadaşım piyano dersleri vermeye karar verdi.

Oldukça uzun süredir piyano çalıyor, konservatuvara hazırlanıyordu fakat fazla yoğun olduğundan vazgeçti.

İlgilenen varsa benimle veya doğrudan kendisiyle iletişime geçebilir:

Yeri Gelmişken Söyleyeyim...

2010-05-02T16:47:00.002+03:00

Hayat yarım saat içinde değişebiliyormuş gerçekten. Tek sorun on yedi saat içinde birden çok yarım saat olmasıydı korkarım.

30.04.10 - Kraliçe Lear

2010-04-30T00:53:00.001+03:00

Şimdi size karşı dürüst olacağım, oyun fevkaladenin fevkindeydi. Hani akran sayılırız ama ben Yıldız (Kenter) gibi amuda kalkabileceğimi sanmıyorum bırakın bunu yaparken rol yapmayı. Yani o kadar güzeldi ki biz (D. Baturay) bile dalga geçemedik oyunla çok fazla ki bilirsiniz biz her şeyle dalga geçeriz.

Gerçi küçük kız oyuncuyu hiç tasvip etmedik. Giydiği taytlar yüzünden diz kapakları o kadar ön plandaydı ki hani Baturay oyun sırasında o diz kapaklarında bir Atatürk yüzü ya da Allah yazısı aradı durdu. O kadar karman çormandılar.

Sumru'yu (Yavrucuk) da gördük. Kilo almış, saçını da Hint kınasıyla boyamış üstelik gözünde de yeşil lens vardı. Koskoca kadın ne yapmaya çalışmış anlam veremedim.

Hani gün bütün itibariyle güzeldi aslında, cemaate aynı kıyafetlerle iki ay sonra tekrar boy vermeseydim daha da iyi olurdu sanırım. Beyan ediyorum ki başka kıyafetlerimde var, isteyen olursa gösterebilirim.

Ayrıca Hümeyra'yı seviyorum. Akın'dan bile hoşnutum.

26.04.10 - Nous / Biz

2010-04-26T19:00:00.000+03:00

Tu te souviens? Nous pouvions toucher aux étoiles, nous...

Nous!

Nous?

Acaba fırsatım olacak mı söylemek için? Sonrasında bana ne olduğunu anlatabilecek miyim bi' gün? Sana ne olduğunu merak etmeyeceğim, söz. İstediğim bir kez daha ''Sen şunu yaptın, ben bunu yaptım.,, kavgası etmek değil. Söylediklerimi ileride aleyhime kullanmayacağını bilerek ya da buna inanarak kıvırmadan tüm olanları anlatmak istiyorum sana. Herkesin el atmasına izin vermediğimi, sadece o zaman onları engellemekten aciz olduğumu açıklayabilecek miyim hiç?
Giderken beni en son öptüğün yerin iki adım ötesinde oturuyorum. Apartman merdiveni. Anahtarım yok, anneannem gelsin diye bekliyorum. Sahi bak, biz bir gün ayrılsak da sen anneannemi ziyaret edecektin hep. Belki de gelmelisin ha?
Böyle işte. Aslında bunlar merdivende oturan çocuğun düşünceleri olarak kayda geçmemeli. Seni özlerken bir yandan da anneannemin sesini duyuyorum şu anda, geliyorlar. Son bir soru, bizi birleştirdiğin simgeyi hatırlıyor musun? O geldi aklıma, defterime de çizdim hatta.

İyi ol.

Samimiyetle

Yavaş ve Aceleyle Yirmi Oluyormuşum...

2010-04-26T18:51:00.000+03:00

''Aşklarını hatırla.,, dedi bana ''Sıra sendeyken hali hazırda, hatırla. Hem, üzülmemen ya da ağlamaman için bir sebep de yok. Hatıralarını madem arkanda bırakamıyorsun.,,

Ben de bir yandan 'Ne saçmalıyor bu adam?, diye düşünürken bir yandan da arkamda bıraktığım yirmi yılın, benim yirmi yılımın ne kadar da hafif ve sakin geçtiğini düşündüm.

Tüm o aşk komedisiyle.

Yerin dibine batasıca.

Batasıcalar.

Paradoks

2010-04-26T18:47:00.001+03:00

İyi çocuk seni becermek ister.

Kötü çocuk seni becermek ister.

Geri kalanlar da yatakta ne yapacağını bilmez.

Şimdi kimle çıkıp kimi terk edeceksin bakalım?

Not:Samantha Jones'u seviyoruz ama. O ayrı.

Yüz

2010-04-26T18:46:00.002+03:00

100!

Nâmüstesna Bir Veledin Hâtıratı (1)

2010-04-26T18:44:00.000+03:00

Seninle eğleneceğim. Tek sorun alkol alamıyorum ve yeşil beni büyütüyor.

Lakin bu benim gecem, stres yok sorun yok. Hepsini daha önce yaşadım zaten. Hem ağlayacak göz yaşım olsa da zamanım yok ki.

Hatırlatmalıyım diğerleri kül iken ben iksirdim ve bu çok hoşuma gitmiştir hep. Şimdi ise konu Ben'im şahsımdan azad oluşum.

Sen yine de yalan söyleme Johnny, dinamit patlarsa ölüverirsin alimallah.

25.04.10 - Baba

2010-04-25T23:19:00.001+03:00

Hali hazırda arzuladığım zaten bu iken, çocukluğuma baktığımda birkaç anı dışında yanımda hatırlayamadığım bir adamın beni aramıyor olması gerçekten çok bir anlam ifade etmiyor benim için.
Muhtemelen olması gereken bizim ikimizin arasındaki ilişkinin tam tersi. İddia ettiğinin aksine sadece seni suçlamıyorum. Seni çok çok uzun süredir suçlamıyorum aslında. Buna gerek ya da değer görmüyorum.
Buna kabullenme deniyor sanırım. Yıllar boyunca ben ''Galiba kabulleniyorum.,, derken sen de ''Korkarım kabulleniliyorum.,, diye düşünmeliydin. Şu saat de sonrası da geç çünkü.
Arkadaşlarım var. Benim tattığım tarzda bir eksikle büyüyen, yaşayan. Ölüm gibi gayribeşeri bir etken yüzünden buna mecbur kalmış olan. Peki bizim özrümüz nedir? Sen oradaydın, oradasın. Yanımda duran ufaklığın telefonunun uzaklığında sadece. Beni telefona istemekten aciz.
Sen ne zaman, neden vazgeçtin benden? Neden olduğunu bilsem de ne zaman vazgeçtiğimi hatırlamıyorum ben mesela. Ama sen neden vazgeçtin? Hayatımıza soktuğun diğer kadınları bildiğim için mi? Paramızı nerelerde harcadığını bildiğimden mi yoksa? Sokakta bana seni sorduklarında ne diyeceğimi bilemediğim için mi? Korkudan. Annemi müthiş derecede üzdüğünü bildiğim için mi? Kapımıza gelen adamlarla karşılaşmaktan korktuğunu onlarla bizim ilgilenmemiz için evde olmadığını söylediğimiz için mi? Hayatı da intiharı da eline yüzüne bulaştırırken seni karga tulumba hastaneye taşıyanlar arasında olduğumdan mı yoksa o gece intihar etmeye çalıştığını, seni öldürmeye çalışmadığımızı anlatmak için karakola ifadeye vermeye gittiğimizde orada olduğum için mi?
Anlaşılan bunlar için değilmiş. Tüm yaptıklarına rağmen annem seni tekrar kabul ettikten sonra yine kötü adam olmaya devam ettiğin, annem senden boşandıktan sonra bunun yıllar önce yapılması gereken şey olduğunu bildiğim, seni annemle barıştırmaya çalışmayı reddettiğim, bunu yüzüne söyleme cesareti gösterdiğim için.
Miş.
Ne diyeyim, sen bilirsin. Bana verdiğin, gözle görülür tek şey soyadın. Onu da kabul ettiğimde ya da istediğimden değil. Bilakis reddediyorum onu da. Bilfiil.
Ama sen bunu umursayacaksın. Ve ben bunun için özür dilemeyeceğim.
Tek sorun, kardeşim bunu kaldıramıyor. O söylenenleri yediremiyor. Seni hala seviyor olmalı.
Çocuk işte.

La Force

2010-04-23T14:51:00.000+03:00

Regardez-là bas
Il pleut, n'est-ce pas?

Laissez-moi vous dis
Qu'il avait un roi ayant l'aimé
Comme un amant.

Chaque garçon mauvais le fait parfois
Chaque garçon bon le sent eventuellement.

Que quitter soit un religion.

Ils croissent en eux même et même eux!

Chaque garçon bon en a besoin
La force...

Puis, d'ailleurs;
Comme ils se donnent la main
La force

les torture.

Yatak Muhabbeti

2010-04-23T14:42:00.000+03:00

Birileri ışıkları söndürmeye başladılar.
Gecenin tadını flüoresan şahitliğinde çıkaramaz,
çiftlerin bazıları.

Tek başına kalanaysa güçlü olma zorunluluğu...

Zaten içine şeytan girene rahip çağırmaca,
ritüellerden medet ummaca...
Ama sonra, biri aşık olduğunda kutlamaca.
Lar...

Aralarındaki fark ne oldurulduysa artık

şimdilerde Hiçbir Yer'in kralı Kimse'nin bir anahtarla
tercihen beyaz atında
çıkıp geleceği düşüncesi yaygın.

Yine de bu durum kâfiyetle sabit.
Nereye gidersen git aşıkların olabilir ama,
O karanlıkta işimiz bittikten sonra

eninde sonunda, hepimiz

yalnız uyuruz.

19.04.10 - Pierre Loti

2010-04-20T01:58:00.000+03:00

Bugün gerçekten çok eğlenceliydi ve hayatımın en güzel nargilesini içtim. Pierre Loti pek bir hoş idi, ama Pierre'in eski tadı kalmamış tabi. İyice yaşlanmış, çökmüş... Gençken hiç böyle değildi bu adam.

Bir de galiba artık saçlarımı kestirme zamanım geldi.

Ağaç gibi bi' şey çıktı tepemde, tövbe estağfurullah.

Minnet

2010-04-19T00:11:00.001+03:00

Minnettarım derken ne kadar da harfi gereksiz yere harcıyoruz yahu. İki tane 'n' iki tane 't'. Bu soruna bi' çözüm bulmalıyım en kısa zamanda.

16.04.10 - Yoğunluk

2010-04-17T04:13:00.001+03:00

Bugün girdiğim kaçıncı girdi bu bilmiyorum ama bundan sonra eğer pes etmezsem iki tane daha geliyor.

Zât-ı Şahaneleri Sultan Baturay Hanzade yarın sabah yaz payitahtımıza geçecek olduklarından bu gece Anneanne Sultan'a, Pendik'e, gittiler bu da bana haftalar sonra yekbaşıma halkın arasına karışma fırsatı verdi.
Keşke tebdil-i kıyafet anlayışım siyah dar kot olmasaydı diye düşündüm ben de.
Neyse ki evrilmemiz sırasında cep telefonlarımızı Msn Messenger misali kullanmayı öğrendik.
Bu arada Kordon'a giderken yanımda eski bir defterimi götürdüm. Kafe olan Kordon tabi, yoksa Kordon Kordon'a gidecek olsam yanıma defter değil Zeynep alırım.
Hülasa, yanımdaki defterin içinde eski bir yazımı buldum ki hafızam beni yanıltmıyorsa Johnny Doe C için yazmışım. Onu da koyacağım birazdan, okursunuz.
İzmir'den misafirimiz geldi bizim de. Vikomtes Gamze Hanım. Valide'min pek aziz dostu benim de özden öte teyzemdir. Yarın kendisi ve Valide'mle Tophane civarında boy göstermeyi planlıyoruz. Belki, ulaşabilirsem, Ekin de gelir.
Bu arada önümüzdeki on gün İzmir'e yağmur yağar umarım. Yoksa hasetimden çatlayacağım.

Rüya Güncesi - 16.04.10

2010-04-17T03:38:00.002+03:00

Johnny Doe O'dan mesaj aldım rüyamda. Kadıköy Boğa'da olduğunu söylüyor, buluşmak istiyor. Boğa'ya gidiyorum, Kadıköy Rıhtım'da olduğunu söylüyor. Oraya gittiğimde de Alsancak'taymış işte. Alsancak'a gitmek için otobüse biniyorum ve yarım saat sonra Sevinç Pastanesi'nin önündeyim. Balçova'da olduğunu söylüyor bu sefer de. Balçova'ya doğru giderken beni kandırdığını düşünüyorum. Hemen akabinde de rüyada olduğumu fark ediyor sonra da uyanıyorum.

Fal Güncesi - 16.04.10

2010-04-17T03:28:00.001+03:00

Kalabalık ve karanlık. İçim mi kararmış yoksa hep mi karaymış ya da kahve içmeyi mi bilmiyorum, bilmiyorum. Kayalar ve üstlerinde insanlar var birbirlerine bağırıyorlar. Büyü yapan Saruman misali. Kendim baktığımdan çok da anlam veremedim fincana. Tabakta da bir halt yok. Sanırım gerçekten yeteneksizim kahve içme konusunda. Köpük köpük haber dahi göremedim.

Bazen

2010-04-17T02:59:00.001+03:00

Diyorum ki belki, ama sadece belki, Johnny bir melek değildi.

16.04.10 - Miras Adabı

2010-04-16T19:33:00.000+03:00

Az önce duş alırken fark ettim ki çeşmenin sınırları dahilinde en çok ve en sıcak suyla yıkanırken ateşi bulan adamın çabaları boşa gitmesin diye elimden geleni yaparak onun mirasına sahip çıkıyorum.

''Küresel Isınma''yı ciddi almak için ''Ata'mızın Yatı 'Savarona' Satılıyor! Karşı Çıkan Kaç Kişiyiz?'' bilinçlenme akımına kapılan arkadaşlarımın aynı tavrı suların azalması için vermesini bekliyorum.

16.04.10 - İzlanda

2010-04-16T19:06:00.000+03:00

Biri o dağın tıpasını yerine taksın tekrar, kabul etmiyorum. Sen iki yüzyıl uyu sonra patla. Üstelik kül bulutları haftaya Türkiye'deymiş. Hayır Balkanlar Üzeri havasahamız soğuklara alışık hem biz de yasal da değil, dumansız hava sahası olayındayız malum.

Üstelik ben artık haftaya beyaz pantolondur t-shirttür giyerim diye düşünüyordum.

Avrupa'ya yaşlı kıta diyerek yaşımı ortaya çıkartan Atv spikerine kızgınlığımı dile getirirken Lech Kaczynski'nin cenazesi de ertelenmiş.

Ne münasebetsiz bi' kız oldu bu Tabiat. Yetiştirirken de pek disiplinli davranmıştım halbuki.